Bambini Montessori

Gisteren, dinsdag 24 september, zijn we naar een Montessori school geweest. Het is een Toddler, pre-school en kindergarten. Er zitten dus kinderen vanaf 1 t/m 6 jaar. Wij hebben de school zelf op internet gevonden en zijn gaan mailen. We kregen hier heel enthousiaste berichten op terug. Gisteren moochten we langskomen voor een bezoek.
We werden in een soort kleine gang ontvangen. Daar moesten we even wachten op de trainer, Vandalina. We kregen alvast een soort informatiefolder over de school om in de tussentijd te lezen. Na een tijdje kwamen de trainer, de directrice en nog iemand, waarvan we niet weten wie het is, naar ons toe. We mochten meekomen naar de pauzeruimte van de kinderen. Daar hebben we eerst wat zitten kletsen over wat wij in Nederland precies deden en wat we hier kwamen doen en wilden zien. Vandalina was echt heel blij dat wij er waren en ze wilde graag ervaringen met ons uitwisselen.
Helaas mochten we geen foto's maken, want dat zou de kinderen afleiden. Opzich wel logisch, maar wel erg jammer. We werden alledrie in een andere klas ondergebracht en mochten daar gaan kijken hoe het er in de klas aan toe ging.
Ik mocht meteen bij de eerste klas naar binnen. In deze klas zaten kinderen van kindergarten A en B. Het was een klas met 16 kinderen en twee leidsters. Het lokaal zag er heel mooi uit en overal waar je keek, stond Montessori materiaal. De leidsters waren meteen heel aardig tegen mij. Ik mocht bij de kinderen gaan zitten en in alle kasten kijken. Wat heel bijzonder was aan deze school, is dat er in de klas Engels wordt gesproken. En dat werkt blijkbaar goed, want die kleintjes konden al aardig Engels praten. Mijn fototoestel zat echt in mijn tas te kriebelen. Ik wilde van alles wel een foto maken. Er zaten bijvoorbeeld twee jongetje van ongeveer vijf jaar oud, naast elkaar een draad door een naald steken. Vervolgens rijgde ze de draad, heel precies, door een lapje stof. Ik denk dat niet veel kinderen van vijf jaar daar toe in staat zijn. Er zat ook een autistisch meisje in de klas. Ook zij was heel goed en geconcentreerd aan het werk.
De materialen worden trouwens niet besteld bij Nienhuis. Dat is veel te duur. Alles wordt met de hand nagemaakt. Sommige materialen worden gemaakt door een timmerbedrijf. Echt heel knap, want alles is wel aanwezig.
Het is zo leuk om de kinderen aan het werk te zien. Het is dan ook zo zonde dat ze na deze school niet naar een Montessori basisschool kunnen. Er zitten namelijk geen Montessori basisscholen in Indonesie. Dus alles wat de kinderen op deze school leren, wordt er op de basisschool weer uitgeramd. Het is dan ook de droom van Miss Vandalina om de huidige school te vergroten en uit te breiden met een Montessori basisschool. Er zijn ook al ouders die hier naar gevraagd hebben, dus interesse is er wel. Alleen is er geen geld en werkt 'the government' waarschijnlijk niet mee.
Linda, Wendy en ik zagen meteen allemaal mooie beelden voor ons. Dat wij met zijn drieen hier wel een Montessori school op zouden kunnen gaan bouwen.
We mogen in ieder geval volgende week weer terug komen en daarna zien we wel verder...

I spy.....TREE?

Fotoshoot

Afgelopen zaterdag hebben wij een fotoshoot gehad. De foto's zijn erg 'mooi' geworden, dus die wilde ik graag met jullie delen.
Zo staan wij bijvoorbeeld op de cover van de Elle. Die hebben ze hier ook! Ook zijn wij gevraagd voor de cover van de Vogue :D.
Verder kan ik alleen maar zeggen: Geen commentaar!

KAKHOOFD!

