Prambanan

Goedemorgen allemaal. Het is hier nu zaterdagochtend 10.00. Gisteren zijn we naar de Prambanan geweest. Dat is een hindoeistisch tempelcomplex. Het is een soort verhoogd plein met alle tempels erop. Er omheen is een mooi park aangelegd en ook daar zijn nog drie tempels te vinden. We werden om 9.00 weer opgehaald door een chauffeur bij onze Wisma. Het was een hele lieve man, alleen kon hij bijna geen Engels, dus we konden niet echt met hem kletsen. Dat was wel jammer.

Voor de Prambanan was een soort grote parkeerplaats met allemaal marktkraampjes met souvenirs. Daar zette de chauffeur ons af. We moesten zelf verder lopen om een kaartje te halen. Hij bleef wachten op de parkeerplaats. Wat lijkt dat me een saaie baan zeg. Maarja, wij liepen dus over het marktje heen naar een klein gebouw waar je een entreekaartje kon kopen. Onderweg werd ons natuurlijk weer van alles aangesmeerd. Het is wel grappig. Als ze zien dat je iets al hebt (je loopt bijvoorbeeld met een grote zonnebril op je neus of met wayangpoppen in je hand), dan proberen ze je dat nog exta aan te smeren. Terwijl het mij toch veel handiger lijkt het dan met iets anders te proberen. Je gaat toch niet iets kopen wat je al hebt? Naja, de meeste mensen doen dat in ieder geval niet. Bij mij lukt het ze aardig, want ik heb inmiddels 4 verschillende wayangpoppen (oeps!). Hihi...

Bij het reisbureau in Nederland hebben we een studenten kortingkaart gekocht, omdat we hier dan heel veel korting op de entree van vanalles zouden krijgen. Elke keer werd ons hier echter gezegd dat die kaart hier niet geldig was, maar voor de Prambanan hebben we hem dan eindelijk kunnen gebruiken hoor. Dus dat was weer mooi meegenomen. Nu kunnen we in ieder geval niet meer zeggen dat we hem helemaal voor niets hebben gekocht. In het gebouw waar je je entreekaartje kocht, kon je nog koffie of thee drinken, een 'Engelstalige' gids inhuren en er was een maquette van de Prambanan. Wij zijn nadat we ons kaartje hadden lekker zelf op onderzoek uitgegaan. Het was erg mooi daar. Overal zagen we weer mooie vlinders, bloemen en bomen. De Prambanan was alleen niet meer helemaal in tact. Door een gempa (aardbeving) in 2006 is hij erg beschadigd en waren ze nu nog bezig met de renovatie. Hierdoor mochten we sommige tempels ook niet in en daar baalde ik wel van. Er was namelijk een tempel met binnenin een beeld van Ganesha en dat had ik graag willen zien, maarja wat doe je eraan. Het was wel allemaal erg mooi. Het was gisteren ook wel erg warm, dus nadat we een tijdje hadden rondgekeken gingen we even lekker onder een boom zitten om af te koelen en wat te drinken. Dat was ook weer zo'n gave boom. Deze boom had ook een grappig aanhangsel. De hele tijd dat wij er waren, zat er onder de boom, op het bankje, een mannetje. Hij probeerde foto's te verkopen, maar dat lukte niet zo goed. Zie je hem zitten? Helemaal links. Toen wij aankwamen was het nog vrij rustig bij de Prambanan, maar na een tijdje kwam er een schoolklas aan. Dat was meteen goed te merken. De juf van de schoolklas kwam naar ons toe om te vragen of ze met ons op de foto mocht...hihi. Toen wij uiteindelijk uitgekeken waren en naar de uitgang wilden lopen, zagen we een bord waarop stond dat er nog drie andere tempels waren. Die zijn we dus ook maar even gaan bekijken. Hiervoor moesten we door het park lopen. Dat was nog best een flinke wandeling in die hitte. Er was dan ook een treintje gemaakt waarmee je door het park heen kon rijden, maar die reed steeds voor onze neus weg. Dus er zat niets anders op dan te lopen. Het was een leuk park met allemaal hutjes tussendoor. Ook waren er schapen en een herder. De schapen zagen er wel erg dun uit. De drie tempels die we tegen kwamen waren duidelijk ook getroffen door de gempa. Twee leken meer op een ruine dan op een tempel. Het was een erg triest gezicht. De laatste tempel vond ik wel erg mooi. Daar stond ook nog wat meer van overeind. Wat wel vreemd was, was dat bijna alle boeddha's onthoofd waren. Zelfs van de boeddha's die in de reliefs van de tempel verwerkt zaten. Toen we echt alles hadden gezien, liepen we terug naar de uitgang. We kwamen nog langs een speeltuin (arena bermain anak-anak) en langs een hertenkamp. De uitgang hadden we zo gevonden, maar toen we eenmaal op de parkeerplaats tussen de marktkraampjes stonden, zagen we onze chauffeur nergens. En die hadden we toch echt nodig om thuis te komen. We hebben wat rondgelopen en net toen we bijna wanhopig begonnen te worden en alvast aan het kijken waren naar een geschikte slaapplaats voor die avond, hihi, zagen we de chauffeur naar ons staan zwaaien. Hij bracht ons gelukkig weer netjes naar huis, zodat we in ons eigen tentenkamp konden slapen. Wij leven trouwens wel een beetje met jullie mee hoor. Met die kou en die regen. We hebben hier namelijk ook een beetje herfst. Overal liggen verkleurde blaadjes op de grond (alleen dan van de droogte, hihihi).

