Hallo, daar ben ik weer. In de afgelopem twee weken is er weer heel wat gebeurd en hebben we weer veel gezien. Ik zou mijn blog misschien iets beter bij moeten houden. Het is zo moeilijk om je alles van twee weken te herinneren.
De huisdieren blijven nog steeds aangroeien. We hebben nu weer een paar dagen be
zoek gehad van een supermot. Hij was ongeveer zo groot als mijn handpalm. Nu is mijn handpalm opzich niet zo groot, maar voor een mot is dat supersized! Hihi. Hij was trouwens niet heel bewegelijk. Hij heeft voor ongeveer 3-4 
dagen stil gezeten, op precies dezelfde plek. Blijkbaar vond hij het gezellig. Oh, ze hebben hier trouwens heel lekker jam en zelfs pindakaas (al is de kleur nogal mysterieus). Dit is onze jam en pindakaas voorraad. Ananas jam, aardbei, meloen, ananas jam en chunky pindakaas (met stukjes noot). Ze hebben hier ook een soort jam met kokosnoot en ei. Die moet ik nog proberen, spannend! Oh, wij hebben hier ook een nieuw soort groente ontdekt. Van de buitenkant lijkt het een courgette en van de binnenkant een komkommer. Mag ik u voorstellen...de Courkommer!
Ik had volgens mij al eens eerder verteld over de boekenwinkel bij ons in de buurt. Ik vind het echt een superwinkel. Niet alleen omdat ze er super veel spullen hebben (mapjes, papier, speelgoed, verf, knutselzooi etc.), maar ook omdat ze er een heel apart systeem hebben. Je pakt iets wat je wilt kopen, loopt naar de bali. Daar schrijven ze het product en de prijs op. Je loopt met je blaadje naar de kassa en betaalt. Ondertussen komt iemand anders jouw product naar de kassa brengen. Als je iets van boven koopt, wordt je product met deze ' goederenlift' naar beneden gebracht. Daar staat dan iemand die het product naar de kassa brengt. Mooi toch? Daar moest ik gewoon een foto van hebben.
Wij zijn trouwens elke maandag en woensdag in het language 
centre te vinden, dus ik dacht misschien is het wel eluk om te zien hoe dat er nou uitziet. We krijgen met zijn drieen les. We hebben drie verschillende leraren. Tetty, Ciska en Endrew, maar Endrew is nu vervangen door Ajuing. Je zit dan in een lokaal met een whiteboard en van die stoeltjes met een soort tafel er aan vast. We hebben een soort werkboek gehad (wat we mogen houden!) en daar maken we dan allerlei oefeningen uit. Zoals alle gebouwen hier, bestaat ook het language centre uit wat muren met allemaal open ruimtes 
ertussen. In de ruimtes zijn een soort tuintjes gemaakt. Oh, en overal door het gebouw lopen zwerfkatten. Er is ook een soort computerruimte, met internet. Daar zit ik op dit moment ook. Er is een computer die alles doet (msn, internet etc.), een computer die bijna alles doet (geen msn en een toverbalbeeldscherm) en een computer die weinig tot niets doet (geen internet). Er zit weer een tralieraam in de kamer en als je naar buiten kijkt lijkt het wel of je middenin een oerwoud ziet (zie foto). Ze hebben hier zoveel aparte planten en vlinders. Ik zag er daarnet ook nog eentje. Helaas heb ik nog steeds de kans niet gehad om zo'n mooie vlinder op de foto te krijgen.
