merapi en dieng plateau

Dit zal mijn laatste reisverhaal vanuit Indonesie worden.
Zondag vliegen we al weer terug en er is nog veel te veel te doen. Daarom wordt dit even een kort verhaal met veel foto's. We zijn druk bezig met het afmaken van ons eindproduct en afscheid nemen van iedereen. Juist in deze laatste week is er hier nog van alles te doen. Vorige week vrijdag zijn we nog een keer naar de Bambini school geweest. We hadden daar een soort bijeenkomst met alle leraren. Erg leuk! Ze hebben ons zelfs gevraagd om bij hen op school te komen werken.Zaterdag 5 december hebben we een montessori presentatie en workshop gegeven voor studenten van de universiteit Sananta Dharma. Wij hoefde alleen voor de presentatie te zorgen en verder werd alles geregeld. Toen wij die ochtend binnen kwamen hing er een hele grote poster met onze namen erop. Er was een bandje, er waren hapjes en drankjes en maar liefst 32 studenten die kwamen luisteren en mee doen. Het was erg leuk. Aan het einde kregen we nog een lunch en als dank een batikdoek.Woensdag zijn we sprekers geweest bij de Nederlandse film (Het Schnitzelparadijs) op het film festival en zaterdagavond geven we een soort optreden over Nederland bij het ' Cultural Fest' .
We zijn ook al even bij meneer Sarkim langs geweest om afscheid te nemen en deze mooie foto te maken, hihi.Maandag hebben we de Merapi vulkaan bezocht. Dit is een hele actieve vulkaan, dus het was best spannend om daar te zijn. In 2006 is er nog een uitbarsting geweest, waar meerdere mensen bij om het leven zijn gekomen. Helaas was het heel erg bewolkt, dus konden we heel die vulkaan niet zien. Toen we later weer naar beneden reden, werd het ineens vrij zonnig en hebben we toch nog een puntje Merapi kunnen bewonderen. Maar toch was het met die bewolking ook wel heel mooi. Een beetje mysterieus. We stonden op een punt waar je de vulkaan normaal heel goed kunt zien. Er was daar ook een rivier, zonder water, die al het puin van de vulkaan op moet vangen, wanneer hij uitbarst. We zijn ook nog naar de uitkijk post van de Merapi geweest. In dat huis wordt de vulkaan 24 uur per dag in de gaten gehouden. Onderweg kwamen we ook allemaal fruitbomen tegen. De chauffeur vertelde ons precies welk fruit in welke boom groeide. In deze boom groeit Jackfruit! Het groeit niet alleen aan de takken, maar zelfs uit de stam. Die dingen zijn heel erg groot. Het was leuk om het te zien. Nadat we de uitkijkpost hadden bezocht zijn we nog naar het monkey forrest geweest. Je kon daar een soort klim maken van 20 minuten omhoog en 20 minuten weer naar beneden. Bovenaan kon je dan de Merapi weer zien. Wij hebben alleen veel groen en wat aapjes gezien. Het was daar wel erg mooi.Ergens achterin het 'forrest' zag je deze waterval. Hierna gingen we weer naar huis.
Donderdag zijn we naar het Dieng plateu geweest. Dit was weer een heel ander verhaal. We hadden een chauffeur die nogal haast had, maar daar was de weg die we moesten nemen, niet op gemaakt. We moesten drie uur rijden door een soort oerwoud met hier en daar een hutje of een mens. Verder was er alleen het woud en de weg. Het was een soort bergweg. Steil omhoog en dan weer omlaag. Het uitzicht was prachtig, maar daar kon ik niet heel erg van genieten. De weg was namelijk net breed genoeg voor twee auto's. Er reed aardig wat verkeer over de weg, scooters, bussen en auto's. Het leek wel of iedereen hier haast had, want ze scheurden als gekken langs elkaar heen. Doordat er zoveel bochten en heuvels waren, waren er ook heel veel dode hoeken, maar ook daar hielden de bestuurders geen rekening mee. Ze haalden elkaar in en moesten dan keihard remmen om niet tegen een onverwachte tegenligger aan te botsen. Maar we hebben het allemaal overleefd!
Het was wel een hele leuke tocht. Eerst naar een soort uitkijkpost, waar we drie oude Indonesiers ontmoetten. Zij hadden 60 jaar in Nederland gewoond en konden dus goed Nederlands spreken. Ze deelden meteen al hun eten met ons, gefrituurde bananen en rijst pannekoekjes. Daarna gingen we naar een soort tempelpark.Hier waren vervallen tempels te zien, maar ook hele mooie bomen, planten en bloemen. Er waren mensen hard aan het werk op het land en er liep een kudde schapen.
Daarna gingen we naar de zwavel krater. Bij scheikunde heb ik altijd geleerd dat zwavel naar rotte eieren ruikt. Nou, dat klopt!We kwamen bij een soort gelig gebergte en ergens midden in dat gebergte waren grote rookwolken te zien. Hoe dichter je bij de rook kwam, des te erger de lucht werd. Op een gegeven moment stonden we bij de zwavel bron. Het was een groot gat in de grond met een grijzige vloeistof erin. Het leek wel een kokende heksenpan, want overal waren bubbels en borrels te zien.
We sloten die dag af met een bezoekje aan het kleurenmeer. Ook in het meer waren bubbels te zien, door de zwavel die omhoog kwam en daardoor had het meer allerlei kleuren. Erg mooi om te zien.Hierna was het weer drie uur zweten in de auto naar huis. Op de terugweg reed de chauffeur nog wilder dan op de heenweg.
Nou het laatste verhaal is toch nog langer geworden dan dat de bedoeling was. Wij gaan onze tassen straks inpakken en dan zie ik jullie thuis wel weer...