Oh, dan heb ik nog 1 ding dat ik echt even kwijt moet. Ik zat gisteren achterop de scooter bij Linda en toen reden we langs een becak. Nou is dat niet zo speciaal. Dat gebeurt hier wel vaker, maar dit was niet zomaar een becak. Nee, dit was een gemotoriseerde! En die man had in plaats van een strohoed dus ook een helmpie op, hahaha.

Borobudur

Zo, daar ben ik al weer. Dit is mijn eerste poging om mijn blog beter bij te houden. Volgens mij eindigde mijn vorige blog ergens woensdag of donderdag. Dit zijn nog wat foto's van ons dans-drum avond. Dit was in zo'n gamehal. Dat drummen en dansen is echt leuk! Woensdag avond hebben we trouwens ook nog een avontuur beleefd zeg! De airco was de avond daarvoor al uitgevallen, achteraf bleek dat de airco gelukkig niet kapot was, maar dat alleen de stop was doorgeslagen. Wendy wist nu precies welk stop bij de airco hoorde, dus toen woensdag de airco weer was uitgevallen wilde ze de schakelaar weer even omhalen. Helaas was het toen niet zo makkelijk. De draadjes in de stoppenkast waren namelijk aan het gloeien en er kwam een brandlucht uit de stoppenkast. Heel veeel goeds kon dat niet beteken. Wij zijn dus meteen naar het huis van Anna te gaan om even door te geven dat er iets niet helemaal goed ging. Gelukkig had de man van Anna dat ook door. Normaal lopen ze hier niet zo erg vlug, maar nu trok de man van Anna bijna een sprintje naar de telefoon om de elektricien te bellen. Een paar minuten later was het een gezellig boel in onze Wisma. Vol bewondering stonden, Anna, de man van Anna, de concierge en Davy (de leider van de papua's)met Hailey (de hond) naar de stoppenkast te staren. Het duurde best een tijdje voordat de elektricien er was, dus wij gingen maar even buiten zitten, aangezien daar op dat moment meer licht was dan binnen. Na een tijdje werden we even gek, omdat het van buitenaf net leek of onze Wisma weg stond te fikken. Toen we naar binnen liepen, zagen we dat er niets aan de hand was. De concierge had overal in de Wisma (heel dunne) kaarsen op de grond gezet. Achteraf was de elektricien er nog vrij snel. Hij heeft een onderdeel uit de stoppenkast vervangen en toen was alles, gelukkig, weer opgelost. We zijn wel heel blij dat Wendy het nog door had, voordat we die avond naar bed gingen. Je weet maar nooit wat er dan was gebeurd.

