Ons huis

Het heeft even geduurd, maar ik vond het nu wel eens tijd voor een uitgebreide beschrijving van ons huis. Ik heb foto's en een filmpje, maar dat filmpje probeer ik wel een andere keer, want dat duurt uren...
ps: misschien staan er een aantal dingen vermeld, waarvan jullie al op de hoogte zijn. Ik heb natuurlijk eerder al globaal beschreven hoe ons huis eruit ziet, maar dat is dan jammer, hihi.
Nog even tussendoor, dit is niet ons huis hoor, maar een huis in onze straat. Er groeit een boom door het huis naar buiten. Op het plaatje rechts zie je wel ons huis. Je komt binnen in de hal. Hier staan twee stoelen en een tafeltje (zie foto) Dit is een afgesloten ruimte en zoals ik al eerder vertelde, kom je daarna door een deur weer buiten. Je staat dan in een openlucht hal, maar je kunt het ook een overdekte tuin noemen. Als je meteen de eerste deur links in gaat, kom je in onze woonkamer. met rieten bank, twee rieten stoelen, rieten tafel, bureau en bureaustoel, televisie en internet aansluiting. Inmiddels hebben wij het hier een beetje versierd. We hebben allemaal een poster gemaakt en er is een pervers corner (dit zagen wij in een restaurant in Bali, the posers pub, daar hadden ze ook een pervers corner, hihi). Op de deur hangt onze aftelkalender. Elke dag (aan het einde van de dag eigenlijk) mag een ander een kruis zetten. Ohja, er zitten gaten in onze muur en die zijn keurig dichtgeplakt met plakband. Als je uit de woonkamer komt en rechtdoor gaat, zie je aan je linkerhand een deur. Deze leidt je naar de eetkamer. MET airco. In de eetkamer staat een tafel met vier stoelen. Bedekt eerst met stof en afgewerkt met een plastic laag. Best slim, zo wordt de bekleding niet vies. Ook staat er in de eetkamer een koelkast, een servies kast en een voorraad kast, tenminste, wij hebben er een
voorraadkast van gemaakt. In de eetkamer is ook een wasbak met spiegel. Best handig, want je kunt je voorstellen dat wij 's ochtends niet met zijn drieen voor 1 spiegel passen. Ik ga daarom vaak naar de eetkamer. SInds gisteren hangt er ook in de eetkamer een aftelkoord. Hier knippen we elke avond een stukje vanaf. Naast de eetkamer zit ons tentenkamp, ik bedoel onze slaapkamer. Alles wat je hier op wilt hangen, moet je met ducktape ophangen. Onze klamboo's hangen met ducktape aan de muur en ook de versieringen. Het vervelende is, dat de muur meekomt als je een stuk ducktape van de muur wilt trekken, hihi. Oeps! Verder staat er in onze slaapkamer een kast en is er een wastafel met spiegel. Ohja, dit is de tweede en tevens laatste ruimte met airco in ons huis.
Daarna ga je weer een deur door naar een andere ruimte. Hier bevinden zich de keuken (met dat gaas ervoor), het washok (dat grijzige), de pannenkast (spreekt voor zich), de douche en de wc. Deze bevinden zich in dezelfde ruimte. Dat is wel lastig, maar gelukkig zijn wij niet echt vaak onder de douche te vinden hier (wij douchen WARM na het sporten in het hotel). Er staan hier bij de wc's en douches wel overal vreemde bakken water met emmertjes erbij. Wij hebben al een functie voor deze bak gevonden. Je kunt er een emmertje water uit scheppen, zodat je haar wel nat wordt. Onder die straal lukt dat namelijk niet. En je kunt er ook de wc mee doorspoelen. Onze wc thuis spoelt gelukkig wel door, maar andere wc's, zoals die in het language centre, niet. Nogal lullig als je net hebt gepoept en je komt er achter dat de doortrekker niet werkt.........

Allemaal losse flodders

Selamat siang.

Nog even een berichtje. Ik heb namelijk nog allemaal leuke foto's en verhaaltjes die niet echt ergens bijhoren, dus vandaar alle losse flodders bij elkaar (rijmt nog ook).

Dit zijn nog wat foto's van ons laatste uitstapje. Dit is het waterkasteel. Hier zwom de sultan vroeger in. Nu staat het droog en is het voornamelijk voor de toeristen.

Die rechts onder (van de 4) is een plattegrond van het kasteel.

Ze hebben hier bij fastfood restaurants, rijst verpakt als hamburgers bij de MacDonalds. Erg vreemd om te zien, maar wel lekker. Ze eten het dan ook met hun handen of zoals ik dat doe op de foto.

We hebben er weer een nieuw huisdier bij (of hadden). Dit is het holletje van Reggy rat. Ze heeft een holletje in onze tuin/ gang. Ik heb haar 1 keer gezien. Ze was heel lief, klein en had schattige flapoortjes. Ik was net te laat met het maken van de foto. Waarschijnlijk ga ik haar ook niet meer op de foto krijgen. Gisteren avond lag er een heel skelet voor onze deur. Waarschijnlijk heeft 1 van de katten de rat opgegeten. Maar we weten niet of het onze huisrat was of een andere. (Wordt vervolgd...)