We zijn ook weer uitstapjes aan het maken. We hebben altijd zoveel geluk met onze trips, want we zijn steeds op het goede moment op de goede plaats en komen aardige, behulpzame mensen tegen. Zaterdag 17 oktober gingen we bijvoorbeeld naar Fort Vredeburg toe. Dat is nog een oud Nederlands Fort. We zijn er met de taxi naartoe gegaan en werden daar meteen opgevangen door een gids. Het was een heel grappig mannetje en hij vertelde ons van alles. Het was een soort museum en m.b.v. poppen hadden ze allerlei situaties nagebouwd. De gids vroeg wat wij allemaal nog meer hadden gezien en nog wilden gaan bekijken. Hij zei dat het erg 
leuk was om met een becak naar 'Borobudursilver' te gaan. Dat is een soort winkel waar ze zilveren sieraden verkopen, maar ook maken. Met de hand. Wij mochten in de werkplaats kijken en daarna, natuurlijk, in de winkel. 
Er lagen erg veel mooie dingen. We gingen heen en weer met de becak en dat is weer een avontuur apart. Op de heenweg wilde de gids van het fort bij mij instappen en Linda en Wendy zaten in de andere becak. Op het laaste moment kon hij niet mee, omdat hij bij het fort moest blijven om te werken, dus ik zat op de heenweg alleen. Opzich was dat helemaal niet zo erg, want die becak zijn niet op onze westerse billen gemaakt, hihi. Met zijn tweeen is het lekker krap. Een paar keer dacht ik even dat er ongelukken zouden gaan gebeuren. Er kwam namelijk een scooter recht op me afgereden en de becakman reed een paar keer vlak langs andere voertuigen. Ze duwen die becak ook zo overal voor. Het is wel erg leuk om in zo'n ding te zitten. Je kunt goed om je heen kijken en lekker veel foto's en filmpjes maken. Dat heb ik dan dus ook gedaan. De becakmannen wachtten op ons bij het zilverhuis en zouden ons daarna weer naar Malioboro (winkelcentrum vlakbij het fort) brengen. Ik zat op de terugweg met Linda in de becak. We reden langs allerlei 
rare dingen, zoals bijvoorbeeld een kooi met blauwe, groene en roze kuikentjes. Onze becak man was erg spraakzaam, dus we hebben in half Engels, half Indonesisch zitten kletsen. Ik heb ook een filmpje van hem gemaakt en aan hem laten zien. Dat vond hij heel grappig! Wij vonden dat weer grappig, hihi. Op een gegeven moment reden we langs een winkeltje waar Wayangpoppen werden gemaakt en verkocht. Ook daar hebben we nog even een stop gemaakt. Ik had bij het Keraton nog geen pop kunnen kopen, dus ik heb nu mijn slag geslagen. De becakman had ons wel nog meer willen laten zien, maar wij waren inmiddels wel toe aan een pauze met veel drinken, dus besloten dat we liever naar het winkelcentrum wilden gaan. De mannen konden ons niet voor het winkelcentrum afzetten, omdat ze daar met de becak niet konden komen, dus zetten ze ons af bij een soort markt vlak voor het winkelcentrum. Het zag er erg leuk uit, dus daar zijn we nog even overheen gelopen. We vonden daar een grote winkel met allemaal leuke, typisch Indonesische spulletjes. Ik heb daar een toffe trommel gekocht. Ik had ze 
al vaker zien staan, bij andere zaakjes, maar had er steeds maar geen gekocht. Nu kon ik me echt niet meer inhouden. Hij is echt heel gaaf. Er was ook een hele mooie trein, gemaakt van een soort hout/bamboo-achtig spul. Heb ik speciaal voor opa een foto van gemaakt. Toen we 