De volgende dag was een donderdag. We hebben lekker wat aan ons onderzoek en ons schoolplan gewerkt en 's avonds zijn we gaan bowlen in Sophir Square. Dat is een winkelcentrum vlakbij onze Wisma. Ode, de jongen die we bij Fort Vredenburg hadden ontmoet, ging ook mee. Het was erg gezellig, ook al was ik de loser. Ik bakte er helemaal niets van. Wat wel erg grappig was, wij kwamen allemaal aan op slippers en hadden dus geen sokken bij ons, dus we kregen sokken van de bowling baan. Hele grote, lelijke, witte van het merk....ja, nu komt het hoor....ADIMAS. Hihi. Toen we weggingen zeiden ze ook nog tegen ons dat we die sokken de volgende keer weer mee moesten nemen, want dat ze heel duur waren en dat we niet elke keer een paar zouden krijgen. Dat heb ik in Nederland nou nog nooit meegemaakt. Dat je sokken krijgt bij de bowling baan. Die avond hebben we nog even een ijsje gegeten en daarna zijn we maar naar huis en naar bed gegaan. De volgende dag moesten we om 2.45 op om om 3.30 bij de poort van de Wisma klaar te staan. Daar werden we opgehaald door de chauffeur die ons naar de Borobudur zou brengen. Het was eindelijk eens een keer rustig op de weg (dat hadden we nog nooit meegemaakt). We hebben weer een heel andere kant van Yogyakarta gezien. Rond 4.00 reden we door een klein dorpje en daar was het opeens heel druk. Er liepen allemaal mensen over straat. Wij vroegen ons af wat die daar deden en waarom ze niet lekker in bed lagen. De chauffeur vertelde ons dat er markt was. Traditionele markt. Zo vroeg! Maar opzich snap ik het wel, want nu was het tenminste nog een beetje koel. Om 4.15 kwamen we aan bij het hotel waar we onze kaartjes op konden halen. Ook kregen we daar een zaklamp en ik kan je vertellen dat die erg goed van pas kwam. Het was namelijk echt nog pikkedonker toen we om half 5 door een gids naar de Borobudur werden gebracht. En natuurlijk stapte ik, ondanks de zaklamp, alsnog in een hele grote modderpoel. Lekker lomp weer. Na een tijdje lopen, zagen we daar opeens de Borobudur en het zag er heel mooi uit (en op dat moment was het nog donker, hihi). Voordat we door de hekken mochten, werd onze tas door een bewaker MET ochtendhumeur nagekeken en daarna konden we beginnen aan onze klim naar boven. Nouja, in het begin dacht ik dat het een hele klim was, maar dat viel achteraf reuze mee. Helaas had het die nacht geregend en was het erg mistig en bewolkt, dus de luchten die je altijd op de plaatjes in de boeken ziet hebben wij niet gezien, maar die mist had ook wel weer iets moois. Het leek wel alsof het van het ene op het andere moment opeens licht begon te worden. Alle chinezen (+wij) trokken hun camera en begonnen als een gek plaatjes te schieten. Het was daarom vrij lastig om foto's te schieten zonder Chinezen, hihi. Toch is het gelukkig een paar keer gelukt. Na een uur of anderhalf kwam de zon zelfs even

echt door de wolken heen. Ook daar heb ik gelukkig een foto van kunnen maken. Er liepen veel mensen op de Borobudur rond. Chinezen, wij en monniken. Het schijnt dat die monniken nog elke dag een gebed opzeggen bij de Borobudur en zo ook deze morgen. Dat was wel erg interessant om te zien. Ze zongen een soort monotoon deuntje, dat ik stiekem op mijn camera heb vastgelegd. Dat deuntje heeft vervolgens de hele dag in mijn hoofd gezeten, tot ergernis van Linda en vooral Wendy, hihi. Terwijl ze dat deuntje zingen, lopen ze een aantal keer om de grootste stoepa heen. De Borobudur is opgebouwd uit Stoepa's. Dat zijn een soort grote klokken gemaakt van vulkanisch gesteente. In de meeste stoepa's zitten gaten, zodat je de boeddha die binnenin zit, kunt zien en zelfs kunt aanraken. Wanneer je dit doet, zul je je leven lang geluk hebben. Wij hebben dus allemaal even zo'n boeddha aangeraakt. Lang leven ons geluk! We hebben er ok even een foto van gemaakt, als bewijs. Niet alle boeddha's zaten opgesloten in een stoepa. Er waren er ook een paar die in een open stoepa zaten. Die vond ik echt heel mooi. Als je een paar verdiepingen naar beneden ging (de bovenste verdiepingen zijn rond en de onderste vierkant), kwam je op de vierkanten verdiepingen. Daar zaten mooie reliefs in de muur en er waren weer veel boeddha's. Er waren boeddha's met een standaard boeddha hoofd, boeddha's zonder hoofd en er was er eentje met wel zo'n vreemd hoofd. Die moest ik dan ook even op de foto zetten. Hij had wel iets van mij weg. Vinden jullie ook niet? Apart he? Hihi.

Toen we terug liepen vanaf de Borobudur naar het hotel, kwamen er allemaal mannetjes op ons af. Ze verkochten weer allemaal souvenirs en wilden er blijkbaar heel graag vanaf. Eentje was wel erg wanhopig. Hij bood ons poppen aan, voor bijna niks en bleef ons volgen, totdat we bij het hotel aankwamen. Daar werd hij weggestuurd door iemand van het hotel.

Bij het hotel kregen we nog koffie/thee met een mini-muffin en een pisang goreng met kaas (:s). Eigenlijk zou de chauffeur ons na ons uitstapje bij de Borobudur, weer terug brengen naar de Wisma. Deze chauffeur had blijkbaar niet zo veel zin om naar huis te gaan, want hij heeft ons onderweg naar huis nog allerlei andere dingen laten zien. Ze zijn we bij een keuken tempel geweest, daar hing er net een man in een palmboom.