Vervolg Jamu, Janur en Ramayana

Zo, ik hier ben ik dan eindelijk om mijn Jamu-verhaal af te maken. Als het goed is zat iedereen met smart op dit verhaal te wachten door die geweldige clifhanger.
Vorige keer had ik verteld dat de kruiden vroeger tussen twee stenen werden gemalen. Tegenwoordig doen ze dit met een soort gehaktmolen voor kruiden. Deze machine draait op menselijke spierballen en zit gemonteerd aan een niet al te comfortabel bankje. Maar het werkt en daar gaat het om! Had ik al verteld dat de vrouw vooral met soorten kaneel en gember werkte? Ze had ook kruidnagel, een soort mintballetjes, teveel om op te noemen.
Als die kruiden dat vermalen zijn, worden ze gekookt in water. Het drankje dat hieruit voort komt, laten ze afkoelen en dat wordt dan gedronken het schoongemaakte kokosdoppen. Die dus een ronde onderkant hebben. Je moet dus of het drankje in een keer naar achteren gooien of je zit er de hele tijd mee in je handen. Jamu moet ook bitter zijn. Daaraan zie je dat het werkt, omdat antibiotica ook bitter is. Het is dus ook de bedoeling om eerst een Jamuutje te atten en vervolgens een kokosdop met palsuikerwater naar achteren te gooien. Dit is om de bittere smaak weg te spoelen. Er zijn allerlei verschillende kwaaltjes die bestreden zouden kunnen worden met de verschilledne soorten Jamu. Zo kan het zijn dat de ene kruiden helpt tegen hoofdpijn en het volgende kruid tegen koorts. Het mooie is, dat wanneer je die twee mengt, je best wel eens een Jamu tegen hoesten zou kunnen krijgen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Haha. Het was erg leuk en gezellig tijdens de Jamu workshop. Wij hebben ook wat Jamu geproefd, maar niet teveel. Op het einde kregen we nog een soort thee. Ik had alleen even niet verwacht dat zelf de thee hier pittig is. Dus dat was even heftig. Toen we weggingen zwaaiden de vrouw, haar dochter en de huismuis ons uit.
De volgende dag hadden we een Janur workshop in het language centre. Janur zijn vouwsels van jonge palmbladeren en dat is nog moeilijker dan je denkt. Het was wel heel leuk om te zien wat je allemaal wel niet van zo'n blad kunt maken. We hebben een kris (traditioneel wapen), een vogel, twee bloemen en een sprinkhaan gevouwen. Gewoonlijk gebruikt men Janur ter decoratie bij bijvoorbeeld een bruiloft. Wij hebben ook al meerdere keren Janurvouwsels op straat zien hangen. We kregen les van een man die de hele les heeft staan boeren. Dat was erg grappig. Zeker toen wij te horen kregen dat onze bloemen met to much pressure (te strak) gevouwen waren en hij precies op dat moment een boer liet, haha. Helaas werden onze vouwsels al na drie dagen bruin. Maar gelukkig hebben we nog foto's.
Donderdag was Linda jarig, dus dat was wel reden voor een feestje. We zouden die dag eerst uit eten gaan in de buurt van het Ramayana ballet en daarna naar een voorstelling van het Ramayana ballet gaan kijken. De chauffeur zou ons tussen half 6 en 6 ophalen. De voorstelling begon namelijk om half 8 en zo zouden we nog genoeg tijd over houden voor het eten. Helaas kwam de chauffeur pas om kwart voor 7 aanzetten, wat een ei was dat! Hierdoor konden we helemaal niet meer uit eten. We waren net optijd voor de voorstelling. We hebben in de auto een zak chips naar binnen gewerkt. Dat was dus niet zo'n leuk begin van de avond. Gelukkig waren we alles al snel vergeten toen de voorstelling begon. Het was echt heel gaaf. Er was live gamelan muziek en de kostuums en bewegingen waren heel mooi. Het Ramayana verhaal gaat over prins Rama en prinses Shinta. Met een schietwedstrijd wordt bepaald wie er met Shinta mag trouwen. Dit is Rama. Ze zijn verliefd. Op een dag maken Shinta, Rama en de broer van Rama een wandeling in het bos. De slechterik uit het stuk, zorgt er daar d.m.v. een list voor dat hij Shinta kan ontvoeren. Rama is erg verdrietig en gaat opzoek naar Shinta. Uiteindelijk vindt hij haar en gaan ze trouwen. Voordat we de voorstelling gingen bekijken, kregen we een blad met daarop de Nederlandse vertaling van het verhaal. Dit was erg fijn, want anders snapte je er niks van. Het hele stuk werd er trouwens niet gesproken, maar toch werd alles duidelijk. Dat was heel mooi gedaan. Het was wel apart. De spelers kwamen namelijk niet alleen via het podium op, maar ook steeds vanuit het publiek. Zo gingen ze soms ook af. Wij zagen de voorstelling in het ' dichte' theater, maar dat is, zoals alles hier, niet echt afgesloten van de buitenlucht. Tijdens de voorstelling kon je daarom niet alleen de dansers bewonderen, maar ook de kakkerlakken op de grond en de vleermuizen boven je hoofd.Het was echt super om te hebben gezien. De spelers vonden het ook erg leuk dat wij er waren. Aan het einde wilden ze nog graag met ons op de foto, hihi.