Rias Jawa

Hier zijn even snel wat foto's van de make-up cursus die wij afgelopen woensdag hebben gehad. Binnen twee uur werden we alledrie omgetoverd tot Javaanse prinsessen. Eigenlijk hield de cursus daarbij op, maar Ibu Nova (de vrouw die ons had omgetoverd) vond ons zo mooi, dat ze ons mee nam naar een studio voor foto's. Nu echt!Als je blote schouders hebt ben je ongetrouwd (Mbak) en met zo'n jas ben je getrouwd (Ibu).

Hier zie je hoe wij zo zijn geworden. Nadat ons haar helemaal kapot getoupeerd was en er kilo's haarlak in zat, kregen we make-up. Hierna werd we keihard gemummificeerd in een klein kamertje. Alles werd lekker strak aangetrokken, zodat we ons bij niet meer konden bewegen, laat staan konden zitten of bukken. We vonden het in het begin dan ook niet zo'n heel goed plan om naar die studio toe te gaan, want dan moesten we in een auto kruipen. Uiteindelijk is het toch gelukt. Eerst zijn we als drie opgeflufte pinguins naar de auto gewaggeld, daar hebben we ons op de een of andere manier naar binnen weten te werken. Eruit komen ging gelukkig veel makkelijker.
In de studio moesten we zo vaak lachen en cheese zeggen, dat ik de rest van de dag geen lachje meer kon opbrengen. Die dag was nog vrij kort, want we waren van 14.00-18.30 bezig geweest met de cursus. Toen we thuis waren, zijn we meteen gaan douchen bij het Plaza hotel. Het was nog een flinke klus om die getoupeerde coupe weer normaal te krijgen.Maar we zijn blij dat we het hebben gedaan, want het was weer een erg leuke cursus en we hebben nu meteen veel meer respect voor mensen die er de hele dag zo bij moeten lopen!