Deze poster hing in het kleine winkelcentrum, op loopafstand van onze Wisma. Ik vond het wel een grappige, foute foto. Die avond hadden we boodschappen gedaan. We hadden aardig wat tassen vol en wilde graag met de taxi naar huis. Een fietstaxi (becak) wel te verstaan! We hadden er twee. De voorste met Wendy en Linda, de achterste met mij en de boodschappen. Het was erg leuk om dat mee te maken. Het valt wel op dat het voornamelijk oude mannetjes zijn die rondrijden in een becak. En dat is juist zo zielig. Moet zo'n oud mannetje zo'n zware fiets besturen en vooruit krijgen. Die van Linda en Wendy was toevallig jong. Ik heb deze foto onder zware stress gemaakt. Naast mij wiebelende boodschappentassen, tussen mijn benen mijn rugzak en mijn voet (met bungelende slipper) hing over de rand van de becak heen. Toch is het mij gelukt om mijn fototoestel uit mijn rugzak te krijgen, zonder dat ook de rest van de inhoud van mijn tas mee naar buiten kwam en op de weg viel, mijn voet weer veilig binnen boord van de becak te plaatsen, alle boodschappen te redden en ook nog eens de uiteindelijke foto te maken. Is ie niet leuk? Het einde van onze becak tocht was trouwens ook nog erg spannend. We hadden namelijk bedacht dat we niet bij onze Wisma, maar bij cirkle K (minisupermarkt) afgezet wilden worden, omdat we daar nog brood moesten halen. De becakmannen begrepen ons alleen niet goed, dus Linda en Wendy werden richting cirkle K gebracht, terwijl ik de hele andere kant op ging. En dat was dus niet de bedoeling. Uiteindelijk werd het mijn becakman duidelijk dat hij achter de andere becakman aan moest. Maar toen moesten we dus wel helemaal van de rechterkant van de weg, naar de linkerkant. Er klonk wat getoeter, maar uiteindelijk waren we allemaal veilig aangekomen bij de cirkle K.

Dit is het zwembad waar wij bijna elke dag te vinden zijn. Ze hebben hier ook heerlijke drankjes!

Ik houd van spekkoek!!! Hihihi, dit was onze eerste poging spekkoek. Deze is inmiddels op. We hebben nu een iets kleiner stukje gekocht en die is veeeeel lekkerder. Waarschijnlijk gaat er daar ook stukje van mee naar huis :D

En dan tot slot: dit zijn wij met Agus, onze reisleider/chauffeur uit Bali. Bijna iedereen heet hier trouwens Agus of Agun. Wisten jullie trouwens dat de namen Linda en Esther hier nog best vaak voorkomen. En Wendy's is hier een restaurant. Nou Selamat tinggal.

Scooters met vrienden (nu horen we er echt bij!)

Hallo allemaal, daar ben ik weer.

We hebben sinds gisteren twee scooters. Het zijn twee hele, mooie, nieuwe, honda scooters. De ene is net iets groter dan de andere, dus Linda zit op de grotere, Wendy op de kleinere en ik achterop. Ik heb namelijk geen rijbewijs en ze pakken toeristen er hier expres tussen uit om te kijken of ze een rijbewijs hebben of niet. Veel mensen rijden hier namelijk zonder rijbewijs. Hoe je aan een rijbewijs kunt komen, is ook erg apart. Je kunt een rijbewijs kopen. Voor rp. 2.000.000 heb je er eentje en moet je een test doen, maar voor rp. 4.000.000 kun je hem zo ophalen.

Dit zijn trouwens de scooters (met vrienden).

En dit ben ik, aka Willempie. We nemen nu officieel deel aan het verkeer hier en dat is toch weer een heel andere ervaring dan het zo nu en dan oversteken van de straat. Linda en Wendy zijn de scooters samen met Bridget en haar vriend Jody gaan ophalen. Ze moesten daarna met onze scooters terug naar huis rijden. Ik was ondertussen beetje aan het opruimen en afwassen en computeren. Ik hoorde steeds bromgeluiden, maar iedere keer waren ze het niet. Na een tijdje hoorde ik een heleboel getoeter. Dat kon niet missen! Linda en Wendy op de scootah. We hebben afscheid genomen van Bridget en Jody en zijn toen meteen met zijn drieen op de scooter gestapt. We gingen naar Ambarukmo Plaza (het grote winkelcentrum) om daar iets te eten. Op de heenweg ging ik bij Linda achterop en op de terugweg bij Wendy. Om even te kijken waar ik het beste zat. Maar achterop kun je dus alleen maar toekijken en hopen dat het goed gaat. Overal komen scooters en auto's vandaan. Er bestaat hier ook niet zoiets als een maximale snelheid. Scooters kunnen veel harder dan in Nederland. Ze kunnen dezelfde snelheden behalen als auto's. Maf! Maarja, wij dachten dus dat we wat minder zouden opvallen als we ook op een scooter zouden zitten, zoals iedereen hier. Maar dat is dus verkeerd gedacht. We worden alleen maar nog meer aangestaard. En ze beginnen tegen je te praten voor het verkeerslicht. Wel grappig. Het is nog wel wennen voor Linda en Wendy, want je moet hier links rijden en rechts inhalen, maar ondertussen komt de rest van het verkeer overal vandaan. De grotere wegen bestaan uit twee brede banen. Eentje voor de ene kant op en eentje voor de andere kant op. Als je dus aan de ene kant van de weg bij een winkelcentrum bent geweest, kun je niet meteen de goede richting naar huis op, maar dan moet je eerst nog een heel stuk verder rijden op die weg. Je hebt namelijk maar een paar punten waar je de andere weg op kunt draaien. En dat is dan ook nog een heel gedoe, want de andere kant wil het liefst ook zo hard mogelijk doorrijden. Maar we raken al steeds meer gewend aan alles hier, dus het komt goed. De scooters kunnen we nu gaan gebruiken voor het bezoeken van scholen enzo.