eindelijk bij Malioboro waren aangekomen, hebben we
Ik begin maar bij de school (SD Kanisius Demangan Baru Yogyakarta), omdat dat tenslotte de reden is dat we hier zijn. Na onze eerste ontmoeting zijn we al drie keer terug geweest naar de school. Twee keer om te observeren. Alleen dat observeren was al erg leuk en zelfs vermoeiend. De school begint dus om 7.00 (gelukkig is het 5 minuten vanaf onze Wisma) en duurt tot 12.20, maar na die tijd kunnen kinderen nog kiezen voor extra lessen. Zo is er vioolles voor groep 3 en 4 en allerlei talen en dialecten voor de hogere groepen. Heel veel kinderen doen daar aan mee. Maar na zo'n dag ben je dus helemaal gesloopt. Ten eerste door de hitte en ten tweede door het geluid. De gebouwen hier zijn namelijk erg open en totaal niet geluiddicht. In de klassen gaat het er zo anders aan toe dan dat wij van tevoren hadden verwacht. We dachten dat de leraren hier erg streng zouden zijn en de kinderen heel strak zouden houden, maar dit is totaal niet het geval. Ze praten en lopen wanneer zij dat willen en we hebben tot nu toe maar 1 leraar gezien die de kinderen hier op aanspreekt. Dat zijn dus een heleboel klassen met nog meer geluid. Als het dan dus een keer stil is in je eigen klas, dan heb je weer last van het geluid van de buren. In het begin moest ik hier erg aan wennen. Het is wel heel leuk en grappig om de verschillen te zien. De kinderen en de leerkrachten reageren wel allemaal heel leuk op ons. Eerst waren er nog wat kinderen die het zo vreemd vonden om ons te zien 
dat ze ons gingen uitlachen en grapjes over ons gingen maken, maar inmiddels zijn ze wel aardig aan ons gewend. De leerkrachten zijn ook allemaal erg aardig en behulpzaam. Zeker Ibu Rina, de juf Engels, zij sleept ons heel de dag (lees ochtend) mee. Tijdens onze eerste observatiedag werden we door de dansjuf ook uitgenodigd voor een dansles. Dat was erg leuk. We leerden een traditionele Indonesische dans. Op de foto zie je Linda en mij in actie, hihi. Heel de dag observeren is wel vrij saai. We waren daarom erg blij dat we op de tweede observatiedag lekker mee mochten doen met de handvaardigheidles. Ze maakten bloemen van lint en sate stokjes. Erg leuk. Alleen 
vonden de kinderen ons interessanter dan de bloemen. Aan het einde van de tweede observatiedag vroegen we of we de volgende keer zelf ook iets met de kinderen mochten doen en dat vond Ibu Rina een heel goed idee. Het maakte haar ook eigenlijk niet uit wat we deden, ze vond alles wel goed. Wij hebben maandagavond dus allerlei spelletjes voorbereid om de volgende dag met de kinderen te kunnen doen. Afgelopen dinsdag was het dan zover. We mochten zelf les gaan geven, in Indonesie. Ik had er aan de ene kant heel erg veel zin in, maar aan de andere kant vond ik het wel heel spannend. Je weet van tevoren niet hoe de kinderen hierop zullen gaan reageren en of ze wel naar ons zouden luisteren. Als ze dat al niet doen bij hun eigen leraren....We begonnen meteen om 7.00 bij de zesde klas (groep 8). De kinderen zouden eerst een klein testje gaan maken en daarna mochten wij de les overnemen. Er was een jongen, die had vorige week tijdens onze observatie al de hele les niets gedaan, die tijdens het inlevermoment pas alle antwoorden opschreef. Met behulp van zijn buurman. 
