merapi en dieng plateau

Dit zal mijn laatste reisverhaal vanuit Indonesie worden.
Zondag vliegen we al weer terug en er is nog veel te veel te doen. Daarom wordt dit even een kort verhaal met veel foto's. We zijn druk bezig met het afmaken van ons eindproduct en afscheid nemen van iedereen. Juist in deze laatste week is er hier nog van alles te doen. Vorige week vrijdag zijn we nog een keer naar de Bambini school geweest. We hadden daar een soort bijeenkomst met alle leraren. Erg leuk! Ze hebben ons zelfs gevraagd om bij hen op school te komen werken.Zaterdag 5 december hebben we een montessori presentatie en workshop gegeven voor studenten van de universiteit Sananta Dharma. Wij hoefde alleen voor de presentatie te zorgen en verder werd alles geregeld. Toen wij die ochtend binnen kwamen hing er een hele grote poster met onze namen erop. Er was een bandje, er waren hapjes en drankjes en maar liefst 32 studenten die kwamen luisteren en mee doen. Het was erg leuk. Aan het einde kregen we nog een lunch en als dank een batikdoek.Woensdag zijn we sprekers geweest bij de Nederlandse film (Het Schnitzelparadijs) op het film festival en zaterdagavond geven we een soort optreden over Nederland bij het ' Cultural Fest' .
We zijn ook al even bij meneer Sarkim langs geweest om afscheid te nemen en deze mooie foto te maken, hihi.Maandag hebben we de Merapi vulkaan bezocht. Dit is een hele actieve vulkaan, dus het was best spannend om daar te zijn. In 2006 is er nog een uitbarsting geweest, waar meerdere mensen bij om het leven zijn gekomen. Helaas was het heel erg bewolkt, dus konden we heel die vulkaan niet zien. Toen we later weer naar beneden reden, werd het ineens vrij zonnig en hebben we toch nog een puntje Merapi kunnen bewonderen. Maar toch was het met die bewolking ook wel heel mooi. Een beetje mysterieus. We stonden op een punt waar je de vulkaan normaal heel goed kunt zien. Er was daar ook een rivier, zonder water, die al het puin van de vulkaan op moet vangen, wanneer hij uitbarst. We zijn ook nog naar de uitkijk post van de Merapi geweest. In dat huis wordt de vulkaan 24 uur per dag in de gaten gehouden. Onderweg kwamen we ook allemaal fruitbomen tegen. De chauffeur vertelde ons precies welk fruit in welke boom groeide. In deze boom groeit Jackfruit! Het groeit niet alleen aan de takken, maar zelfs uit de stam. Die dingen zijn heel erg groot. Het was leuk om het te zien. Nadat we de uitkijkpost hadden bezocht zijn we nog naar het monkey forrest geweest. Je kon daar een soort klim maken van 20 minuten omhoog en 20 minuten weer naar beneden. Bovenaan kon je dan de Merapi weer zien. Wij hebben alleen veel groen en wat aapjes gezien. Het was daar wel erg mooi.Ergens achterin het 'forrest' zag je deze waterval. Hierna gingen we weer naar huis.
Donderdag zijn we naar het Dieng plateu geweest. Dit was weer een heel ander verhaal. We hadden een chauffeur die nogal haast had, maar daar was de weg die we moesten nemen, niet op gemaakt. We moesten drie uur rijden door een soort oerwoud met hier en daar een hutje of een mens. Verder was er alleen het woud en de weg. Het was een soort bergweg. Steil omhoog en dan weer omlaag. Het uitzicht was prachtig, maar daar kon ik niet heel erg van genieten. De weg was namelijk net breed genoeg voor twee auto's. Er reed aardig wat verkeer over de weg, scooters, bussen en auto's. Het leek wel of iedereen hier haast had, want ze scheurden als gekken langs elkaar heen. Doordat er zoveel bochten en heuvels waren, waren er ook heel veel dode hoeken, maar ook daar hielden de bestuurders geen rekening mee. Ze haalden elkaar in en moesten dan keihard remmen om niet tegen een onverwachte tegenligger aan te botsen. Maar we hebben het allemaal overleefd!
Het was wel een hele leuke tocht. Eerst naar een soort uitkijkpost, waar we drie oude Indonesiers ontmoetten. Zij hadden 60 jaar in Nederland gewoond en konden dus goed Nederlands spreken. Ze deelden meteen al hun eten met ons, gefrituurde bananen en rijst pannekoekjes. Daarna gingen we naar een soort tempelpark.Hier waren vervallen tempels te zien, maar ook hele mooie bomen, planten en bloemen. Er waren mensen hard aan het werk op het land en er liep een kudde schapen.
Daarna gingen we naar de zwavel krater. Bij scheikunde heb ik altijd geleerd dat zwavel naar rotte eieren ruikt. Nou, dat klopt!We kwamen bij een soort gelig gebergte en ergens midden in dat gebergte waren grote rookwolken te zien. Hoe dichter je bij de rook kwam, des te erger de lucht werd. Op een gegeven moment stonden we bij de zwavel bron. Het was een groot gat in de grond met een grijzige vloeistof erin. Het leek wel een kokende heksenpan, want overal waren bubbels en borrels te zien.
We sloten die dag af met een bezoekje aan het kleurenmeer. Ook in het meer waren bubbels te zien, door de zwavel die omhoog kwam en daardoor had het meer allerlei kleuren. Erg mooi om te zien.Hierna was het weer drie uur zweten in de auto naar huis. Op de terugweg reed de chauffeur nog wilder dan op de heenweg.
Nou het laatste verhaal is toch nog langer geworden dan dat de bedoeling was. Wij gaan onze tassen straks inpakken en dan zie ik jullie thuis wel weer...