Over scholen gesproken, we hebben vandaag onze eerste les Bahasa Indonesia gehad. Het was super leuk en leerzaam. We krijgen les van Tetty. Ze is 22 en studeert zelf ook nog. Het gaat alleen wel allemaal ontzettend snel zeg. Iedereen zegt altijd dat Indonesisch zo makkelijk is, maar dat valt nog best tegen. Er zijn allemaal kleine uitzonderingen. Dat is altijd lastig. We zijn vandaag begonnen met het voeren van simpele gesprekjes, zoals je naam zeggen en hoe oud je bent. Ook hebben we getallen geleerd en de persoonlijke voornaamwoorden. We hebben ook huiswerk gekregen voor volgende week maandag. Dus dat wordt hard studeren. Woensdag hebben we ook les, maar dan van een ander. Maandag is meer spreken en woensdag meer luisteren. Na de les zijn we nog even bij de coordinator langs gegaan om te vragen naar die andere cursussen. Ze heeft meteen de volledige lijst voor ons gepakt. Nu kunnen we rustig gaan kijken wat we willen en dat woensdag doorgeven. Er zijn lessen in;

-Traditionele klederdracht-

-Batik

-Wajang poppenspel

-Traditionele kruidendrankjes maken

-Indonesisch koken

-Origami met kokosnootbladeren

-Indonesisch dans

-Gamelan spelen

Ik vind bijna alles leuk, dus ben van plan flink wat cursussen te gaan volgen. Alle mensen hier zijn ook zo aardig, vriendelijk en geinteresseerd. Er komen veel mensen naar ons toe om een praatje met ons te maken. Dat is erg leuk. Zeker als wij dat straks in het Bahasa kunnen.

Sampai nanti (see youn later)!

Op onderzoek in Yogyakarta

links: ik met pizza calzone, op te eten zonder bestek, alles was dicht, dus helaas moesten we wel bij de pizzeria om de hoek eten.

rechts: freddy de huiskikker, kleine broer van fred

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Het feest en dus de vakantie is hier gelukkig bijna weer voorbij, dus alles gaat weer langzaam aan open en ik kan weer internetten. Ten eerste wil ik even sorry zeggen tegen iedereen die een leuke reactie heeft achtergelaten. Ik hoorde dat het voor jullie lastig was om een reactie te plaatsen, maar voor mij was het ook lastig om erachter te komen dat er reacties waren geplaatst. Daar kwam ik nu net pas achter. Ik heb ze nu allemaal gelezen. Bedankt, daar moeten jullie vooral mee door blijven gaan. En kan ik dan ook weer op jullie reacties reageren??? Of moet dat gewoon zoals ik het nu doe?
Want dan wil ik even tegen Nina zeggen dat dat van "Lang en gelukkig" een heel goed idee is!
Ik zit ondertussen trouwens een fruit soy bar te eten en hij is een beetje taai, maar wel lekker. Hihi.

Er is weer veel gebeurd de afgelopen dagen. Wendy was als eerste een beetje ziek, verkouden, keelpijn etc. Aangezien we steeds met zijn drieen bij elkaar zijn en ook in 1 kamer slapen kon het niet uitblijven dat ook Linda en ik het moesten krijgen. En dat was dus ook zo. Het begon een beetje bij mij, maar ik heb meteen tragitol genomen en toen leek het wel weer aardig weg te gaan. Maar helaas twee dagen later kwam het des te harder terug. Gisteren was het echt erg. Erg verkouden en keelpijn en hoesten enzo. Vannacht een nachtje wakker gelegen, maar nu lijkt het weer langzaam weg te gaan. En je raadt het al. Nu komt het bij Linda op. Maarja, als we het dan alledrie gehad hebben, zijn we er maar vanaf ook.