zilverworkshop en huisdieren

Zo daar ben ik weer. Het is hier gelukkig niet meer zo regenachtig als eerst. Vandaag is het bijvoorbeeld weer een super warme en zonnige dag. En dat vinden wij helemaal niet erg. Ik wilde eerst deze foto even laten zien. Het is me eindelijk gelukt om een goede foto van een mooie vlinder te maken. Ze vliegen hier echt overal en in alle soorten en maten, maar ze zitten nooit eens stil. Mooi is deze he? We hebben trouwens nog steeds allemaal gezellige en minder gezellige huisdieren. Zo hing deze libelle pas in onze gang te chillen. Dat was een heel maf gezicht. Het was ook echt een hele grote.
We hebben nog steeds volop Harry's in huis (gekko's). Eentje is er volgens ons aan de schijt, want er liggen overal dunne, bruine kwakjes op de vloer. Deze Harry had zich proberen te verstoppen in de deur van de wc. De viezerik! Maar wij hebben hem mooi gespot! We hebben ook een grote, rode huiskater. Die ligt steeds voor onze Wisma en vangt alle muizen, ratten en vogels uit de buurt. De skeletjes legt hij dan vervolgens op onze deurmat. Wij vinden dus elke ochtend weer een kadootje op de mat.Deze zaterdag hadden we een zilverworkshop. Bridget en Vina kwamen ons op de scooter ophalen. Natuurlijk waren ze weer te laat, maar daar zijn we inmiddels wel aan gewend. De weg ernaar toe was erg lang. We reden op hele drukke wegen waar we nog nooit eerder waren geweest. Voor mij was het best leuk. Ik zag weer een heel nieuw deel van Yogyakarta. We hadden de workshop eigenlijk van 9.00-12.00. Om 9.45 kwamen we bij een soort grote werkplaats aan. Ervoor was een grote tuin met daarin een soort hutje met een magere, oude man erin. Ook stonden er twee mini boompjes met een hangmat er tussen. We kregen les van Agus (zoals de meeste mannen hier heten, hihi). We kregen eerst een soort uitleg en daarna moesten we onze ring gaan ontwerpen. Dit zijn trouwens Vina en Bridget. Zij zijn onze maatjes hier en helpen ons met van alles en nog wat. Vina had deze zilverworkshop voor ons geregeld. Zij kent Agus en had al eens eerder een ring bij hem gemaakt. Bridget niet en zij deed dan ook gezellig met ons mee. Vina speelde papparazzi. Hieronder zie je de werkplaats. Het was er aardig groot en alles was aanwezig. Agus wist ook precies waar hij alles had liggen. De hele tijd toverde hij allerlei gereedschappen uit kastjes, hoekjes en lades. De apparaten die hij gebruikte kwamen me wel bekend voor, maar waren allemaal net iets simpeler uitgevoerd dan in Nederland. Zo moest je deze brander met een voetpomp aanblazen. Dat was erg grappig. Ik heb een duimring gemaakt met een gekko erop en op de achterkant mijn naam geschreven in echte Javaans letters. Dat had Agus bedacht. Ik moest de gekko en de letters op mijn ring tekenen met een soort grafeerapparaat. Als ik het verkeerd zou doen, kon het niet meer weg worden gehaald. Ik heb dus eerst heel lang zitten oefenen. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven. Het resultaat is best ok, maar ik vond de proefstukjes eerst beter gelukt dan de ring zelf. Hier ben ik de ring trouwens aan het poetsen met lerak. Dat is een kleine tropische vrucht. Hij ruikt een beetje vreemd. Ze poetsen er hier zilver en batik mee. De batik wordt er schoon van en het zilver gaat er heel mooi van glimmen. Je moet de vrucht nat maken en er dan met een borstel langs wrijven, zodat er een soort schuim ontstaat.
Dit zijn wij met Bridget en Agus met het eindresultaat. En hier zijn onze handen nog van dichtbij. Na de workshop reden we terug naar de scooterverhuur. Dit was namelijk ons laatste ritje op de scooters. We hadden ze voor maar twee maanden gehuurd, omdat we ze die laatste twee weken waarschijnlijk toch bijna niet meer gebruiken. Toen we daar aankwamen, bleek dat de plastic bakjes op de scooter van Linda en mij, gescheurd waren. Dat hadden wij helemaal niet gezien. Het was een zonnige dag en wij hoopten dat we daar snel weg konden om lekker naar het zwembad te gaan, maar dat ging dus niet door. Vina ging met de scooterman mee om een nieuw onderdeel te halen en wij moesten daar wachten. Uiteindelijk was het allemaal nog best snel afgehandeld. Wij hebben voor het onderdeel betaald en konden daarna meteen in een taxi naar huis stappen. In de tijd dat we daar zaten te wachten, liep het kleine kindje van de scootermensen een beetje rond door de ' winkel'. Dat was leuk om te zien, want toen wij de scooters gingen halen, kon ze alleen nog maar kruipen. Zij had in die twee maanden tijd dus leren lopen.
Wij hebben hier nu nog maar twee weken over en in die twee weken hebben we nog veel te doen. Morgen sluiten we onze taalcursus af en krijgen we in de middag nog een make-up cursus. We worden dan aangekleed en opgemaakt op de traditionele, Javaanse manier. Ik ben benieuwd. Jullie krijgen de foto's vanzelf weer te zien.