Jamu, Janur en Ramayana

Zo, daar ben ik weer. Mijn been is weer bijna helemaal hersteld en we hebben al weer veel leuke dingen gedaan en gezien.
Zo hebben we maandag een Jamu workshop gevolgd, dinsdag een Janur workshop gevolgd en afgelopen donderdag (Linda's verjaardag!) een Ramayana voorstelling bezocht. Het was allemaal weer super leuk en we hebben er natuurlijk weer flink op los geschoten. Mijn derde fotokaartje is inmiddels vol, dus het wordt weer tijd voor een nieuwe.

De Jamu les op maandag was erg leuk. Jamu zijn kruidendrankjes. Wij gingen naar het hutje van de grote Jamu-heks. Zij was de enige in dat gebied. We mochten kijken hoe zij Jamu maakt en zelf ook wat in elkaar flansen. Daar mochten we van alles proeven. Maar nou moet ik er bij vertellen dat Jamu heel bitter is. De reden: Antibiotica is bitter en dat helpt tegen kwaaltjes, Jamu is ook bitter, dus dat helpt ook. Logisch toch? Over al waar je in dat hutje keek, zag je kruiden. Ze had vooral veel gember-en kaneelsoorten. Vroeger maalde ze de kruiden tussen twee stenen, maar tegenwoordig is er moderne technologie, zoals zij dat noemde. Een ....

volgende keer verder.
Als dat geen clifhanger is!

Het ongeluk...