De vakantie hier viel ons een beetje tegen, want we konden dus nog niet met de lessen bahasa of ons onderzoek beginnen. We hebben dus maar wat gesport de afgelopen dagen en een beetje gegeten. Ook zijn we een dagje naar het grote winkelcentrum geweest, we weten nu waar hij zit, en hebben we ons daar aardig vermaakt. Onze buren, de Papua's, zitten met zijn 21'en in 4 huisjes en hebben 1 begeleider. Hij moet ze leren wanneer je naar bed gaat, op staat etc. Daar hebben we een beetje vrienden mee gemaakt en nu bleek dat die begeleider echt een heel grappige man is met heel veel dvd's, die wij dan weer mogen lenen. We hebben dus ook lekker filmpjes gekeken, maarja op een gegeven moment gaat dat niks doen vervelen. Dus ook al waren we niet helemaal lekker, zijn we gisteren toch maar op onderzoek in Yogyakarta gegaan en dat beviel heel goed.

De dag begon wat minder, omdat, zoals ik al verteld had, ik me rottig voelde door verkoudheid enzo, maar dat was nog niet eens het ergste (hihi). We hadden ons erg verheugd op rijstepap als ontbijt, dus ik was enthousiast begonnen met het koken van de rijst. De rijst was klaar, tijd voor de melk......je raadt het al, melk zuur! En we hadden het ook meteen door de rijst gegooid, dus met die rijst konden we ook niets meer. Ik dacht, geen probleem, dan nemen we toch yoghurt met 'verse' ananas. Ik begon vol goede moed aan het slachten van de ananas ( en dat is best lastig met een bot mes), maar zag tot mijn spijt dat dit geen verse ananas meer was. Nu is dit alles bij elkaar natuurlijk al meer dan verschrikkelijk (;p), maar tot slot was ook nog eens de gasfles op en konden we geen thee zetten. Wat zijn we toch zielig he?

We besloten ons snel aan te kleden en klaar te maken voor een uitstapje. De Borobudur ging vandaag niet meer lukken, dat moet je echt van te voren beetje plannen ofzo. Maar het Kraton, daar staat het paleis van de sultan, ging wel. Als je daar bent, ben je ook meteen in een leuk cultureel centrum, er is daar veel te zien. We hadden op internet wat taxinummers opgezocht, maar die hadden we niet nodig, want we konden vrijwel meteen in een taxi stappen. De chauffeur bracht ons naar het Kraton en gooide ons er voor de deur van het paleis uit. Rondom het paleis stond het vol met marktkraampjes, fietstaxi's (becak), koetsen met paardjes ervoor en er zaten twee oude mannetje te schaken op de straat.

We werden meteen door een man naar het kaartenloket begeleid. Daar kon je voor rp 3.000 een kaartje kopen om naar binnen te mogen en voor rp 1.000 en kaartje, zodat je foto's mocht maken. Het grappige van vandaag was dat er volgens mij meer foto's van ons werden gemaakt, dan dat wij zelf foto's hebben gemaakt. Linda is tijdens ons verblijf al vaker op de foto gevraagd, maar vandaag leek het net of we beroemdheden waren, heel grappig, maar wel gek. Toen we door de poort naar binnen liepen, vroeg een man ons wat voor een taal we spraken. In het Engels zei hij dat er een gids inbegrepen was bij het kaartje. Hij liep met ons door heel het paleis en vertelde ons van alles. Dat waas erg leuk. Zo liet hij ons zien dat in het paleis pilaren waren waarop de tolerantie tussen de drie grote geloven, islam, hindoeisme en boeddhisme te zien was. Hier onder zie je de foto van zo'n pilaar. Ook was de traditionele klederdracht te zien. De man legde ons uit dat je aan de kleding kunt zien wat voor een functie iemand heeft en of iemand getrouwd is of niet. Er stond een troon op een soort podium. Dit was helaas niet de echte troon, want die was van puur goud en werd alleen gebruikt met ceremonies. De man vertelde ons ook wat er nog meer in de buurt was en leuk om te bezoeken. Hij wees ons een moskee en vertelde dat er een soort kunststichting was. Zij maakte batik schilderijen. Hij is met ons meegelopen naar een man met een koets en een paard. Wij hadden een koets met daarvoor 1 van de weinige paarden die er wel mooi en verzorgd uitzag, gelukkig. De man in de koets sprak namelijk geen woord engels, dus dat was voor ons lastig communiceren. De man van het paleis heeft voor ons een bedrag afgesproken, waarvoor de man met de koets ons naar het batik centrum zou brengen.

Het in die koets zitten was een hele ervaring. Het is zo maf, steeds weer, om dat verkeer hier te zien. Paarden, scooters, becak's en auto rijden kris kras door elkaar heen en toch hebben we nog geen enkel ongeluk gezien. Wij voelden ons in die koets net de Koningin (in een rijtuigie, helemaal naar Vinkeveen, hihi). Veel mensen zwaaiden naar ons en ze werden helemaal gek als wij dan terug zwaaiden of lachten. Op een gegeven moment kwam er een heel grote truck naast ons rijden, het raam ging open en er kwam een joekel van een lens uit om een foto van ons te maken. Hahaha, wij dachten, dat kunnen wij ook, dus ik maakte ook een foto van die man. Oh en onderweg kwamen we hele toffe pilaren tegen. Iets met een ananas bovenop. Geen idee waar ze voor bedoeld waren, maar ze zagen er te gek uit.