Rias Jawa

Hier zijn even snel wat foto's van de make-up cursus die wij afgelopen woensdag hebben gehad. Binnen twee uur werden we alledrie omgetoverd tot Javaanse prinsessen. Eigenlijk hield de cursus daarbij op, maar Ibu Nova (de vrouw die ons had omgetoverd) vond ons zo mooi, dat ze ons mee nam naar een studio voor foto's. Nu echt!Als je blote schouders hebt ben je ongetrouwd (Mbak) en met zo'n jas ben je getrouwd (Ibu).

Hier zie je hoe wij zo zijn geworden. Nadat ons haar helemaal kapot getoupeerd was en er kilo's haarlak in zat, kregen we make-up. Hierna werd we keihard gemummificeerd in een klein kamertje. Alles werd lekker strak aangetrokken, zodat we ons bij niet meer konden bewegen, laat staan konden zitten of bukken. We vonden het in het begin dan ook niet zo'n heel goed plan om naar die studio toe te gaan, want dan moesten we in een auto kruipen. Uiteindelijk is het toch gelukt. Eerst zijn we als drie opgeflufte pinguins naar de auto gewaggeld, daar hebben we ons op de een of andere manier naar binnen weten te werken. Eruit komen ging gelukkig veel makkelijker.
In de studio moesten we zo vaak lachen en cheese zeggen, dat ik de rest van de dag geen lachje meer kon opbrengen. Die dag was nog vrij kort, want we waren van 14.00-18.30 bezig geweest met de cursus. Toen we thuis waren, zijn we meteen gaan douchen bij het Plaza hotel. Het was nog een flinke klus om die getoupeerde coupe weer normaal te krijgen.Maar we zijn blij dat we het hebben gedaan, want het was weer een erg leuke cursus en we hebben nu meteen veel meer respect voor mensen die er de hele dag zo bij moeten lopen!