Zo, dat klinkt spannend he? Nou dat was het ook wel hoor. Gisteren (donderdag de 12e en niet eens vrijdag de 13e) reden we met de scooter naar Ambarrukmo om boodschappen te doen, want werkelijk alles was op. We hebben dit al ik weet niet hoe vaak gedaan, dus geen probleem. Wendy kreeg vlak voor Ambarrukmo iets in dr oog en waarschuwde ons dat we moesten stoppen aan de kant van de weg. Dat is hier allemaal geen probleem, dus wij gingen rustig naar de zijkant van de weg. Wendy stond al stil en Linda en ik bijna. Ik keek achterom naar Wendy en zag in mijn ooghoek dat iemand keihard op ons af kwam rijden. Aan de linkerkant. Wij gingen ook naar de linkerkant, dsu ik dacht al:ojee! Alleen zat ik achterop en hij reed zo snel dat nog voor ik iets kon zeggen, de andere scooter al tegen ons aan was gereden en het volgende moment lagen wij op de grond. Linda had nog geprobeerd de scooter staande te houden, maar helaas lukte dit niet. Ik lag met mijn linkerbeen onder de scooter. Gelukkig zaten er allemaal tentjes aan de kant van de weg en daar kwmaen meteen allemaal mensen vandaan om ons te redden. Ze hielpen me onder de scooter vandaan en zetten me op een bankje. Ik had op dat moment nog niet door dat de gast die kreunend naast mij zat, dit allemaal had veroorzaakt. We werden echt goed geholpen. Iedereen vroeg meteen wat ze konden doen en of we naar het ziekenhuis gebracht wilden worden. Dat was erg fijn. DIe mensen riepen ook meteen na het ongeluk dat we zo snel mogelijk van de weg af moesten. Dat was wel fijn, want daar had ik even helemaal niet aan gedacht.
Mr Sarkim was gelukkig nog in Indonesie (morgen vliegt hij naar Nederland), dus we hebben hem maar gebeld. Hij was binnen 10 minuten bij ons met zijn kleine gele autootje en bracht ons naar het ziekenhuis. Daar werden mijn wonden(dat is een groot woord hoor, ik heb een wondje op mijn knie en een naar jaap in mijn rechter teen, hoe die daar nou komt?) schoongemaakt en er werd een foto van mijn linkeronderbeen gemaakt. Die deed namelijk erg veel pijn en er zaten twee rare bulten aan de voor en achterkant. Mr Sarkim had Bridget ook meteen ingelicht, dus zij kwam ook meteen naar het ziekenhuis. We hebben daar toen met zijn allen ruim twee uur op de uitslag van de foto zitten/ liggen hangen wachten. Gelukkig bracht de zuster na die twee uur het goede nieuws dat er niets gebroken was. Het was wel zwaar gekneust. Ik moet nu vier dagen rusten en ik heb gel en pillen gekregen. Het zijn flinke joekels en ik heb zo'n hekel aan pillen slikken, maar tot nu toe gaat het gelukkig aardig. De ene is een pijnstiller en de andere een antibiotica voor de wond op mijn teen. Gelukkig gaat het inmiddels, na een nachtje rust, al een stuk beter. Gisteren kon ik er niet op staan en dat lukt nu al aardig.
Met Linda gaat het ook niet zo heel goed. Zij heeft veel last van haar knie, zit onder de blauwe plekken en is helemaal stijf aan de linkerkant.Ik hoop maar dat het snel weer beter gaat met iedereen, zodat we hier weer kunnen doen wat we willen. Nadat we het goede nieuws haden gehad, heb ik nog even ramptoerist gespeeld en stiekem wat foto's van het ziekenhuis (rumah sakit) gemaakt. Want hoe vaak zie je nou een Indonesisch zieken huis van binnen? Ik hoop nooit meer!
Vanochtend hebben we weer een cursus gehad. Gelukkig was hij gewoon in het language centre, dus ik kon er op mijn gemakje naar toe strompelen. We kregen een Wayangles. Van tevoren hadden we geen idee wat dat precies inhield. De les werd gegeven door en heel grappig mannetje. Hij heeft ons van alles verteld over de achtergrond van het wayangspel en de betekenis en de verhalen enzo. Ook had hij allerlei poppen bij zich. Helaas was het alleen luisteren en mochten wij zelf niets doen. Dat was wel jammer. Maar we hebben weer veel geleerd!

Een RAMP!