Kunnen jullie hem vinden? Ook zijn we doorgereden naar een soort tempel met een slapende boeddha. In het gebouwtje waar hij lag, zaten mooie glas in lood ramen. Er was ook helemaal een tuin bij gemaakt. Het zag er erg mooi uit. Ook stond er weer een tempel bij met een hele mooie boom. Het lijkt net of er lianen in de boom hangen. Hij was ook echt super groot.

Na het bezoek aan de tempels, zijn we nog doorgereden naar een zilverfabriek. Het blijft leuk om daar te kijken. Ook hier mochten we weer zien hoe de sieraden gemaakt werden en daarna natuurlijk weer een kijken nemen in de winkel die erbij hoorde.

De laatste stop was bij een batikcentrum vlakbij onze Wisma. Het was niet zo leuk als het batikcentrum vlakbij het Keraton. Toen we uiteindelijk thuis kwamen, hadden we het gevoel dat we er al een hele dag op hadden zitten, maar eigenlijk was het pas 9.30. We besloten even lekker te gaan zwemmen (lees slapen) bij het zwembad in het Plaza hotel. Verder hebben we die dag niet heel veel meer gedaan dan boodschappen gehaald en gegeten. Na het boodschappen doen wilden we meteen gaan koken, maar helaas viel de stroom weer uit! Gelukkig hadden we allemaal onze mooie, groene zaklamp die we bij de Borobudur hadden gekregen nog, dus we zaten tenminste niet helemaal in het donker. Ook hebben we wat kaarsen gehad van de man van Anna. Het was deze keer wel vrij snel weer opgelost.

Er rijden hier heel erg veel volkswagen busjes en kevers rond. Echt heel gaaf! En dit is, tot nu toe, de allermooiste. Wilde ik even met jullie (en vooral met Thijs) delen.

Zaterdag zijn we trouwens voor het eerst echt uit geweest hier. We gingen naar Ceasars. Een van de grootste clubs van Yogyakarta. Alleen weten ze hier nog niet dat het tijdens het stappen ook leuk is om te dansen. De club stond vol met krukjes en tafels. Iedereen zat dan ook duf voor zich uit te kijken op zo'n kruk. De enige plek waar gedanst werd was op het podium door (bijna) blote vrouwen met nephaar. Hihi. Dat was wel jammer, aangezien wij net zo'n zin hadden om te dansen. Maarja, we werden al aangestaard en als je dan ook nog eens als enige gaat staan dansen helemaal. Dat was dus niet zo'n succes.

Zondag zijn we na het msn-en weer pizza gaan eten bij onze vaste pizzatent en daarna lekker naar de bios geweest. We hebben 'The last Legion' gezien. Was erg leuk.

Maandag hadden we weer bahasa les. Na de les zijn we onze les voor gaan bereiden, want dinsdag hebben we weer Engels les gegeven op de SDK Demangan school. Dat was weer erg leuk. De kinderen luisteren ook steeds beter naar ons en durven steeds vaken, vrijwillig, voor de klas te komen. Nou nu is het dus woensdag. Vanochtend hebben we weer bahasa Indonesia les gehad. Het was weer erg leuk. We moesten over onze famailie vertellen en opschrijven hoe je ideale familie er uit ziet. Erg grappig. Nu is mijn blog weer helemaal bijgewerkt. We gaan strakjes sporten, daarna lekker uit eten en dan naar de film van Michael Jackson. Ben benieuwd.

Sampai nanti...

Carnaval en lesgeven in Indonesie

Hallo, daar ben ik weer. In de afgelopem twee weken is er weer heel wat gebeurd en hebben we weer veel gezien. Ik zou mijn blog misschien iets beter bij moeten houden. Het is zo moeilijk om je alles van twee weken te herinneren.