De foto's die je hierboven ziet zijn foto's van die man die een foto van ons nam, de ananaspaal en de middelste is een foto van ons drieen in de koets + paard + koetsier. Kun je ons alle drie vinden? Uiteindelijk werden we afgezet bij een steegje aan een grote straat. Daar stond een groen huis en dat was de kunststichting. We kwamen daar binnen en er was een man die ons vroeg of we wisten hoe dat nou werkt, dat batiken. Hij gaf ons meteen een uitleg. Echt heel tof. Hij liet ons stap voor stap zien hoe het werkt en vertelde dat je altijd met de lichtste kleur begint en eindigt bij de donkerste. Als er in een kleed 5 kleuren zitten, is het hele proces 5 keer doorlopen. Daarna mochten we rondkijken of we iets moois zagen. We kregen een prijslijst mee. Er was werk van meesters en leerlingen te vinden. Mijn oog viel meteen op een groot, Dali-achtig schilderij. Het duurste dat er was. Er waren nog meer schilderijen van die kunstenaar en ze waren allemaal even mooi. Er zaten ook allemaal symbolische betekenissen in de schilderijen verwerkt. Uiteindelijk heb ik er drie meegenomen. Echt heel erg. Twee grote en een kleine. Maar ze zijn ook wel heel mooi. Dus Thijs, ik hoop dat er een plekje voor is later in ons huisje.
Maar het was nog niet zo simpel om die schilderijen te krijgen hoor. Ik had namelijk niet genoeg geld bij me, dus eerst was het de bedoeling dat ik, samen met de man van de galerie, op de scooter naar ons Wisma ging om geld te halen en dan terug naar de galerie waar Wendy en Linda zouden wachten. Dat leek me niet zo'n goed idee. Er was ook een pinautomaat in de buurt, dus daar zou de man samen met mij naar toe gaan. Ik wist alleen niet dat dat ook op de scooter ging gebeuren. Voordat ik het door had zat ik achterop bij die vent, op een scooter, dwars door het verkeer heen scheurend (dat viel wel mee, maar zo voelde het). Ik had geen idee waar we heen gingen, dus wachtte ik maar af. Uiteindelijk zag ik een pin, ik gepind en hup weer op de scooter (op mijn eigen klunsige manier ;p) en nu maar hopen dat we echt terug gingen naar de galerie. Het is de bedoeling dat iedereen hier links rijdt, maar ik heb alle kanten van de weg gezien. Het was achteraf wel erg leuk om meegemaakt te hebben. Maar dat dacht ik pas toen ik Lin en Wen weer zag en weer veilig terug was in de galerie. Tijdens die tocht heb ik ook het eerste ongeluk gezien hier. Er vielen twee mensen heel klungelig van hun scooter. Na dit hele avontuur boodt de man van de galerie ons nog aan om in de vakantie langs te komen, als we een keer geen lessen hebben, om een cursus batik te volgen. Dus, wie weet. Na de batikgalerie gingen we te voet, het

zou heel dichtbij zijn, op weg naar het waterkasteel. Maar eerst wilde we wat eten, want ondertussen gingen we zo'n beetje van ons stokje. We vonden een soort supermarktje. Ik dacht, laat ik eens iets kiezen dat ik niet ken. En dat beviel goed. Ik had iets van zoet deeg met noten, erg lekker en iets van zoet deeg met scherpe zooi. Ook wel te doen. Na een tijdje wisten we niet of we rechts of links moesten en toen kwamen we een aardige man tegen die ons de weg wees. Zo kwamen we weer aan bij het paleis van de Sultan en daar in de buurt moest ook het waterkasteel ergens zijn. We moesten allemaal erg nodig plassen. Vlakbij het paleis was een museum over de koesten van de sultan en wij hoopten dat ze daar ook een wc zouden hebben, dus besloten we daar naar binnen te gaan. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Voordat we naar binnen konden moesten we namelijk nog poseren met alle mensen die een foto van ons wilden maken. Zo grappig. Sommigen durfden het eerst niet te vragen en probeerden het stiekem te doen. Anderen kwamen op ons af en vroegen het. Als we dan ja zeiden, kwam er meteen een hele menigte. Zo raar om je voor te stellen dat mensen met ons op de foto wilden.