Ohje, afgelopen zondag is er een ramp gebeurd. De meeste mensen zullen wel weten dat wij elke zondag na het skypen/msn-en naar de pizzeria gaan en meestal daarna nog naar de bios. Afgelopen zondag (deden de computers het weer super) kwamen wij om kwart voor 7 bij de pizzeria aan. Ze hebben daar standaard een krijtbord hangen met sold out erboven. Daar wordt dus alles opgeschreven wat uitverkocht is. Die zondag hebben wij niet eens een blik op dat bord kunnen werpen, want er werd ons meteen verteld dat ALLES, ik herhaal ALLES was uitverkocht. Wat nu?
Naja, gewoon ergens anders eten. Maar dat was dus wel even een ramp, want het is inmiddels een traditie geworden om elke zondag pizza te eten. Hihi. Gelukkig konden we ook bij Solaria terecht, een tentje in Ambarrukmo, dus het probleem was opgelost. Nadat we daar heerlijk hebben gegeten (om een beetje in de Italiaanse sfeer te blijven, heb ik spaghetti gekozen), zijn we naar de bios gegaan. Naar G-Force. Ik weet niet of iemand hem al gezien heeft, maar hij was echt super grappig. Dus ik zeg...GAAN. Of draait hij in Nederland al niet meer.
Nou na dit hele onboeiende verhaal zal ik eens wat vertellen over onze volgende twee cursussen (na het batiken). Afgelopen maandag zijn Linda en ik namelijk gaan koken. Siska en Endru gingen met ons mee (zij geven ons bahasa Indonesia lessen). We gingen naar een huis, hier niet zo ver vandaan. Daar stond een klein Indonesisch vrouwtje ons op te wachten. Ze had een soort boekje voor ons gemaakt waar de recepten van alle gerechten die we zouden gaan maken in stonden. In het indonesisch. Dus we snapten er helemaal niets van. Gelukkig konden Endru en Siska ons ermee helpen. We hebben van alles gemaakt. Tempe, tofu, rijst, groenten pedas, sate, pudding en een soort kaneelachtige thee. Die thee is voor hen, wat voor ons champagne is. Zij drinken dat bij feesten. Het is alleen wel jammer dat veel van de ingredienten niet in Nederland te krijgen zijn, maar er is een recept dat ik in Nederland waarschijnlijk wel na kan maken en dat was nog lekker ook, dus dat komt goed uit.We begonnen met het koken van de rijst en het bereiden van het tempe, tofu gerecht. Ik heb volgens mij al eens eerder verteld dat alles hier zo zoet is, nou nu weet ik hoe dat komt. Ze hebben hier een soort grote, bruine klonten suiker en die gaan door elk gerecht. En als er niet zo'n klont door heen gaat, dan gaat er wel een kommetje witte suiker door heen. Al het eten werd flink gekruid en wij hebben dan ook aardig wat uitjes, teentjes knoflook en pepers weggesneden. We vroegen of het eten dan niet heel erg pedas (pittig) zou worden, maar de kookjuf zei dat dit niet het geval was. Alles zou manis (zoet) worden. Nou ik kan je vertellen, als dit niet pittig was, dan wel ik het eten dat wel pittig is niet proeven, hihi. Alles was heel lekker hoor, maartoch zeker wel aan de pittige kant.
Nadat we klaar waren met het tempe gerecht, gingen we verder met een groente gerecht. Daarin zaten allemaal groenten verwerkt die wij nog nooit eerder hadden gezien. Die stukjes tempe zaten trouwens heel leuk ingepakt, in palmbladen en later zag ik dat je ze zo ook echt in de winkel kunt kopen. De groenten werden klaargemaakt met veel pepers en kokosmelk. Na dit gerecht, maakten we nog iets van kokosmelk. Er moest ook rijstbloem doorheen. Had ik nog nooit van gehoord. Dit werd een hele dikke brei. Deze brei moesten we in palmbladen scheppen, daarna moest er een mini banaantje op en als afsluiting weer een klodder brei. Dit pakketje werd dichtgevouwen en gestoomt voor ongeveer 15 minuten. Daarna was het een heerlijke pudding. Op een gegeven moment moesten we mee naar achteren lopen en daar stonden een mini barbecue, zoals je hem nog nooit hebt gezien. Hij was van aardewerk en aan beide kanten stond de kop van een kip. Er lagen heel veel kolen in en op die kolen lagen ijzerdraadjes. De sate stokjes werden op de ijzerdraadjes en dus ook direct op de kolen, gebakken. Zo kwam het dus ook vaak voor dat er een kooltje aan je kip zat vastgeplakt. Ze hebben hier ook een soort matten aan een stok waarmee ze het vuur aanwapperen. Maar dat hoef je natuurlijk niet te doen als de barbecue al warm genoeg is. Endru vond het geloof ik leuk om te wapperen, want hij ging als een gek met dat ding te keer en zo stonden binnen de kortste keren alle stokjes in de hens. Siska dacht dat dit goed was en die hield de stokjes die nog niet zwart waren, ook nog even in de vlammen. Hihi, een hele grappige manier van sate maken. De kookjuf moest om half 4 weg, dus zij vertrok op haar scooter. Wij mochten toen gewoon in haar huis blijven. Ze had de tafel gedekt en zelf nog een soort kaneelthee gemaakt. Het was nu tijd om al ons geproduceerde voedsel te proberen. Zoals ik al zei, was het allemaal erg lekker, alleen de groenteschotel was erg pittig. Die tempe dingen waren echt heerlijk, zonde dat we ze zo niet in Nederland kunnen maken. Het was een hele leuke cursus. Alleen hadden we afgesproken om nu maandagavond naar de pizzeria te gaan, omdat we gisteren niet konden, maar je hebt niet zo veel trek als om 4 uur nog een hele maaltijd hebt gegeten. Ik zat dus in dubio bij de pizzeria. Moest ik nou toch een pizza nemen, of toch beter een salade. Nou, daar hebben we bij deze pizzeria een oplossing voor. Pizza met salade, hihi. Grappig he?