Ik begin maar bij de school (SD Kanisius Demangan Baru Yogyakarta), omdat dat tenslotte de reden is dat we hier zijn. Na onze eerste ontmoeting zijn we al drie keer terug geweest naar de school. Twee keer om te observeren. Alleen dat observeren was al erg leuk en zelfs vermoeiend. De school begint dus om 7.00 (gelukkig is het 5 minuten vanaf onze Wisma) en duurt tot 12.20, maar na die tijd kunnen kinderen nog kiezen voor extra lessen. Zo is er vioolles voor groep 3 en 4 en allerlei talen en dialecten voor de hogere groepen. Heel veel kinderen doen daar aan mee. Maar na zo'n dag ben je dus helemaal gesloopt. Ten eerste door de hitte en ten tweede door het geluid. De gebouwen hier zijn namelijk erg open en totaal niet geluiddicht. In de klassen gaat het er zo anders aan toe dan dat wij van tevoren hadden verwacht. We dachten dat de leraren hier erg streng zouden zijn en de kinderen heel strak zouden houden, maar dit is totaal niet het geval. Ze praten en lopen wanneer zij dat willen en we hebben tot nu toe maar 1 leraar gezien die de kinderen hier op aanspreekt. Dat zijn dus een heleboel klassen met nog meer geluid. Als het dan dus een keer stil is in je eigen klas, dan heb je weer last van het geluid van de buren. In het begin moest ik hier erg aan wennen. Het is wel heel leuk en grappig om de verschillen te zien. De kinderen en de leerkrachten reageren wel allemaal heel leuk op ons. Eerst waren er nog wat kinderen die het zo vreemd vonden om ons te zien dat ze ons gingen uitlachen en grapjes over ons gingen maken, maar inmiddels zijn ze wel aardig aan ons gewend. De leerkrachten zijn ook allemaal erg aardig en behulpzaam. Zeker Ibu Rina, de juf Engels, zij sleept ons heel de dag (lees ochtend) mee. Tijdens onze eerste observatiedag werden we door de dansjuf ook uitgenodigd voor een dansles. Dat was erg leuk. We leerden een traditionele Indonesische dans. Op de foto zie je Linda en mij in actie, hihi. Heel de dag observeren is wel vrij saai. We waren daarom erg blij dat we op de tweede observatiedag lekker mee mochten doen met de handvaardigheidles. Ze maakten bloemen van lint en sate stokjes. Erg leuk. Alleen vonden de kinderen ons interessanter dan de bloemen. Aan het einde van de tweede observatiedag vroegen we of we de volgende keer zelf ook iets met de kinderen mochten doen en dat vond Ibu Rina een heel goed idee. Het maakte haar ook eigenlijk niet uit wat we deden, ze vond alles wel goed. Wij hebben maandagavond dus allerlei spelletjes voorbereid om de volgende dag met de kinderen te kunnen doen. Afgelopen dinsdag was het dan zover. We mochten zelf les gaan geven, in Indonesie. Ik had er aan de ene kant heel erg veel zin in, maar aan de andere kant vond ik het wel heel spannend. Je weet van tevoren niet hoe de kinderen hierop zullen gaan reageren en of ze wel naar ons zouden luisteren. Als ze dat al niet doen bij hun eigen leraren....We begonnen meteen om 7.00 bij de zesde klas (groep 8). De kinderen zouden eerst een klein testje gaan maken en daarna mochten wij de les overnemen. Er was een jongen, die had vorige week tijdens onze observatie al de hele les niets gedaan, die tijdens het inlevermoment pas alle antwoorden opschreef. Met behulp van zijn buurman. Was grappig om te zien, maar wij wisten wel meteen wie we in de gaten moesten houden! We begonnen onze les met een namenrondje. De kinderen praten alleen heel zacht en het omgevingsgeluid is, zoals ik al eerder zei, heel erg hard. Het was dus vrij lastig om de kinderen verstaan. Na het namenrondje gingen wij iets vertellen over Nederland en moesten de kinderen ons wat vertellen over Indonesie. Ze luisterden braaf naar wat wij zeiden, maar durfden zelf niets te zeggen. Slechts een paar kinderen wilden naar voren komen om wat op het bord te schrijven. Na het bord spel gingen we bloemen met ze vouwen. In deze bloemen moesten ze familieleden schrijven. Met de bloem zouden ze dan een spelletje gaan spelen, waarbij ze familieleden moesten beschrijven. Het was erg leuk om te zien hoe goed en geconcentreerd ze aan het werk gingen en hoe goed ze elkaar hielpen. De ene jongen die steeds niets deed was zelfs bezig, al moest je hem wel steeds in de gaten blijven houden. De meeste kinderen waren ook echt leuk met het spel bezig, al vonden ze het wel heel moeilijk om Engels te praten. Als laatste gingen we een zoekspel met ze doen. Wij hadden verschillende Engelse woorden in tweeen gesplitst. Elk kind kreeg een kaartje en moest zijn/ haar woord compleet zien te krijgen. Dit vonden de kinderen erg leuk. Zeker omdat ze lekker door de klas mochten lopen. Ze hielpen elkaar weer en vrij snel waren alle woorden gevonden. Zelfs de jongen die steeds niets deed kwam vrolijk met zijn woord naar me toe. Hij was helemaal blij dat zijn woord compleet was. Erg leuk om te zien. Helaas was de tijd sneller voorbij dan dat we van tevoren hadden gedacht. We hebben even pauze gehad en daarna hebben we de tweede klas, ook een zesde klas, les gegeven. Deze klas luisterde minder goed naar ons dan de vorige klas, maar ze deden opzich wel goed mee. Ook deze kinderen waren weer vrij verlegen en durfden niet naar voren te komen om aan onze spelletjes mee te doen. Hierdoor waren we bij deze groep al twintig minuten voor tijd door onze stof heen. We hebben daarom nog wat spelletjes gedaan als ' Simon says' en 'When you're happy'. Om de laatste paar minuten op te vullen hebben we hoofd-schouders-knie en teen gezongen. DIt vonden ze erg leuk. Eerst in het Engels en daarna probeerden we ze de Nederlandse versie te leren. Na deze lessen heeft Ibu Rina ons meegenomen naar de bibliotheek. Daar heeft ze ons al haar lesmaterialen laten zien. Ze heeft erg veel mooie spullen, alleen is er van alles maar een exemplaar. Op deze manier kan ze dus nooit met de materialen werken met een klas van 30-40 kinderen. De materialen zagen er dan ook allemaal nog erg mooi en nieuw uit. Sommigen zaten zelfs nog in het folie. Wij mochten een thema kiezen om volgende week in onze les centraal te stellen. Wij hebben voor de seizoenen gekozen. Om de les goed voor te kunnen bereiden hebben we allemaal mooie materialen mee naar huis gekregen. Een grote poster van de seizoenen, een lesboek en kaarten met plaatjes van de seizoenen. Waarschijnlijk gaan we voor deze school ook ons eindproduct maken. Ibu RIna heeft tijdens onze lessen allemaal foto's en filmpjes gemaakt. De filmpjes zijn ook heel leuk, maar die zien jullie als ik weer thuis ben.