zilverworkshop en huisdieren

Zo daar ben ik weer. Het is hier gelukkig niet meer zo regenachtig als eerst. Vandaag is het bijvoorbeeld weer een super warme en zonnige dag. En dat vinden wij helemaal niet erg. Ik wilde eerst deze foto even laten zien. Het is me eindelijk gelukt om een goede foto van een mooie vlinder te maken. Ze vliegen hier echt overal en in alle soorten en maten, maar ze zitten nooit eens stil. Mooi is deze he? We hebben trouwens nog steeds allemaal gezellige en minder gezellige huisdieren. Zo hing deze libelle pas in onze gang te chillen. Dat was een heel maf gezicht. Het was ook echt een hele grote.
We hebben nog steeds volop Harry's in huis (gekko's). Eentje is er volgens ons aan de schijt, want er liggen overal dunne, bruine kwakjes op de vloer. Deze Harry had zich proberen te verstoppen in de deur van de wc. De viezerik! Maar wij hebben hem mooi gespot! We hebben ook een grote, rode huiskater. Die ligt steeds voor onze Wisma en vangt alle muizen, ratten en vogels uit de buurt. De skeletjes legt hij dan vervolgens op onze deurmat. Wij vinden dus elke ochtend weer een kadootje op de mat.Deze zaterdag hadden we een zilverworkshop. Bridget en Vina kwamen ons op de scooter ophalen. Natuurlijk waren ze weer te laat, maar daar zijn we inmiddels wel aan gewend. De weg ernaar toe was erg lang. We reden op hele drukke wegen waar we nog nooit eerder waren geweest. Voor mij was het best leuk. Ik zag weer een heel nieuw deel van Yogyakarta. We hadden de workshop eigenlijk van 9.00-12.00. Om 9.45 kwamen we bij een soort grote werkplaats aan. Ervoor was een grote tuin met daarin een soort hutje met een magere, oude man erin. Ook stonden er twee mini boompjes met een hangmat er tussen. We kregen les van Agus (zoals de meeste mannen hier heten, hihi). We kregen eerst een soort uitleg en daarna moesten we onze ring gaan ontwerpen. Dit zijn trouwens Vina en Bridget. Zij zijn onze maatjes hier en helpen ons met van alles en nog wat. Vina had deze zilverworkshop voor ons geregeld. Zij kent Agus en had al eens eerder een ring bij hem gemaakt. Bridget niet en zij deed dan ook gezellig met ons mee. Vina speelde papparazzi. Hieronder zie je de werkplaats. Het was er aardig groot en alles was aanwezig. Agus wist ook precies waar hij alles had liggen. De hele tijd toverde hij allerlei gereedschappen uit kastjes, hoekjes en lades. De apparaten die hij gebruikte kwamen me wel bekend voor, maar waren allemaal net iets simpeler uitgevoerd dan in Nederland. Zo moest je deze brander met een voetpomp aanblazen. Dat was erg grappig. Ik heb een duimring gemaakt met een gekko erop en op de achterkant mijn naam geschreven in echte Javaans letters. Dat had Agus bedacht. Ik moest de gekko en de letters op mijn ring tekenen met een soort grafeerapparaat. Als ik het verkeerd zou doen, kon het niet meer weg worden gehaald. Ik heb dus eerst heel lang zitten oefenen. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven. Het resultaat is best ok, maar ik vond de proefstukjes eerst beter gelukt dan de ring zelf. Hier ben ik de ring trouwens aan het poetsen met lerak. Dat is een kleine tropische vrucht. Hij ruikt een beetje vreemd. Ze poetsen er hier zilver en batik mee. De batik wordt er schoon van en het zilver gaat er heel mooi van glimmen. Je moet de vrucht nat maken en er dan met een borstel langs wrijven, zodat er een soort schuim ontstaat.
Dit zijn wij met Bridget en Agus met het eindresultaat. En hier zijn onze handen nog van dichtbij. Na de workshop reden we terug naar de scooterverhuur. Dit was namelijk ons laatste ritje op de scooters. We hadden ze voor maar twee maanden gehuurd, omdat we ze die laatste twee weken waarschijnlijk toch bijna niet meer gebruiken. Toen we daar aankwamen, bleek dat de plastic bakjes op de scooter van Linda en mij, gescheurd waren. Dat hadden wij helemaal niet gezien. Het was een zonnige dag en wij hoopten dat we daar snel weg konden om lekker naar het zwembad te gaan, maar dat ging dus niet door. Vina ging met de scooterman mee om een nieuw onderdeel te halen en wij moesten daar wachten. Uiteindelijk was het allemaal nog best snel afgehandeld. Wij hebben voor het onderdeel betaald en konden daarna meteen in een taxi naar huis stappen. In de tijd dat we daar zaten te wachten, liep het kleine kindje van de scootermensen een beetje rond door de ' winkel'. Dat was leuk om te zien, want toen wij de scooters gingen halen, kon ze alleen nog maar kruipen. Zij had in die twee maanden tijd dus leren lopen.
Wij hebben hier nu nog maar twee weken over en in die twee weken hebben we nog veel te doen. Morgen sluiten we onze taalcursus af en krijgen we in de middag nog een make-up cursus. We worden dan aangekleed en opgemaakt op de traditionele, Javaanse manier. Ik ben benieuwd. Jullie krijgen de foto's vanzelf weer te zien.