We hebben woensdag ook nog een cursus gevolgd en niet zomaar een. We hebben een Gamelanles gehad. Dat is traditionele muziek die tijdens wayangvoorstellingen bijvoorbeeld te horen is. Endru en Dea gingen met ons mee. De afgelopen twee cursussen waren we ergens heen gebracht met de auto, maar deze cursus was gewoon in het language centre zelf. We liepen naar boven en daar ontmoetten we drie studenten. Om gamelan muziek te maken heb je namelijk heel veel instrumenten en dus ook heel veel mensen nodig, om op die instrumenten te spelen. Zij zouden ons ondersteunen tijdens de les. De les werd gegeven in een een warm, stoffig lokaal vol met instrumenten. Tijdens het bespelen van die instrumenten zit je op een matje op de grond. De mannen in kleermakerzit en de vrouwen met hun benen onder hun lijf of naast hun lijf gevouwen. In Nederland had iemand ons verteld dat het bij Gamelan spelen eigenlijk niet uitmaakt waar je, wanneer op slaat. Tijdens deze les kwamen we er achter dat dit helemaal niet waar is. Ze hebben een soort notenbalksysteem d.m.v. cijfers en boogjes. Zo weet je precies waar je, wanneer moet slaan. Maar het is echt nog best lastig. Wij verwisselden steeds van instrument, zodat we aan het einde van de les, alle instrumenten een keer hadden bespeeld. Tegen die tijd konden we met zijn zessen een heel stuk spelen. Dat was echt heel gaaf. Endru en Dea hebben er ook allemaal filmpjes van gemaakt, dus jullie zijn het wel als ik weer terug ben. De gong is ook een van de instrumenten die bespeeld wordt in een gamelanstuk en dat is nog lastiger dan je denkt. Het is niet gewoon maar een beetje op die gong rammen, maar je moet op het juiste moment zorgen dat er geluid uit komt op het juiste volume.
Nou dat waren dus weer leuke cursussen, op naar de volgende. We krijgen nog Wayang (a.s. vrijdag), Jamu (a.s. maandag) en Janur (a.s. dinsdag).