De dag dat we de les aan het voorbereiden waren, maandag 19 oktober, kregen we ook een sms van meneer Sarkim. We waren om 16.30 uitgenodigd voor een soort vergadering. Ze zijn hier namelijk erg geinteresseerd in Montessori onderwijs en willen graag dat wij daar iets over komen vertellen. We hebben afgesproken dat wij een presentatie en verschillende workshops organiseren voor de studenten en leerkrachten van hier die erin geinteresseerd zijn. Echt heel leuk. Alle materialen die we nodig hebben worden verzorgd en we gaan de presentatie echt in een ander groot gebouw geven met beamer enzo. Heb er nu al zin in.

De huisdieren blijven nog steeds aangroeien. We hebben nu weer een paar dagen bezoek gehad van een supermot. Hij was ongeveer zo groot als mijn handpalm. Nu is mijn handpalm opzich niet zo groot, maar voor een mot is dat supersized! Hihi. Hij was trouwens niet heel bewegelijk. Hij heeft voor ongeveer 3-4 dagen stil gezeten, op precies dezelfde plek. Blijkbaar vond hij het gezellig. Oh, ze hebben hier trouwens heel lekker jam en zelfs pindakaas (al is de kleur nogal mysterieus). Dit is onze jam en pindakaas voorraad. Ananas jam, aardbei, meloen, ananas jam en chunky pindakaas (met stukjes noot). Ze hebben hier ook een soort jam met kokosnoot en ei. Die moet ik nog proberen, spannend! Oh, wij hebben hier ook een nieuw soort groente ontdekt. Van de buitenkant lijkt het een courgette en van de binnenkant een komkommer. Mag ik u voorstellen...de Courkommer!

Ik had volgens mij al eens eerder verteld over de boekenwinkel bij ons in de buurt. Ik vind het echt een superwinkel. Niet alleen omdat ze er super veel spullen hebben (mapjes, papier, speelgoed, verf, knutselzooi etc.), maar ook omdat ze er een heel apart systeem hebben. Je pakt iets wat je wilt kopen, loopt naar de bali. Daar schrijven ze het product en de prijs op. Je loopt met je blaadje naar de kassa en betaalt. Ondertussen komt iemand anders jouw product naar de kassa brengen. Als je iets van boven koopt, wordt je product met deze ' goederenlift' naar beneden gebracht. Daar staat dan iemand die het product naar de kassa brengt. Mooi toch? Daar moest ik gewoon een foto van hebben.

Wij zijn trouwens elke maandag en woensdag in het language centre te vinden, dus ik dacht misschien is het wel eluk om te zien hoe dat er nou uitziet. We krijgen met zijn drieen les. We hebben drie verschillende leraren. Tetty, Ciska en Endrew, maar Endrew is nu vervangen door Ajuing. Je zit dan in een lokaal met een whiteboard en van die stoeltjes met een soort tafel er aan vast. We hebben een soort werkboek gehad (wat we mogen houden!) en daar maken we dan allerlei oefeningen uit. Zoals alle gebouwen hier, bestaat ook het language centre uit wat muren met allemaal open ruimtes ertussen. In de ruimtes zijn een soort tuintjes gemaakt. Oh, en overal door het gebouw lopen zwerfkatten. Er is ook een soort computerruimte, met internet. Daar zit ik op dit moment ook. Er is een computer die alles doet (msn, internet etc.), een computer die bijna alles doet (geen msn en een toverbalbeeldscherm) en een computer die weinig tot niets doet (geen internet). Er zit weer een tralieraam in de kamer en als je naar buiten kijkt lijkt het wel of je middenin een oerwoud ziet (zie foto). Ze hebben hier zoveel aparte planten en vlinders. Ik zag er daarnet ook nog eentje. Helaas heb ik nog steeds de kans niet gehad om zo'n mooie vlinder op de foto te krijgen.

We zijn ook weer uitstapjes aan het maken. We hebben altijd zoveel geluk met onze trips, want we zijn steeds op het goede moment op de goede plaats en komen aardige, behulpzame mensen tegen. Zaterdag 17 oktober gingen we bijvoorbeeld naar Fort Vredeburg toe. Dat is nog een oud Nederlands Fort. We zijn er met de taxi naartoe gegaan en werden daar meteen opgevangen door een gids. Het was een heel grappig mannetje en hij vertelde ons van alles. Het was een soort museum en m.b.v. poppen hadden ze allerlei situaties nagebouwd. De gids vroeg wat wij allemaal nog meer hadden gezien en nog wilden gaan bekijken. Hij zei dat het erg leuk was om met een becak naar 'Borobudursilver' te gaan. Dat is een soort winkel waar ze zilveren sieraden verkopen, maar ook maken. Met de hand. Wij mochten in de werkplaats kijken en daarna, natuurlijk, in de winkel. Er lagen erg veel mooie dingen. We gingen heen en weer met de becak en dat is weer een avontuur apart. Op de heenweg wilde de gids van het fort bij mij instappen en Linda en Wendy zaten in de andere becak. Op het laaste moment kon hij niet mee, omdat hij bij het fort moest blijven om te werken, dus ik zat op de heenweg alleen. Opzich was dat helemaal niet zo erg, want die becak zijn niet op onze westerse billen gemaakt, hihi. Met zijn tweeen is het lekker krap. Een paar keer dacht ik even dat er ongelukken zouden gaan gebeuren. Er kwam namelijk een scooter recht op me afgereden en de becakman reed een paar keer vlak langs andere voertuigen. Ze duwen die becak ook zo overal voor. Het is wel erg leuk om in zo'n ding te zitten. Je kunt goed om je heen kijken en lekker veel foto's en filmpjes maken. Dat heb ik dan dus ook gedaan. De becakmannen wachtten op ons bij het zilverhuis en zouden ons daarna weer naar Malioboro (winkelcentrum vlakbij het fort) brengen. Ik zat op de terugweg met Linda in de becak. We reden langs allerlei rare dingen, zoals bijvoorbeeld een kooi met blauwe, groene en roze kuikentjes. Onze becak man was erg spraakzaam, dus we hebben in half Engels, half Indonesisch zitten kletsen. Ik heb ook een filmpje van hem gemaakt en aan hem laten zien. Dat vond hij heel grappig! Wij vonden dat weer grappig, hihi. Op een gegeven moment reden we langs een winkeltje waar Wayangpoppen werden gemaakt en verkocht. Ook daar hebben we nog even een stop gemaakt. Ik had bij het Keraton nog geen pop kunnen kopen, dus ik heb nu mijn slag geslagen. De becakman had ons wel nog meer willen laten zien, maar wij waren inmiddels wel toe aan een pauze met veel drinken, dus besloten dat we liever naar het winkelcentrum wilden gaan. De mannen konden ons niet voor het winkelcentrum afzetten, omdat ze daar met de becak niet konden komen, dus zetten ze ons af bij een soort markt vlak voor het winkelcentrum. Het zag er erg leuk uit, dus daar zijn we nog even overheen gelopen. We vonden daar een grote winkel met allemaal leuke, typisch Indonesische spulletjes. Ik heb daar een toffe trommel gekocht. Ik had ze al vaker zien staan, bij andere zaakjes, maar had er steeds maar geen gekocht. Nu kon ik me echt niet meer inhouden. Hij is echt heel gaaf. Er was ook een hele mooie trein, gemaakt van een soort hout/bamboo-achtig spul. Heb ik speciaal voor opa een foto van gemaakt. Toen we eindelijk bij Malioboro waren aangekomen, hebben we