Bambini Montessori

Gisteren, dinsdag 24 september, zijn we naar een Montessori school geweest. Het is een Toddler, pre-school en kindergarten. Er zitten dus kinderen vanaf 1 t/m 6 jaar. Wij hebben de school zelf op internet gevonden en zijn gaan mailen. We kregen hier heel enthousiaste berichten op terug. Gisteren moochten we langskomen voor een bezoek.
We werden in een soort kleine gang ontvangen. Daar moesten we even wachten op de trainer, Vandalina. We kregen alvast een soort informatiefolder over de school om in de tussentijd te lezen. Na een tijdje kwamen de trainer, de directrice en nog iemand, waarvan we niet weten wie het is, naar ons toe. We mochten meekomen naar de pauzeruimte van de kinderen. Daar hebben we eerst wat zitten kletsen over wat wij in Nederland precies deden en wat we hier kwamen doen en wilden zien. Vandalina was echt heel blij dat wij er waren en ze wilde graag ervaringen met ons uitwisselen.
Helaas mochten we geen foto's maken, want dat zou de kinderen afleiden. Opzich wel logisch, maar wel erg jammer. We werden alledrie in een andere klas ondergebracht en mochten daar gaan kijken hoe het er in de klas aan toe ging.
Ik mocht meteen bij de eerste klas naar binnen. In deze klas zaten kinderen van kindergarten A en B. Het was een klas met 16 kinderen en twee leidsters. Het lokaal zag er heel mooi uit en overal waar je keek, stond Montessori materiaal. De leidsters waren meteen heel aardig tegen mij. Ik mocht bij de kinderen gaan zitten en in alle kasten kijken. Wat heel bijzonder was aan deze school, is dat er in de klas Engels wordt gesproken. En dat werkt blijkbaar goed, want die kleintjes konden al aardig Engels praten. Mijn fototoestel zat echt in mijn tas te kriebelen. Ik wilde van alles wel een foto maken. Er zaten bijvoorbeeld twee jongetje van ongeveer vijf jaar oud, naast elkaar een draad door een naald steken. Vervolgens rijgde ze de draad, heel precies, door een lapje stof. Ik denk dat niet veel kinderen van vijf jaar daar toe in staat zijn. Er zat ook een autistisch meisje in de klas. Ook zij was heel goed en geconcentreerd aan het werk.
De materialen worden trouwens niet besteld bij Nienhuis. Dat is veel te duur. Alles wordt met de hand nagemaakt. Sommige materialen worden gemaakt door een timmerbedrijf. Echt heel knap, want alles is wel aanwezig.
Het is zo leuk om de kinderen aan het werk te zien. Het is dan ook zo zonde dat ze na deze school niet naar een Montessori basisschool kunnen. Er zitten namelijk geen Montessori basisscholen in Indonesie. Dus alles wat de kinderen op deze school leren, wordt er op de basisschool weer uitgeramd. Het is dan ook de droom van Miss Vandalina om de huidige school te vergroten en uit te breiden met een Montessori basisschool. Er zijn ook al ouders die hier naar gevraagd hebben, dus interesse is er wel. Alleen is er geen geld en werkt 'the government' waarschijnlijk niet mee.
Linda, Wendy en ik zagen meteen allemaal mooie beelden voor ons. Dat wij met zijn drieen hier wel een Montessori school op zouden kunnen gaan bouwen.
We mogen in ieder geval volgende week weer terug komen en daarna zien we wel verder...

I spy.....TREE?

Fotoshoot

Afgelopen zaterdag hebben wij een fotoshoot gehad. De foto's zijn erg 'mooi' geworden, dus die wilde ik graag met jullie delen.
Zo staan wij bijvoorbeeld op de cover van de Elle. Die hebben ze hier ook! Ook zijn wij gevraagd voor de cover van de Vogue :D.
Verder kan ik alleen maar zeggen: Geen commentaar!

KAKHOOFD!