Batikles, wayangvoorstelling en barbecue

Hallo allemaal,
het is hier nog steeds lekker warm, bij jullie niet he? Hihi.
Wij zijn nu officieel met de cursussen begonnen. De eerste was afgelopen vrijdag. We gingen batiken. Om 8.30 moesten we in de woonkamer (van het language centre) zijn, zodat we om 9.00 echt konden gaan beginnen met batiken, maar ze zijn hier niet zo van op tijd komen. Om kwart voor 9 hadden we nog steeds niets of niemand gezien. Beetje jammer. Nana was al wel naar ons toegekomen met een overzichtje van de cursussen die we gingen volgen en ze zei dat de auto die ons op kwam halen, er bijna aankwam. Om 9.00 was het dan eindelijk zover. Ajeng en nog een meisje dat hier ook les geeft, kwamen naar ons toe en samen met Nana liepen we naar de auto toe. In de auto was het erg warm, maar zolang hij bleef rijden, vonden wij het allang best. De laatste keer dat we met een auto van Sanata Dharma weggingen hadden we namelijk autopech gehad.
Maar deze auto bracht ons keurig naar de plek waar wij onze batikles zouden krijgen. Toen we uit de auto stapten, kwamen we er achter dat het in de auto nog helemaal niet zo warm was. Buiten was het namelijk nog veel warmer. We moesten nog een stukje lopen en uiteindelijk kwamen we bij een heel leuk traditioneel Javaans huisje aan. Wij begrepen er in eerste instantie even niets van, maar dit was toch echt de plek waar wij gingen batiken. In het huisje woonde Ari samen met zijn vader, moeder en broertje. De vader van Ari is een echte batikkunstenaar. Hij heeft zelfs een keer in Nederland in de krant gestaan. Zijn vader liet ons het Nederlandse, vergeelde artikel zien. Echt grappig om te zien. Eerst kregen we een rondleiding door het huis. Dat alleen was al ontzettend leuk, want wij hadden nog nooit een echt Javaans huis van binnen gezien. Achterin het huis stonden grote teilen met kleurstof, hier werden de batikdoeken gekleurd en gewassen. Wij gingen voor het huis zitten met ons lapje katoen. Van tevoren moesten we hier met potlood een patroon op tekenen. Ik heb voor een papegaai gekozen :D
Ari liet ons de materialen zien. Voor een batikschilderij (of kledingstuk) heb je katoen/zijde, was, canting en een kwast nodig. Een canting (zegt tjanting) is een soort pijpje aan een houten handvat. In dat pijpje schep je de was en aan dat pijpje zit dan een kleine tuut, waarmee je de was op het doek aanbrengt. En ik kan je vertellen dat dat nog best lastig is. Die was is kokend heet en druipt voor je het weet op plaatsen waar je hem niet wilt hebben. In het begin zaten onze doeken dus ook steeds onder de vlekken. Gelukkig was er een mevrouwtje aanwezig die dat heel handig kon oplossen. Met een gloeiend heet staafje, smolt ze de was weer weg. Daarna maakte ze het doek nat, zodat er geen gaten in je doek zouden ontstaan. Erg fijn! Wij moetsen steeds de was aan brengen en de vader van Ari gaf vervolgenskleur aan onze ' paintings' (dat zeggen ze hier heel grappig, hihi). Het hele proces duurt wel erg lang. Elke keer als je je doek met was hebt behandeld, ga je het kleuren en wassen en voordat je dan weer verder kunt, moet het drogen, in de zon. Nu is dat niet zo'n probleem, die zon is er wel, maar toch neemt dat vrij veel tijd in beslag. Gelukkig werd er goed voor ons gezorgd. De moeder van Ari had heerlijke hapjes en heel zoete thee voor ons gemaakt. Het waren chocolade broodjes en een soort sojaflappen met uienblaadjes. Die mensen hier stoppen tegelijk met die flapjes een hele groene peper in hun mond, maar dat stukje hebben wij maar even overgeslagen. Om twaalf uur gingen vader en zoon naar de moskee en moesten wij dus wachten. Toen ze terug kwamen, dachten wij dat we weer verder zouden gaan met batiken, maar toen was het lunchtijd. En wij kregen ook. Dat was de eerste keer dat wij ook iets aten wat verpakt zat in een bruin stuk papier en een palmblad. Het was wel erg lekker.
Na het eten ging Ari weg. Gelukkig waren Ajeng en Dea er nog als tolk, zodat wij toch nog begrepen wat Bapak batik (zeg pa batik) allemaal zei en bedoelde. Helaas ging de tijd veel te snel en kregen wij ons doek niet voor 3 uur af. Op die ene foto zie je onze drie doeken aan de waslijn hangen. Zo ver zijn we gekomen. De doeken zijn daar gebleven en worden afgemaakt door de vader van Ari. Ik denk dat we ze ergens volgende week terug krijgen. Dan zijn ze als het goed is, helemaal af! Bij mij moest er alleen nog bruin en rood bij, dus ik ben nieuwd. Op de laatste foto zie je ons met vader batik en de twee juffies van het language centre. Ajeng (zij heeft ons al eens lesgegeven) en Mia (haar hadden we nog nooit gezien). Het was erg gezellig en leuk!