Was grappig om te zien, maar wij wisten wel meteen wie we in de gaten moesten houden! We begonnen onze les met een namenrondje. De kinderen praten alleen heel zacht en het omgevingsgeluid is, zoals ik al eerder zei, heel erg hard. Het was dus vrij lastig om de kinderen versta
an. Na het namenrondje gingen wij iets 
vertellen over Nederland en moesten de kinderen ons wat vertellen over Indonesie. Ze luisterden braaf naar wat wij zeiden, maar durfden zelf niets te zeggen. Slechts een paar kinderen wilden naar voren komen om wat op het bord te schrijven. Na het bord spel gingen we bloemen met ze vouwen. In deze bloemen moesten ze familieleden schrijven. Met de bloem zouden ze dan een spelletje gaan spelen, waarbij ze familieleden moesten beschrijven. Het was erg leuk om te zien hoe goed en geconcentreerd ze aan het werk gingen en hoe goed ze elkaar hielpen. De ene jongen die steeds niets deed was zelfs bezig, al moest je hem wel steeds in de gaten blijven houden. De meeste kinderen waren ook echt leuk met het spel bezig, al vonden 
ze het wel heel moeilijk om Engels te praten. Als laatste gingen we een zoekspel met ze doen. Wij hadden verschillende Engelse woorden in tweeen gesplitst. Elk kind kreeg een kaartje en moest zijn/ haar woord compleet zien te krijgen. Dit vonden de kinderen erg leuk. Zeker omdat ze lekker door de klas mochten lopen. Ze hielpen elkaar weer en vrij snel waren alle woorden gevonden. Zelfs de jongen die steeds niets deed kwam vrolijk met zijn woord naar me toe. Hij was helemaal blij dat zijn woord compleet was. Erg leuk om te zien. Helaas was de tijd sneller voorbij dan dat we van tevoren hadden gedacht. We hebben even pauze gehad en daarna hebben we de tweede klas, ook een zesde klas, les gegeven. Deze klas luisterde minder goed naar ons dan de vorige klas, maar ze deden opzich wel goed mee. Ook deze kinderen waren weer vrij verlegen en durfden niet naar voren te komen om aan onze spelletjes mee te doen. Hierdoor waren we bij deze groep al twintig minuten voor tijd door onze stof heen. We hebben daarom nog wat spelletjes gedaan als ' Simon says' en 'When you're happy'. Om de laatste paar minuten op te vullen hebben we hoofd-schouders-knie en teen gezongen. DIt vonden ze erg leuk. Eerst in het Engels en daarna probeerden we ze de Nederlandse versie te leren. Na deze lessen heeft Ibu Rina ons meegenomen naar de bibliotheek. Daar heeft ze ons al haar lesmaterialen laten zien. Ze heeft erg veel mooie spullen, alleen is er van alles maar een exemplaar. Op deze manier kan ze dus nooit met de materialen werken met een klas van 30-40 kinderen. De materialen zagen er dan ook allemaal nog erg mooi en nieuw uit. Sommigen zaten zelfs nog in het folie. Wij mochten een thema kiezen om volgende week in onze les centraal te stellen. Wij hebben voor de seizoenen gekozen. Om de les goed voor te kunnen bereiden hebben we allemaal mooie materialen mee naar huis gekregen. Een grote poster van de seizoenen, een lesboek en kaarten met plaatjes van de seizoenen. Waarschijnlijk gaan we voor deze school ook ons eindproduct maken. Ibu RIna heeft tijdens onze lessen allemaal foto's en filmpjes gemaakt. De filmpjes zijn ook heel leuk, maar die zien jullie als ik weer thuis ben.