Uiteindelijk waren we binnen (geen wc te bekennen ) en daar ging het poseren nog verder. We verlieten het museum en liepen maar wat rond op zoek naar een wc en het waterkasteel en opeens kwamen we een man tegen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen (sprak Engels) en waar we heen gingen. Het was een heel aardige man en hij heeft ons vanaf dat moment, zomaar, een hele rondleiding gegeven. Er zijn blijkbaar shows bij het paleis en dat rooster leit hij ons zien. We gaan zeker nog eens terug om naar die shows te kijken. Er zijn poppenshows en dansshows. Ik zei dat ik die poppen heel leuk en mooi vond en toen zei hij dat hij ons wel even mee zou nemen naar een atelier waar de lerenpoppen gemaakt worden. Daar mochten we gaan zitten en werd ons precies verteld hoe de leren poppen werden gemaakt en ook de hele symboliek erachter. Hij vertelde dat die poppen eigenlijk voor het leven van de mens staan. Onderaan (hij zei in de kont) begint het. Daar zit de baby. De baby kent nog geen emoties/ gevoelens. Voor de baby zijn alleen de basisbehoeftes van belang. Daarna ben je volwassen en kom je in het gebied waar het hart zit. Daar zit het gevoel en de emoties. Daarna ga je naar het hoofd en de hersenen en daar zit je als je oud bent (open mind, whisdom). Achterop het hoofd zit een masker. Je kunt namelijk niet alles in de gaten houden als er geen ogen in je achterhoofd zitten, maar echt twee paar hoofden/ ogen kan ook niet, want dan zouden die twee verschillende richtingen uit willen. Verder zaten er krullen omhoog en krullen omlaag op de vleugels bij het hart in de buurt. De pop moet namelijk alle gevoelens weergeven en soms ben je vrolijk (krul omhoog) en soms verdrietig (krul omlaag). De man vertelde ook dat wajang, spiegel betekent. Het is een spiegel, omdat je je voor je gevoelens niet kunt verstoppen. Ook zaten er oneindigheidstekens op de pop, omdat het leven nooit eindigt. Het was een heel mooi verhaal en je verwacht in eerste in stantie ook niet dat er zoveel achter 1 pop zit. Op de foto's zie je een pop die nog niet gekleurd is. Dit doen ze overigens met natuurlijke kleurstoffen. Ook zie je hoe de man aan het werk is. Hij maakt een nieuwe pop. De poppen zijn van leer en kunnen heel lang meegaan. De poppen stellen allemaal goden voor en zij zijn zo gekleurd dat de betekenis van de kleuren ook overeen komen met de karakters en functies van de goden.

Het was echt leuk om dat gezien te hebben. Ik kon er helaas geen kopen omdat ik al mijn geld al aan batik had uitgegeven, maar misschien gaan we nog een keer terug. Je krijgt ook een mailtje van die man, met daarin de uitleg die bij jouw pop hoort. Hij zei dat je echt goed moest kiezen en nadenken welke pop het beste bij je past en dat zo'n pop dan nog generaties mee kan gaan.

Na de poppen liepen we nog wat batik tentjes in, maar daar waren we snel uitgekeken, want dat hadden we al gezien. We liepen echt door een soort buurtje met allemaal huisjes van de mensen die daar leven. Het was leuk eens echt onder de mensen van hier te zijn. Dat is bij onze Wisma toch weer heel anders. We zouden nog een ondergrondse moskee en het waterkasteel gaan bezoeken. Ik maakte wat foto's van de straatjes en vogelkooitjes en toen begon een grijze, Indonesische man opeens tegen ons te praten. In het Nederlands. Dat had ik nou nooit verwacht! Hij zei dat de man die ons rondleidde een goede man was. Het was zijn vriend. Ook vertelde hij dat het vroeger rechten had gestudeerd in Leiden. Hij had 3 jaar in Nederland gewoond. Zijn dochter was op dit moment ook in Nederland. Het was een hele lieve oude man. Hij vertelde dat er vroeger echt water stond in het waterkasteel en liet ons er ook een foto van zien, maar tegenwoordig is het leeg. We namen afscheid van de man en gingen verder richting moskee.

Die zag er ook alweer heel speciaal uit. Onderweg kwamen we trouwens nog jongens tegen die met Linda op de foto wilde. Dat verbaasde ons ondertussen al niet eens meer.

Na de moskee (zie de 2 foto's ) gingen we naar het waterkasteel. Dit bleek vroeger het zwembad van de Sultan te zijn geweest. Ervoor was een pleintje waar nu allemaal kinderen speelden. We moesten een heel smal gangetje door en keken dan precies op het waterkasteel uit. We konden er niet meer in, omdat het te laat was. Als je eerder bent, kun je er echt in en ook door de kasteeltuin lopen. Dat gaan we nog een keer doen.

Het was een super dag, maar ik was wel helemaal kapot van al dat hoesten en snotteren, dus wilden we nu naar huis. De man heeft nog een taxi voor ons gebeld, omdat er weinig taxi's door de straat waar wij waren, reden. We hebben afscheid van
hem genomen, hem bedankt en hem nog iets gegeven, waar hij heel blij mee was.
Thuis aangekomen was het even balen dat we geen thee konden zetten. Onze telefoons deden ook weer raar, dus konden we geen eten bestellen. We zijn nog een stukje gaan wandelen. Gaan eten. Daarna gingen Linda en ik naar Wisma en Wendy ging nog even slapen en douchen.
Ik heb, helaas, heel de nacht niet kunnen slapen, maar voel me nu al wel beter. 's Ochtends lekker een koude douche in onze Wisma genomen. De straal was nu veel beter dan de eerste keer en daarna heeft Linda nog een huis dier ontdekt. We hebben een heel schattige huisrat, met flaporen. Hij heeft een holletje in onze tuin. Ik was helaas net te laat om een foto te maken. Oh en we zijn vandaag achter de gasfles aan gegaan. Ik had in ons woordenboek op gezocht hoe je zegt: basfles is op = botol gas sunah habis. Anna, de baas van de Wisma's praat namelijk geen Engels. Haar man deed open en moest erg lachen om ons briefje met ; botol gas sunah habis. Binnen een kwartier hadden we een nieuwe!!!

Eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen, maar ze gaan hier weer bijna dicht (zit ook al ruim 2 uur te schrijven), dus de rest komt later.
Dit is trouwens de man die zondag mijn pizza calzone heeft gebakken. Wat doet ie dat goed he? Hihi.

Aangekomen in Java - Yogyakarta

In onze woonkamer (lekker bekkie!!!)

Wij aan de bitterballen bij Double Dutch in Senur (Bali)

Ons huis (whisma)

Wij op onze hotelslippers in Jakarta

Ons tentenkamp in Yogyakata, mooie dekbedden he?

Hallo allemaal,
daar ben ik weer. Ik zit inmiddels in Java-Yogyakarta en er is heel wat gebeurd. We zijn van Kuta naar Java-Jakarta gevlogen. Daar aangekomen zijn we met een grote bus naar een hotel gebracht (FM7 Resort Hotel), maar dat ging niet zomaar even. Daarvoor moesten we eerst 2 uur STIL staan, in de file. Zelfs de scooters stonden stil en dat doen ze hier niet vaak hoor!!!
Toen we bij het hotel aankwamen zagen we dat het wel het wachten waard was. Het was een heel mooi, schoon, groot hotel. De kamer was luxe en we hadden airco. Dat is best fijn hier. We hebben daar 's avonds lekker gegeten en 's ochtends lekker ontbeten. Ze hadden er zelfs chocolade fondue bij het ontbijt!!! En heel vreemde groene cake en als klap op de vuurpijl een soort van kaas. Om 12.00 reden we weer terug met een andere bus richting vliegveld. We zouden om 15.05 gaan vliegen. We waren een beetje bang dat er weer file zou zijn en dat we dus onze vlucht zouden gaan missen, maar dat viel gelukkig mee. Onze koffers waren nog gesealed, dus die konden we snel afgeven. Maar helaas was het niet zo'n feest. Linda en Wendy hadden namelijk kilo's bijgeboekt bij een kantoor in Kuta, alleen was dat verkeerd gegaan.
Uiteindelijk kwam alles goed en konden we gaan wachten op ons vliegtuig. Zelfs de gate stond deze keer op het bord.
De vlucht van Bali naar Jakarta was namelijk wel even anders verlopen. Nadat we onze koffers hadden weggebracht en naar onze gate wilde gaan, kwamen we er achter dat onze hele vlucht bij geen enkele gate te vinden was. Er werd ook niets over omgeroepen, dus wij waren al bang dat we Bali niet uit zouden komen. Er was ook niemand die ons kon helpen. Uiteindelijk zijn we dus toch in Java aangekomen, alleen zijn we ruim een halfuur later uit Bali vertrokken.
Nou uiteindelijk kwamen we dus aan in Yogyakarta. We moesten het vliegtuig trouwens in en uit met een trappetje en niet door zo'n hele slurf. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ene Bridget zou ons komen ophalen, maar omat alles hier in Indonesie 'seriously easy going' gaat, hadden we verwacht dat we nog wel even zouden moeten wachten. Bij de uitgang van het vliegveld aangekomen stonden heel wat mensen ons op te wachten, maar geen Bridget.
Op een gegeven moment kwamen er twee meiden op ons af. Ze vroegen of wij de studenten uit Rotterdam waren.
Ze wilden meteen alles voor ons dragen en namen ons mee naar een auto van de universiteit. Het was eve proppen om alle bagage en personen in de auto te krijgen, maar het paste. Ze hebben ons meteen een beetje laten zien waar we kunnen pinnen, boodschappen doen en uit eten kunnen gaan en daarna brachten ze ons naar de Whisma (ons studentenhuis). Het is een soort minidorpje met allemaal Whisma's en er is zelfs beveiliging en laundry service. Anna, de vrouw die alles hier runt, liet ons alles zien. In het begin snapte we er niks van. Als je de voordeur open doet, kom je namelijk in een soort halletje met twee stoelen en een tafel, dan is er weer een deur en dan sta je eigenlijk in een soort openlucht hal, dus ben je eigenlijk weer buiten. Maar nu komt het. In de openluchthal zijn wel 4 deuren te vinden en achter die deuren bevinden zich de woonkamer, met tv, internetaansluiting en de gaten in de muur zijn keurig dichtgemaakt met plakband, vervolgens kom je bij de eetkamer, met groene koelkast :p , daar onze slaapkamer, met airco en gaas voor de ramen, uuhh ik bedoel gaten. Ohja in de eetkamer hebben we ook airco, dat is weer heel fijn. En de laatste deur leidt je naar een ruimte met daaraan de keuken, een washok, een wc en een douche.