De dag erna, zaterdag, zijn we vroeg opgestaan om naar het Keraton te gaan. Daar zou namelijk elke dag een voorstelling te zien zijn. De ene dag wayang, de andere dans en soms ook gamelan. Op die zaterdag was er een leren poppen show (wayangpoppen) achter het Keraton. We moesten even een kaartje kopen en toen konden we erheen. Het was heel anders dan ik had verwacht. Het was een open, maar overdekte ruimte. Er stonden wat stoeltjes voor het doek, maar je kon ook achter het doek kijken. En dat was juist zo leuk. Zo'n voorstelling ziet er misschien vrij simpel uit. Wat leren poppen, wat stemmen en wat (gamelan) muziek, maar als je dan naar achteren liep, zag je pas hoeveel mensen er voor zo'n voorstelling nodig zijn. Echt niet normaal veel. Wij hebben een tijdje zitten kijken en luisteren en zijn toen gaan kijken wat er verder nog te zien was. En dat was veel. Ik wist van tevoren helemaal niet dat er nog zoveel te zien was bij het Keraton. Je kon allemaal kamers in en in die kamers lagen dan allemaal spullen van de huidige en vroegere sultans. Er lag servies, meubulair, kleding, echt van alles. Hele mooie, maar ook uhh....minder mooie dingen. Het was alleen wel jammer dat er precies op het moment dat wij er waren, ook een schoolklas was. Vanaf het moment dat die kinderen ons zagen, zijn ze achter ons aan blijven lopen. En van kinderen vind je dat dan nog niet zo heel erg. Maar er was ook een volwassen vrouw die perse met ons op de foto moest. Die bleef ons ook maar volgen en insluiten. Dat was na een tijdje een beetje irritant. Gelukkig hadden we tegen die tijd alles wel gezien en konden we weer terug naar de Wisma. Maar dan is het nog de vraag hoe. We waren namelijk gekomen met een taxi, alleen normaal gesproken rijden daar in de buurt de taxi's niet vrij rond. Wij hebben daarrom een paard en wagen uitgezocht. Die heeft ons naar Jalan Malioboro gebracht en van daaruit konden we overstappen op de taxi. We hebben al helemaal door hoe het hier werkt, haha.
De dag was tot nu toe al heel gezelig en leuk, maar 's avonds werd het nog veel leuker. We gingen namelijk barbecuen bij het Plaza hotel (voor wie het nog niet door had, dat is onze vaste hang/ zwem/ sport en douche plaats hier!). We hadden dat nog nooit eerder gedaan, dus we wisten niet precies wat we moesten verwachten. Toen we, na het zwemmen en sporten, bij het zwembad kwamen, vonden we het eigenlijk meteen al leuk. Het zwembad was helemaal mooi versierd. In het water lagen grote waterlelies en een soort rots met ganzen erop. Het zwembad was afgezet, want het was niet de bedoeling dat er tijdens het barbecuen gezwommen werd, maar sommige toeristen (Nederlanders!) begrepen dat niet helemaal.
Om het zwembad heen stonden tafels en stoelen en precies naast onze tafel kwamen twee mannen staan. Een oudere met een gitaar en een jongere met een viool. Moet je je even indenken, je zit met kaarslicht, onder de sterren, naast een zwembad, naast je wordt live muziek gemaakt en om je heen is er allemaal lekker eten. Wie wil dat nou niet? Je kon vlees en vis uitzoeken en dat werd dan voor je klaargemaakt op de barbecue en naar je tafel toegebracht. Er waren ook volop andere gerechten, zoals mais, rijst, salades, aardappelen op allerlei verschillende manieren bereid en dan heb ik het nog niet eens over de lekkerste gang gehad. De toetjes! Er was taart, pudding, fruit. Een waar paradijs als je Esther het dus! Hihihi. Die man op de gitaar was ook heel aardig en kon echt goed zingen en spelen. We mochten ook verzoeknummers aanvragen. Conclusie: het is ons goed bevallen, dus we gaan zeker nog een keer...
(helaas lukt het uploaden van de foto's nu niet, dus die komen er volgende keer bij)

Kleuters in Indonesie

We zijn vanochtend weer bij de Demangan school geweest, alleen vandaag gingen we op bezoek bij de kleuters. Je zou misschien verwachten dat het er daar weer heel anders aan toe gaat, maar dat is niet zo..hihi. Ook hier zijn er kinderen die lekker doen waar ze zin in hebben en juffen die niks in de gaten hebben. Het waren wel weer hele schattige kindjes. Het zag er hier ook veel kleuriger uit. Overal platen en versiersels. Ook de tafels en kasten zijn rood, geel, groen en blauw geschilderd. Ze begonnen met zingen en daarna kregen ze Engelse les van een speciale Engelse lerares. Het was erg grappig om die kleintjes 'Engels' te horen praten en zingen. Ze leerden inktvis en vis. Na de pauze hadden ze schrijfles, maar daar waren ze het niet allemaal mee eens. Een jongetje verstopte zich onder de tafel van de juf, zonder dat de juf dat zag, of wilde zien, hihi. Een ander pakte de bordenwisser en begon het voorbeeld van de juf uit te vegen. Dat was erg leuk om te zien. Het is hier nu al aardig laat, we moeten nog boodschappen doen en koken, dus ik stop nu en ga morgen verder.