dat ze ons gingen uitlachen en grapjes over ons gingen maken, maar inmiddels zijn ze wel aardig aan ons gewend. De leerkrachten zijn ook allemaal erg aardig en behulpzaam. Zeker Ibu Rina, de juf Engels, zij sleept ons heel de dag (lees ochtend) mee. Tijdens onze eerste observatiedag werden we door de dansjuf ook uitgenodigd voor een dansles. Dat was erg leuk. We leerden een traditionele Indonesische dans. Op de foto zie je Linda en mij in actie, hihi. Heel de dag observeren is wel vrij saai. We waren daarom erg blij dat we op de tweede observatiedag lekker mee mochten doen met de handvaardigheidles. Ze maakten bloemen van lint en sate stokjes. Erg leuk. Alleen 
vonden de kinderen ons interessanter dan de bloemen. Aan het einde van de tweede observatiedag vroegen we of we de volgende keer zelf ook iets met de kinderen mochten doen en dat vond Ibu Rina een heel goed idee. Het maakte haar ook eigenlijk niet uit wat we deden, ze vond alles wel goed. Wij hebben maandagavond dus allerlei spelletjes voorbereid om de volgende dag met de kinderen te kunnen doen. Afgelopen dinsdag was het dan zover. We mochten zelf les gaan geven, in Indonesie. Ik had er aan de ene kant heel erg veel zin in, maar aan de andere kant vond ik het wel heel spannend. Je weet van tevoren niet hoe de kinderen hierop zullen gaan reageren en of ze wel naar ons zouden luisteren. Als ze dat al niet doen bij hun eigen leraren....We begonnen meteen om 7.00 bij de zesde klas (groep 8). De kinderen zouden eerst een klein testje gaan maken en daarna mochten wij de les overnemen. Er was een jongen, die had vorige week tijdens onze observatie al de hele les niets gedaan, die tijdens het inlevermoment pas alle antwoorden opschreef. Met behulp van zijn buurman. Was grappig om te zien, maar wij wisten wel meteen wie we in de gaten moesten houden! We begonnen onze les met een namenrondje. De kinderen praten alleen heel zacht en het omgevingsgeluid is, zoals ik al eerder zei, heel erg hard. Het was dus vrij lastig om de kinderen versta
an. Na het namenrondje gingen wij iets 
vertellen over Nederland en moesten de kinderen ons wat vertellen over Indonesie. Ze luisterden braaf naar wat wij zeiden, maar durfden zelf niets te zeggen. Slechts een paar kinderen wilden naar voren komen om wat op het bord te schrijven. Na het bord spel gingen we bloemen met ze vouwen. In deze bloemen moesten ze familieleden schrijven. Met de bloem zouden ze dan een spelletje gaan spelen, waarbij ze familieleden moesten beschrijven. Het was erg leuk om te zien hoe goed en geconcentreerd ze aan het werk gingen en hoe goed ze elkaar hielpen. De ene jongen die steeds niets deed was zelfs bezig, al moest je hem wel steeds in de gaten blijven houden. De meeste kinderen waren ook echt leuk met het spel bezig, al vonden 
ze het wel heel moeilijk om Engels te praten. Als laatste gingen we een zoekspel met ze doen. Wij hadden verschillende Engelse woorden in tweeen gesplitst. Elk kind kreeg een kaartje en moest zijn/ haar woord compleet zien te krijgen. Dit vonden de kinderen erg leuk. Zeker omdat ze lekker door de klas mochten lopen. Ze hielpen elkaar weer en vrij snel waren alle woorden gevonden. Zelfs de jongen die steeds niets deed kwam vrolijk met zijn woord naar me toe. Hij was helemaal blij dat zijn woord compleet was. Erg leuk om te zien. Helaas was de tijd sneller voorbij dan dat we van tevoren hadden gedacht. We hebben even pauze gehad en daarna hebben we de tweede klas, ook een zesde klas, les gegeven. Deze klas luisterde minder goed naar ons dan de vorige klas, maar ze deden opzich wel goed mee. Ook deze kinderen waren weer vrij verlegen en durfden niet naar voren te komen om aan onze spelletjes mee te doen. Hierdoor waren we bij deze groep al twintig minuten voor tijd door onze stof heen. We hebben daarom nog wat spelletjes gedaan als ' Simon says' en 'When you're happy'. Om de laatste paar minuten op te vullen hebben we hoofd-schouders-knie en teen gezongen. DIt vonden ze erg leuk. Eerst in het Engels en daarna probeerden we ze de Nederlandse versie te leren. Na deze lessen heeft Ibu Rina ons meegenomen naar de bibliotheek. Daar heeft ze ons al haar lesmaterialen laten zien. Ze heeft erg veel mooie