De eerste avond zijn we bij de pizzeria gaan eten die Fina en Bridget (zij helpen en begeleiden ons) ons hadden aangeraden. Van buitenaf ziet het er niet uit, maar van binnen is het erg leuk en gezellig. De pizza worden er in een echte steenoven gebakken. Heerlijk!
Op de terugweg zagen we een leuk winkeltje ' the pink boetique'. Ze hadden daar echt hele leuke en rare spullen, dus daar zijn Wen en ik even flink los gegaan.
Toen we terug kwamen in onze Whisma hebben we onze klamboo's heel kunstig opgehangen met ducktape en touw. We kwamen er achter dat ze hier niet aan dekbed overtrekken doen. We hadden namelijk wel een kussensloop en een hoeslaken (en ze matchen nog ook), maar verder vonden we alleen nog een handdoek en een groot uitgevallen theedoek op ons bed. Hihi, het was dus de bedoeling dat we daar onder gingen slapen. Ik heb er stiekem eigenlijk best lekker onder geslapen, maar we zijn de volgende dag toch maar even ander beddengoed gaan kopen. Ik heb lekker oerhollandse koeien erop staan. Met geel en roze.
Toen we die ochtend wakker werden wilden we een lekkere douche gaan nemen. We wisten al dat er geen warm water was, maar we wisten niet dat er alleen maar een paar druppels uit de douche kwamen. Maar daar hebben we iets op gevonden hoor! We hebben een lidmaatschap voor drie maanden bij een hotel om de hoek. Daar mogen we zwemmen, fitnissen en.....
DOUCHEN. Je krijgt daar handdoeken en een kluisje en de douche straal is heerlijk warm.
Die dag werden we door Fina en Bridget (en de chauffeur + auto) opgehaald. Zij gingen ons rondleiden op de campus en door Yogya. Dat was erg leuk. We zijn naar het language centre geweest (daar zit ik nu ook te internetten), daar gaan we lessen bahasa en culturele cursussen volgen, zoals gamalan spelen (muziek), batik, indonesische klederdracht en make-up, indonesisch dansen en koken!!! Daar heb ik echt zin in. Volgende week is er hier vakantie. Groot islamitisch feest. De 28e beginnen onze lessen en gaan we ook beginnen met het bezoeken van scholen. We zijn gisteren bij meneer Sarkim geweest. Hij was heel aardig en behulpzaam. We mogen hem altijd bellen of mailen met vragen en hij gaat voor ons regelen dat we scholen kunnen bezoeken. Oh, die lessen zijn trouwens elke maandag en woensdag van 10.30-12.30. De tijden van die extra cursussen weten we nog niet.
Ik heb vandaag foute schoenen gekocht. Je moet er hier als juf namelijk heel netjes en simpel uit zien. Ik heb alleen nikes en slippers. Maar vandaag zijn we weer naar 'the mall' geweest en heb ik schoenen kunnen kopen. We hebben ook weer boodschappen gedaan en we hebben scooters gehuurd. Dan horen we er echt helemaal bij. We hebben voor twee maanden lang twee scooters. Ik ben benieuwd wat dat wordt hier. We moeten namelijk met de scooters naar de scholen toe.
Het is hier allemaal heel apart geregeld. Zo is er bijvoorbeeld een zebrapad en het is daar de bedoeling dat auto's en scooters stoppen, zodat voetgangers kunnen oversteken, mar dat doen ze gewoon niet! Elke keer dat je hier oversteekt zie je je leven aan je voorbij gaan, hihi. Fina heeft me al een paar keer gered. En het is hier ook NOOIT rustig op de weg.
Oh en ze zijn hier heel goed in het creeeren (krijg er geen ountjes op) van banen. Er is hier bijvoorbeeld een heel leuke winkel vol met schriften, papier, pennen, verf etc. Als je daar iets wilt kopen, neem je het mee naar een balie. Daar schrijven ze op een wit papiertje wat je wilt hebben en hoe duur het is. Vervolgens moet jij met je papiertje naar de kasir om te betalen. Ondertussen loopt er een mannetje met jouw spullen naar de man of vrouw naast de kasir die jou dan vervolgens je spullen geeft. Maar dat is alleen maar zo als je iets van beneden wilt hebben. Als je boven iets haalt, ga je weer naar de balie, maar dan worden jouw spullen met een mandje aan een kabel naar beneden getakeld. Hoe mooi is dat?
Als je hier boodschappen bij de supermarkt doet pakken ze trouwens alles voor je in. Al het fruit bijelkaar. AL het drinken, enz. Dat is erg fijn.
Wij hebben hier trouwens ook allerlei huisdieren, harry de gekko en fred de kikker. Die wilden we eergisteren vangen, maar dat wilde hij niet.
Nou dat was het voor nu. Ik ga stoppen, want ze gaan alles hier dichtgooien.