Vervolg Jamu, Janur en Ramayana

Zo, ik hier ben ik dan eindelijk om mijn Jamu-verhaal af te maken. Als het goed is zat iedereen met smart op dit verhaal te wachten door die geweldige clifhanger.
Vorige keer had ik verteld dat de kruiden vroeger tussen twee stenen werden gemalen. Tegenwoordig doen ze dit met een soort gehaktmolen voor kruiden. Deze machine draait op menselijke spierballen en zit gemonteerd aan een niet al te comfortabel bankje. Maar het werkt en daar gaat het om! Had ik al verteld dat de vrouw vooral met soorten kaneel en gember werkte? Ze had ook kruidnagel, een soort mintballetjes, teveel om op te noemen.
Als die kruiden dat vermalen zijn, worden ze gekookt in water. Het drankje dat hieruit voort komt, laten ze afkoelen en dat wordt dan gedronken het schoongemaakte kokosdoppen. Die dus een ronde onderkant hebben. Je moet dus of het drankje in een keer naar achteren gooien of je zit er de hele tijd mee in je handen. Jamu moet ook bitter zijn. Daaraan zie je dat het werkt, omdat antibiotica ook bitter is. Het is dus ook de bedoeling om eerst een Jamuutje te atten en vervolgens een kokosdop met palsuikerwater naar achteren te gooien. Dit is om de bittere smaak weg te spoelen. Er zijn allerlei verschillende kwaaltjes die bestreden zouden kunnen worden met de verschilledne soorten Jamu. Zo kan het zijn dat de ene kruiden helpt tegen hoofdpijn en het volgende kruid tegen koorts. Het mooie is, dat wanneer je die twee mengt, je best wel eens een Jamu tegen hoesten zou kunnen krijgen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Haha. Het was erg leuk en gezellig tijdens de Jamu workshop. Wij hebben ook wat Jamu geproefd, maar niet teveel. Op het einde kregen we nog een soort thee. Ik had alleen even niet verwacht dat zelf de thee hier pittig is. Dus dat was even heftig. Toen we weggingen zwaaiden de vrouw, haar dochter en de huismuis ons uit.
De volgende dag hadden we een Janur workshop in het language centre. Janur zijn vouwsels van jonge palmbladeren en dat is nog moeilijker dan je denkt. Het was wel heel leuk om te zien wat je allemaal wel niet van zo'n blad kunt maken. We hebben een kris (traditioneel wapen), een vogel, twee bloemen en een sprinkhaan gevouwen. Gewoonlijk gebruikt men Janur ter decoratie bij bijvoorbeeld een bruiloft. Wij hebben ook al meerdere keren Janurvouwsels op straat zien hangen. We kregen les van een man die de hele les heeft staan boeren. Dat was erg grappig. Zeker toen wij te horen kregen dat onze bloemen met to much pressure (te strak) gevouwen waren en hij precies op dat moment een boer liet, haha. Helaas werden onze vouwsels al na drie dagen bruin. Maar gelukkig hebben we nog foto's.
Donderdag was Linda jarig, dus dat was wel reden voor een feestje. We zouden die dag eerst uit eten gaan in de buurt van het Ramayana ballet en daarna naar een voorstelling van het Ramayana ballet gaan kijken. De chauffeur zou ons tussen half 6 en 6 ophalen. De voorstelling begon namelijk om half 8 en zo zouden we nog genoeg tijd over houden voor het eten. Helaas kwam de chauffeur pas om kwart voor 7 aanzetten, wat een ei was dat! Hierdoor konden we helemaal niet meer uit eten. We waren net optijd voor de voorstelling. We hebben in de auto een zak chips naar binnen gewerkt. Dat was dus niet zo'n leuk begin van de avond. Gelukkig waren we alles al snel vergeten toen de voorstelling begon. Het was echt heel gaaf. Er was live gamelan muziek en de kostuums en bewegingen waren heel mooi. Het Ramayana verhaal gaat over prins Rama en prinses Shinta. Met een schietwedstrijd wordt bepaald wie er met Shinta mag trouwen. Dit is Rama. Ze zijn verliefd. Op een dag maken Shinta, Rama en de broer van Rama een wandeling in het bos. De slechterik uit het stuk, zorgt er daar d.m.v. een list voor dat hij Shinta kan ontvoeren. Rama is erg verdrietig en gaat opzoek naar Shinta. Uiteindelijk vindt hij haar en gaan ze trouwen. Voordat we de voorstelling gingen bekijken, kregen we een blad met daarop de Nederlandse vertaling van het verhaal. Dit was erg fijn, want anders snapte je er niks van. Het hele stuk werd er trouwens niet gesproken, maar toch werd alles duidelijk. Dat was heel mooi gedaan. Het was wel apart. De spelers kwamen namelijk niet alleen via het podium op, maar ook steeds vanuit het publiek. Zo gingen ze soms ook af. Wij zagen de voorstelling in het ' dichte' theater, maar dat is, zoals alles hier, niet echt afgesloten van de buitenlucht. Tijdens de voorstelling kon je daarom niet alleen de dansers bewonderen, maar ook de kakkerlakken op de grond en de vleermuizen boven je hoofd.Het was echt super om te hebben gezien. De spelers vonden het ook erg leuk dat wij er waren. Aan het einde wilden ze nog graag met ons op de foto, hihi.

Jamu, Janur en Ramayana

Zo, daar ben ik weer. Mijn been is weer bijna helemaal hersteld en we hebben al weer veel leuke dingen gedaan en gezien.
Zo hebben we maandag een Jamu workshop gevolgd, dinsdag een Janur workshop gevolgd en afgelopen donderdag (Linda's verjaardag!) een Ramayana voorstelling bezocht. Het was allemaal weer super leuk en we hebben er natuurlijk weer flink op los geschoten. Mijn derde fotokaartje is inmiddels vol, dus het wordt weer tijd voor een nieuwe.