spullen, alleen is er van alles maar een exemplaar. Op deze manier kan ze dus nooit met de materialen werken met een klas van 30-40 kinderen. De materialen zagen er dan ook allemaal nog erg mooi en nieuw uit. Sommigen zaten zelfs nog in het folie. Wij mochten een thema kiezen om volgende week in onze les centraal te stellen. Wij hebben voor de seizoenen gekozen. Om de les goed voor te kunnen bereiden hebben we allemaal mooie materialen mee naar huis gekregen. Een grote poster van de seizoenen, een lesboek en kaarten met plaatjes van de seizoenen. Waarschijnlijk gaan we voor deze school ook ons eindproduct maken. Ibu RIna heeft tijdens onze lessen allemaal foto's en filmpjes gemaakt. De filmpjes zijn ook heel leuk, maar die zien jullie als ik weer thuis ben.De dag dat we de les aan het voorbereiden waren, maandag 19 oktober, kregen we ook een sms van meneer Sarkim. We waren om 16.30 uitgenodigd voor een soort vergadering. Ze zijn hier namelijk erg geinteresseerd in Montessori onderwijs en willen graag dat wij daar iets over komen vertellen. We hebben afgesproken dat wij een presentatie en verschillende workshops organiseren voor de studenten en leerkrachten van hier die erin geinteresseerd zijn. Echt heel leuk. Alle materialen die we nodig hebben worden verzorgd en we gaan de presentatie echt in een ander groot gebouw geven met beamer enzo. Heb er nu al zin in.
De huisdieren blijven nog steeds aangroeien. We hebben nu weer een paar dagen be
zoek gehad van een supermot. Hij was ongeveer zo groot als mijn handpalm. Nu is mijn handpalm opzich niet zo groot, maar voor een mot is dat supersized! Hihi. Hij was trouwens niet heel bewegelijk. Hij heeft voor ongeveer 3-4 
dagen stil gezeten, op precies dezelfde plek. Blijkbaar vond hij het gezellig. Oh, ze hebben hier trouwens heel lekker jam en zelfs pindakaas (al is de kleur nogal mysterieus). Dit is onze jam en pindakaas voorraad. Ananas jam, aardbei, meloen, ananas jam en chunky pindakaas (met stukjes noot). Ze hebben hier ook een soort jam met kokosnoot en ei. Die moet ik nog proberen, spannend! Oh, wij hebben hier ook een nieuw soort groente ontdekt. Van de buitenkant lijkt het een courgette en van de binnenkant een komkommer. Mag ik u voorstellen...de Courkommer!
Ik had volgens mij al eens eerder verteld over de boekenwinkel bij ons in de buurt. Ik vind het echt een superwinkel. Niet alleen omdat ze er super veel spullen hebben (mapjes, papier, speelgoed, verf, knutselzooi etc.), maar ook omdat ze er een heel apart systeem hebben. Je pakt iets wat je wilt kopen, loopt naar de bali. Daar schrijven ze het product en de prijs op. Je loopt met je blaadje naar de kassa en betaalt. Ondertussen komt iemand anders jouw product naar de kassa brengen. Als je iets van boven koopt, wordt je product met deze ' goederenlift' naar beneden gebracht. Daar staat dan iemand die het product naar de kassa brengt. Mooi toch? Daar moest ik gewoon een foto van hebben.
Wij zijn trouwens elke maandag en woensdag in het language 
centre te vinden, dus ik dacht misschien is het wel eluk om te zien hoe dat er nou uitziet. We krijgen met zijn drieen les. We hebben drie verschillende leraren. Tetty, Ciska en Endrew, maar Endrew is nu vervangen door Ajuing. Je zit dan in een lokaal met een whiteboard en van die stoeltjes met een soort tafel er aan vast. We hebben een soort werkboek gehad (wat we mogen houden!) en daar maken we dan allerlei oefeningen uit. Zoals alle gebouwen hier, bestaat ook het language centre uit wat muren met allemaal open ruimtes 
ertussen. In de ruimtes zijn een soort tuintjes gemaakt. Oh, en overal door het gebouw lopen zwerfkatten. Er is ook een soort computerruimte, met internet. Daar zit ik op dit moment ook. Er is een computer die alles doet (msn, internet etc.), een computer die bijna alles doet (geen msn en een toverbalbeeldscherm) en een computer die weinig tot niets doet (geen internet). Er zit weer een tralieraam in de kamer en als je naar buiten kijkt lijkt het wel of je middenin een oerwoud ziet (zie foto). Ze hebben hier zoveel aparte planten en vlinders. Ik zag er daarnet ook nog eentje. Helaas heb ik nog steeds de kans niet gehad om zo'n mooie vlinder op de foto te krijgen.