daar lekker wat gedronken (en gegeten). Het toevallige was dat precies op die dag, bij Malioboro Carnaval werd gevierd. Het was op dat moment 17.30 en om 19.00 zou het gaan beginnen. Wij hebben onze tijd tot 18.00 volgemaakt in het winkelcentrum (wat natuurlijk heel moeilijk was voor ons) en zijn daarna voor het winkelcentrum gaan zitten. Wij hadden tenminste alvast een goed plekje. Rond 19.00 hoorden we ineens geluid, iedereen ging klappen en staan. De optocht was begonnen. Het was zo gaaf om te zien. Er kwamen allemaal prachtige karren langsrijden en overal klonk muziek en vuurwerk. Door de vele bewegingen

en omdat het al donker was, was het erg lastig om mooie foto's te maken. Toch heb ik het maar geprobeerd. Er waren blijkbaar ook allemaal dansgroepen met mooie kleren aan, maar die heb ik helaas niet zo goed kunnen zien. Op een gegeven moment waren er ook allemaal van die draken uit China te zien. Dat was echt gaaf. Ze deden er echt een soort dans mee. Dat heb ik gelukkig kunnen filmen. De optocht was na ongeveer anderhalf uur afgelopen. Toen zijn we eerst nog wat gaan drinken en daarna zijn we lekker naar huis gegaan.

Door alle zieken konden we een tijdje niet uit eten, maar dat hebben we even flink ingehaald hoor. We zijn lekker gaan eten bij Bee's. Dat is zo grappig. Dan krijg je je eten in een soort bak, verdeeld in allemaal kleine bakjes. Ook krijg je er stokjes bij en ik heb de hele bak met stokjes leeggegeten. Goed he? Hier is even een foto als bewijs. Het is hier erg leuk om iets te bestellen, omdat je vaak geen idee hebt wat je besteld hebt. Zo had ik een keer een bakje met slierten, kip en een soort soep met ballen. Helaas komt het natuurlijk ook wel eens voor dat je iets bestelt wat achteraf niet zo lekker is. Dat had ik gisteren. Gelukkig hebben we dat wel snel goed gemaakt. Aan de overkant van het restaurant waar we hadden gegeten, stond een kraampje met twee chocolade fonteinen. Je mag dan een soort fruit kiezen en dat houden ze dan onder die fontein. Nice! Dat wil ik thuis ook wel. Wij stonden daar te genieten van onze aardbeien/chocolade lolly en toen kwam er opeens een gast naar ons toe. Hij probeerde in gebrekkig Engels te zeggen dat hij graag vrienden met ons wilde worden, omdat hij geen buitenlandse vrienden had. Hij wilde meteen weten waar we woonden en ons telefoonnummer hebben. Heel apart. Na een tijdje begon hij te stotteren en zei ons gedag. Ik denk dat onze blikken genoeg zeiden, hihi. We hebben nog wat door het winkelcentrum gewandeld, chocolade gehaald bij de supermarkt (wat dat smaakt altijd naar meer) en toen zijn we gaan gamen. Je hebt hier overal van die gamehallen. En in de gamehal in Ambarrukmo heb je zo'n dansplaat. Dan moet je op het goede moment, op de juiste plek op die plaat gaan staan. Dat is echt grappig! Maar wel best moeilijk. De man van de gamehal ging ons helemaal voordoen hoe het moest en we kregen ook allemaal wat te drinken van hem. Ze hebben hier ook een soort trommel spel. Dan moet je op het juiste moment op de juiste trommel slaan. Ook heel grappig. Daarna zijn we lekker naar huis gegaan en gaan slapen.

Toen we vanochtend wakker werden, kwamen we er achter dat de airco in de slaapkamer er mee op was gehouden. Dat wordt een warme nacht vannacht. Morgen gaan we maar weer eens aan school werken en de dag daarna gaan we naar de Borobudur. Dat is een boedhistische tempel. We worden vrijdag nacht/ochtend om 3.30 opgehaald door de chauffeur en die brengt ons er dan heen. We zijn daar dan rond 4.30 en precies dan komt de zon op. Een typisch kodakmomentje, hihi. Je hebt daar een soort beelden van budha's en die zitten in een soort kooi. Als je arm door die kooi steekt en je kunt de budha aanraken dan heb je voor de rest van je leven geluk. Dat gaan we dus even proberen. Nu maar hopen dat er niemand klem blijft zitten.....

ps: die laatse foto dat zijn Wendy en ik op de dansplaat.