De Jamu les op maandag was erg leuk. Jamu zijn kruidendrankjes. Wij gingen naar het hutje van de grote Jamu-heks. Zij was de enige in dat gebied. We mochten kijken hoe zij Jamu maakt en zelf ook wat in elkaar flansen. Daar mochten we van alles proeven. Maar nou moet ik er bij vertellen dat Jamu heel bitter is. De reden: Antibiotica is bitter en dat helpt tegen kwaaltjes, Jamu is ook bitter, dus dat helpt ook. Logisch toch? Over al waar je in dat hutje keek, zag je kruiden. Ze had vooral veel gember-en kaneelsoorten. Vroeger maalde ze de kruiden tussen twee stenen, maar tegenwoordig is er moderne technologie, zoals zij dat noemde. Een ....

volgende keer verder.
Als dat geen clifhanger is!

Het ongeluk...

Zo, dat klinkt spannend he? Nou dat was het ook wel hoor. Gisteren (donderdag de 12e en niet eens vrijdag de 13e) reden we met de scooter naar Ambarrukmo om boodschappen te doen, want werkelijk alles was op. We hebben dit al ik weet niet hoe vaak gedaan, dus geen probleem. Wendy kreeg vlak voor Ambarrukmo iets in dr oog en waarschuwde ons dat we moesten stoppen aan de kant van de weg. Dat is hier allemaal geen probleem, dus wij gingen rustig naar de zijkant van de weg. Wendy stond al stil en Linda en ik bijna. Ik keek achterom naar Wendy en zag in mijn ooghoek dat iemand keihard op ons af kwam rijden. Aan de linkerkant. Wij gingen ook naar de linkerkant, dsu ik dacht al:ojee! Alleen zat ik achterop en hij reed zo snel dat nog voor ik iets kon zeggen, de andere scooter al tegen ons aan was gereden en het volgende moment lagen wij op de grond. Linda had nog geprobeerd de scooter staande te houden, maar helaas lukte dit niet. Ik lag met mijn linkerbeen onder de scooter. Gelukkig zaten er allemaal tentjes aan de kant van de weg en daar kwmaen meteen allemaal mensen vandaan om ons te redden. Ze hielpen me onder de scooter vandaan en zetten me op een bankje. Ik had op dat moment nog niet door dat de gast die kreunend naast mij zat, dit allemaal had veroorzaakt. We werden echt goed geholpen. Iedereen vroeg meteen wat ze konden doen en of we naar het ziekenhuis gebracht wilden worden. Dat was erg fijn. DIe mensen riepen ook meteen na het ongeluk dat we zo snel mogelijk van de weg af moesten. Dat was wel fijn, want daar had ik even helemaal niet aan gedacht.
Mr Sarkim was gelukkig nog in Indonesie (morgen vliegt hij naar Nederland), dus we hebben hem maar gebeld. Hij was binnen 10 minuten bij ons met zijn kleine gele autootje en bracht ons naar het ziekenhuis. Daar werden mijn wonden(dat is een groot woord hoor, ik heb een wondje op mijn knie en een naar jaap in mijn rechter teen, hoe die daar nou komt?) schoongemaakt en er werd een foto van mijn linkeronderbeen gemaakt. Die deed namelijk erg veel pijn en er zaten twee rare bulten aan de voor en achterkant. Mr Sarkim had Bridget ook meteen ingelicht, dus zij kwam ook meteen naar het ziekenhuis. We hebben daar toen met zijn allen ruim twee uur op de uitslag van de foto zitten/ liggen hangen wachten. Gelukkig bracht de zuster na die twee uur het goede nieuws dat er niets gebroken was. Het was wel zwaar gekneust. Ik moet nu vier dagen rusten en ik heb gel en pillen gekregen. Het zijn flinke joekels en ik heb zo'n hekel aan pillen slikken, maar tot nu toe gaat het gelukkig aardig. De ene is een pijnstiller en de andere een antibiotica voor de wond op mijn teen. Gelukkig gaat het inmiddels, na een nachtje rust, al een stuk beter. Gisteren kon ik er niet op staan en dat lukt nu al aardig.
Met Linda gaat het ook niet zo heel goed. Zij heeft veel last van haar knie, zit onder de blauwe plekken en is helemaal stijf aan de linkerkant.Ik hoop maar dat het snel weer beter gaat met iedereen, zodat we hier weer kunnen doen wat we willen. Nadat we het goede nieuws haden gehad, heb ik nog even ramptoerist gespeeld en stiekem wat foto's van het ziekenhuis (rumah sakit) gemaakt. Want hoe vaak zie je nou een Indonesisch zieken huis van binnen? Ik hoop nooit meer!
Vanochtend hebben we weer een cursus gehad. Gelukkig was hij gewoon in het language centre, dus ik kon er op mijn gemakje naar toe strompelen. We kregen een Wayangles. Van tevoren hadden we geen idee wat dat precies inhield. De les werd gegeven door en heel grappig mannetje. Hij heeft ons van alles verteld over de achtergrond van het wayangspel en de betekenis en de verhalen enzo. Ook had hij allerlei poppen bij zich. Helaas was het alleen luisteren en mochten wij zelf niets doen. Dat was wel jammer. Maar we hebben weer veel geleerd!

Een RAMP!

Ohje, afgelopen zondag is er een ramp gebeurd. De meeste mensen zullen wel weten dat wij elke zondag na het skypen/msn-en naar de pizzeria gaan en meestal daarna nog naar de bios. Afgelopen zondag (deden de computers het weer super) kwamen wij om kwart voor 7 bij de pizzeria aan. Ze hebben daar standaard een krijtbord hangen met sold out erboven. Daar wordt dus alles opgeschreven wat uitverkocht is. Die zondag hebben wij niet eens een blik op dat bord kunnen werpen, want er werd ons meteen verteld dat ALLES, ik herhaal ALLES was uitverkocht. Wat nu?
Naja, gewoon ergens anders eten. Maar dat was dus wel even een ramp, want het is inmiddels een traditie geworden om elke zondag pizza te eten. Hihi. Gelukkig konden we ook bij Solaria terecht, een tentje in Ambarrukmo, dus het probleem was opgelost. Nadat we daar heerlijk hebben gegeten (om een beetje in de Italiaanse sfeer te blijven, heb ik spaghetti gekozen), zijn we naar de bios gegaan. Naar G-Force. Ik weet niet of iemand hem al gezien heeft, maar hij was echt super grappig. Dus ik zeg...GAAN. Of draait hij in Nederland al niet meer.
Nou na dit hele onboeiende verhaal zal ik eens wat vertellen over onze volgende twee cursussen (na het batiken). Afgelopen maandag zijn Linda en ik namelijk gaan koken. Siska en Endru gingen met ons mee (zij geven ons bahasa Indonesia lessen). We gingen naar een huis, hier niet zo ver vandaan. Daar stond een klein Indonesisch vrouwtje ons op te wachten. Ze had een soort boekje voor ons gemaakt waar de recepten van alle gerechten die we zouden gaan maken in stonden. In het indonesisch. Dus we snapten er helemaal niets van. Gelukkig konden Endru en Siska ons ermee helpen. We hebben van alles gemaakt. Tempe, tofu, rijst, groenten pedas, sate, pudding en een soort kaneelachtige thee. Die thee is voor hen, wat voor ons champagne is. Zij drinken dat bij feesten. Het is alleen wel jammer dat veel van de ingredienten niet in Nederland te krijgen zijn, maar er is een recept dat ik in Nederland waarschijnlijk wel na kan maken en dat was nog lekker ook, dus dat komt goed uit.We begonnen met het koken van de rijst en het bereiden van het tempe, tofu gerecht. Ik heb volgens mij al eens eerder verteld dat alles hier zo zoet is, nou nu weet ik hoe dat komt. Ze hebben hier een soort grote, bruine klonten suiker en die gaan door elk gerecht. En als er niet zo'n klont door heen gaat, dan gaat er wel een kommetje witte suiker door heen. Al het eten werd flink gekruid en wij hebben dan ook aardig wat uitjes, teentjes knoflook en pepers weggesneden. We vroegen of het eten dan niet heel erg pedas (pittig) zou worden, maar de kookjuf zei dat dit niet het geval was. Alles zou manis (zoet) worden. Nou ik kan je vertellen, als dit niet pittig was, dan wel ik het eten dat wel pittig is niet proeven, hihi. Alles was heel lekker hoor, maartoch zeker wel aan de pittige kant.
Nadat we klaar waren met het tempe gerecht, gingen we verder met een groente gerecht. Daarin zaten allemaal groenten verwerkt die wij nog nooit eerder hadden gezien. Die stukjes tempe zaten trouwens heel leuk ingepakt, in palmbladen en later zag ik dat je ze zo ook echt in de winkel kunt kopen. De groenten werden klaargemaakt met veel pepers en kokosmelk. Na dit gerecht, maakten we nog iets van kokosmelk. Er moest ook rijstbloem doorheen. Had ik nog nooit van gehoord. Dit werd een hele dikke brei. Deze brei moesten we in palmbladen scheppen, daarna moest er een mini banaantje op en als afsluiting weer een klodder brei. Dit pakketje werd dichtgevouwen en gestoomt voor ongeveer 15 minuten. Daarna was het een heerlijke pudding. Op een gegeven moment moesten we mee naar achteren lopen en daar stonden een mini barbecue, zoals je hem nog nooit hebt gezien. Hij was van aardewerk en aan beide kanten stond de kop van een kip. Er lagen heel veel kolen in en op die kolen lagen ijzerdraadjes. De sate stokjes werden op de ijzerdraadjes en dus ook direct op de kolen, gebakken. Zo kwam het dus ook vaak voor dat er een kooltje aan je kip zat vastgeplakt. Ze hebben hier ook een soort matten aan een stok waarmee ze het vuur aanwapperen. Maar dat hoef je natuurlijk niet te doen als de barbecue al warm genoeg is. Endru vond het geloof ik leuk om te wapperen, want hij ging als een gek met dat ding te keer en zo stonden binnen de kortste keren alle stokjes in de hens. Siska dacht dat dit goed was en die hield de stokjes die nog niet zwart waren, ook nog even in de vlammen. Hihi, een hele grappige manier van sate maken. De kookjuf moest om half 4 weg, dus zij vertrok op haar scooter. Wij mochten toen gewoon in haar huis blijven. Ze had de tafel gedekt en zelf nog een soort kaneelthee gemaakt. Het was nu tijd om al ons geproduceerde voedsel te proberen. Zoals ik al zei, was het allemaal erg lekker, alleen de groenteschotel was erg pittig. Die tempe dingen waren echt heerlijk, zonde dat we ze zo niet in Nederland kunnen maken. Het was een hele leuke cursus. Alleen hadden we afgesproken om nu maandagavond naar de pizzeria te gaan, omdat we gisteren niet konden, maar je hebt niet zo veel trek als om 4 uur nog een hele maaltijd hebt gegeten. Ik zat dus in dubio bij de pizzeria. Moest ik nou toch een pizza nemen, of toch beter een salade. Nou, daar hebben we bij deze pizzeria een oplossing voor. Pizza met salade, hihi. Grappig he?

We hebben woensdag ook nog een cursus gevolgd en niet zomaar een. We hebben een Gamelanles gehad. Dat is traditionele muziek die tijdens wayangvoorstellingen bijvoorbeeld te horen is. Endru en Dea gingen met ons mee. De afgelopen twee cursussen waren we ergens heen gebracht met de auto, maar deze cursus was gewoon in het language centre zelf. We liepen naar boven en daar ontmoetten we drie studenten. Om gamelan muziek te maken heb je namelijk heel veel instrumenten en dus ook heel veel mensen nodig, om op die instrumenten te spelen. Zij zouden ons ondersteunen tijdens de les. De les werd gegeven in een een warm, stoffig lokaal vol met instrumenten. Tijdens het bespelen van die instrumenten zit je op een matje op de grond. De mannen in kleermakerzit en de vrouwen met hun benen onder hun lijf of naast hun lijf gevouwen. In Nederland had iemand ons verteld dat het bij Gamelan spelen eigenlijk niet uitmaakt waar je, wanneer op slaat. Tijdens deze les kwamen we er achter dat dit helemaal niet waar is. Ze hebben een soort notenbalksysteem d.m.v. cijfers en boogjes. Zo weet je precies waar je, wanneer moet slaan. Maar het is echt nog best lastig. Wij verwisselden steeds van instrument, zodat we aan het einde van de les, alle instrumenten een keer hadden bespeeld. Tegen die tijd konden we met zijn zessen een heel stuk spelen. Dat was echt heel gaaf. Endru en Dea hebben er ook allemaal filmpjes van gemaakt, dus jullie zijn het wel als ik weer terug ben. De gong is ook een van de instrumenten die bespeeld wordt in een gamelanstuk en dat is nog lastiger dan je denkt. Het is niet gewoon maar een beetje op die gong rammen, maar je moet op het juiste moment zorgen dat er geluid uit komt op het juiste volume.
Nou dat waren dus weer leuke cursussen, op naar de volgende. We krijgen nog Wayang (a.s. vrijdag), Jamu (a.s. maandag) en Janur (a.s. dinsdag).