We zijn ook weer uitstapjes aan het maken. We hebben altijd zoveel geluk met onze trips, want we zijn steeds op het goede moment op de goede plaats en komen aardige, behulpzame mensen tegen. Zaterdag 17 oktober gingen we bijvoorbeeld naar Fort Vredeburg toe. Dat is nog een oud Nederlands Fort. We zijn er met de taxi naartoe gegaan en werden daar meteen opgevangen door een gids. Het was een heel grappig mannetje en hij vertelde ons van alles. Het was een soort museum en m.b.v. poppen hadden ze allerlei situaties nagebouwd. De gids vroeg wat wij allemaal nog meer hadden gezien en nog wilden gaan bekijken. Hij zei dat het erg leuk was om met een becak naar 'Borobudursilver' te gaan. Dat is een soort winkel waar ze zilveren sieraden verkopen, maar ook maken. Met de hand. Wij mochten in de werkplaats kijken en daarna, natuurlijk, in de winkel. 
Er lagen erg veel mooie dingen. We gingen heen en weer met de becak en dat is weer een avontuur apart. Op de heenweg wilde de gids van het fort bij mij instappen en Linda en Wendy zaten in de andere becak. Op het laaste moment kon hij niet mee, omdat hij bij het fort moest blijven om te werken, dus ik zat op de heenweg alleen. Opzich was dat helemaal niet zo erg, want die becak zijn niet op onze westerse billen gemaakt, hihi. Met zijn tweeen is het lekker krap. Een paar keer dacht ik even dat er ongelukken zouden gaan gebeuren. Er kwam namelijk een scooter recht op me afgereden en de becakman reed een paar keer vlak langs andere voertuigen. Ze duwen die becak ook zo overal voor. Het is wel erg leuk om in zo'n ding te zitten. Je kunt goed om je heen kijken en lekker veel foto's en filmpjes maken. Dat heb ik dan dus ook gedaan. De becakmannen wachtten op ons bij het zilverhuis en zouden ons daarna weer naar Malioboro (winkelcentrum vlakbij het fort) brengen. Ik zat op de terugweg met Linda in de becak. We reden langs allerlei 
rare dingen, zoals bijvoorbeeld een kooi met blauwe, groene en roze kuikentjes. Onze becak man was erg spraakzaam, dus we hebben in half Engels, half Indonesisch zitten kletsen. Ik heb ook een filmpje van hem gemaakt en aan hem laten zien. Dat vond hij heel grappig! Wij vonden dat weer grappig, hihi. Op een gegeven moment reden we langs een winkeltje waar Wayangpoppen werden gemaakt en verkocht. Ook daar hebben we nog even een stop gemaakt. Ik had bij het Keraton nog geen pop kunnen kopen, dus ik heb nu mijn slag geslagen. De becakman had ons wel nog meer willen laten zien, maar wij waren inmiddels wel toe aan een pauze met veel drinken, dus besloten dat we liever naar het winkelcentrum wilden gaan. De mannen konden ons niet voor het winkelcentrum afzetten, omdat ze daar met de becak niet konden komen, dus zetten ze ons af bij een soort markt vlak voor het winkelcentrum. Het zag er erg leuk uit, dus daar zijn we nog even overheen gelopen. We vonden daar een grote winkel met allemaal leuke, typisch Indonesische spulletjes. Ik heb daar een toffe trommel gekocht. Ik had ze 
al vaker zien staan, bij andere zaakjes, maar had er steeds maar geen gekocht. Nu kon ik me echt niet meer inhouden. Hij is echt heel gaaf. Er was ook een hele mooie trein, gemaakt van een soort hout/bamboo-achtig spul. Heb ik speciaal voor opa een foto van gemaakt. Toen we 
eindelijk bij Malioboro waren aangekomen, hebben we
winkelcentrum gaan zitten. Wij hadden tenminste alvast een goed plekje. Rond 19.00 hoorden we ineens geluid, iedereen ging klappen en staan. De optocht was begonnen. Het was zo gaaf om te zien. Er kwamen allemaal prachtige karren langsrijden en overal klonk muziek en vuurwerk. Door de vele bewegingen
Door alle zieken konden we een tijdje niet uit eten, maar dat hebben we even flink ingehaald hoor. We zijn lekker gaan eten bij Bee's. Dat is zo grappig. Dan krijg je je eten in een soort bak, verdeeld in allemaal kleine bakjes. Ook krijg je er stokjes bij en ik heb de hele bak met stokjes leeggegeten. Goed he? Hier is even een foto als bewijs. Het is hier erg leuk om iets te bestellen, omdat je vaak geen idee hebt wat je besteld hebt. Zo had ik een keer een bakje met slierten, kip en een soort soep met ballen. Helaas komt het natuurlijk ook wel eens voor dat je iets bestelt wat achteraf niet zo lekker is. Dat had ik gisteren. Gelukkig hebben we dat wel snel goed gemaakt. Aan de overkant van het restaurant waar we hadden gegeten, stond een kraampje met twee chocolade fonteinen. Je mag dan een soort fruit kiezen en dat houden ze dan onder die fontein. Nice! Dat wil ik thuis ook wel. Wij stonden daar te genieten van onze aardbeien/chocolade lolly en toen kwam er opeens een gast naar ons toe. Hij probeerde in gebrekkig Engels te zeggen dat 
hij graag vrienden met ons wilde worden, omdat hij geen buitenlandse vrienden had. Hij wilde meteen weten waar we woonden en ons telefoonnummer hebben. Heel apart. Na een tijdje begon hij te stotteren en zei ons gedag. Ik denk dat onze blikken genoeg zeiden, hihi. We hebben nog wat door het winkelcentrum gewandeld, chocolade gehaald bij de supermarkt (wat dat smaakt altijd naar meer) en toen zijn we gaan gamen. Je hebt hier overal van die gamehallen. En in de gamehal in Ambarrukmo heb je zo'n dansplaat. Dan moet je op het goede moment, op de juiste plek op die plaat gaan staan. Dat is echt grappig! Maar wel best moeilijk. De man van de gamehal ging ons helemaal voordoen hoe het moest en we kregen ook allemaal wat te drinken van hem. Ze hebben hier ook een soort trommel spel. Dan moet je op het juiste moment op de juiste trommel slaan. Ook heel grappig. Daarna zijn we lekker naar huis gegaan en gaan slapen.
Toen we vanochtend wakker werden, kwamen we er achter dat de airco in de slaapkamer er mee op was gehouden. Dat wordt een warme nacht vannacht. Morgen gaan we maar weer eens aan school werken en de dag daarna gaan we naar de Borobudur. Dat is een boedhistische tempel. We worden vrijdag nacht/ochtend om 3.30 opgehaald door de chauffeur en die brengt ons er dan heen. We zijn daar dan rond 4.30 en precies dan komt de zon op. Een typisch kodakmomentje, hihi. Je hebt daar een soort beelden van budha's en die zitten in een soort kooi. Als je arm door die kooi steekt en je kunt de budha aanraken dan heb je voor de rest van je leven geluk. Dat gaan we dus even proberen. Nu maar hopen dat er niemand klem blijft zitten.....ps: die laatse foto dat zijn Wendy en ik op de dansplaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten