Op onderzoek in Yogyakarta

links: ik met pizza calzone, op te eten zonder bestek, alles was dicht, dus helaas moesten we wel bij de pizzeria om de hoek eten.

rechts: freddy de huiskikker, kleine broer van fred

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Het feest en dus de vakantie is hier gelukkig bijna weer voorbij, dus alles gaat weer langzaam aan open en ik kan weer internetten. Ten eerste wil ik even sorry zeggen tegen iedereen die een leuke reactie heeft achtergelaten. Ik hoorde dat het voor jullie lastig was om een reactie te plaatsen, maar voor mij was het ook lastig om erachter te komen dat er reacties waren geplaatst. Daar kwam ik nu net pas achter. Ik heb ze nu allemaal gelezen. Bedankt, daar moeten jullie vooral mee door blijven gaan. En kan ik dan ook weer op jullie reacties reageren??? Of moet dat gewoon zoals ik het nu doe?
Want dan wil ik even tegen Nina zeggen dat dat van "Lang en gelukkig" een heel goed idee is!
Ik zit ondertussen trouwens een fruit soy bar te eten en hij is een beetje taai, maar wel lekker. Hihi.

Er is weer veel gebeurd de afgelopen dagen. Wendy was als eerste een beetje ziek, verkouden, keelpijn etc. Aangezien we steeds met zijn drieen bij elkaar zijn en ook in 1 kamer slapen kon het niet uitblijven dat ook Linda en ik het moesten krijgen. En dat was dus ook zo. Het begon een beetje bij mij, maar ik heb meteen tragitol genomen en toen leek het wel weer aardig weg te gaan. Maar helaas twee dagen later kwam het des te harder terug. Gisteren was het echt erg. Erg verkouden en keelpijn en hoesten enzo. Vannacht een nachtje wakker gelegen, maar nu lijkt het weer langzaam weg te gaan. En je raadt het al. Nu komt het bij Linda op. Maarja, als we het dan alledrie gehad hebben, zijn we er maar vanaf ook.

De vakantie hier viel ons een beetje tegen, want we konden dus nog niet met de lessen bahasa of ons onderzoek beginnen. We hebben dus maar wat gesport de afgelopen dagen en een beetje gegeten. Ook zijn we een dagje naar het grote winkelcentrum geweest, we weten nu waar hij zit, en hebben we ons daar aardig vermaakt. Onze buren, de Papua's, zitten met zijn 21'en in 4 huisjes en hebben 1 begeleider. Hij moet ze leren wanneer je naar bed gaat, op staat etc. Daar hebben we een beetje vrienden mee gemaakt en nu bleek dat die begeleider echt een heel grappige man is met heel veel dvd's, die wij dan weer mogen lenen. We hebben dus ook lekker filmpjes gekeken, maarja op een gegeven moment gaat dat niks doen vervelen. Dus ook al waren we niet helemaal lekker, zijn we gisteren toch maar op onderzoek in Yogyakarta gegaan en dat beviel heel goed.

De dag begon wat minder, omdat, zoals ik al verteld had, ik me rottig voelde door verkoudheid enzo, maar dat was nog niet eens het ergste (hihi). We hadden ons erg verheugd op rijstepap als ontbijt, dus ik was enthousiast begonnen met het koken van de rijst. De rijst was klaar, tijd voor de melk......je raadt het al, melk zuur! En we hadden het ook meteen door de rijst gegooid, dus met die rijst konden we ook niets meer. Ik dacht, geen probleem, dan nemen we toch yoghurt met 'verse' ananas. Ik begon vol goede moed aan het slachten van de ananas ( en dat is best lastig met een bot mes), maar zag tot mijn spijt dat dit geen verse ananas meer was. Nu is dit alles bij elkaar natuurlijk al meer dan verschrikkelijk (;p), maar tot slot was ook nog eens de gasfles op en konden we geen thee zetten. Wat zijn we toch zielig he?

We besloten ons snel aan te kleden en klaar te maken voor een uitstapje. De Borobudur ging vandaag niet meer lukken, dat moet je echt van te voren beetje plannen ofzo. Maar het Kraton, daar staat het paleis van de sultan, ging wel. Als je daar bent, ben je ook meteen in een leuk cultureel centrum, er is daar veel te zien. We hadden op internet wat taxinummers opgezocht, maar die hadden we niet nodig, want we konden vrijwel meteen in een taxi stappen. De chauffeur bracht ons naar het Kraton en gooide ons er voor de deur van het paleis uit. Rondom het paleis stond het vol met marktkraampjes, fietstaxi's (becak), koetsen met paardjes ervoor en er zaten twee oude mannetje te schaken op de straat.

We werden meteen door een man naar het kaartenloket begeleid. Daar kon je voor rp 3.000 een kaartje kopen om naar binnen te mogen en voor rp 1.000 en kaartje, zodat je foto's mocht maken. Het grappige van vandaag was dat er volgens mij meer foto's van ons werden gemaakt, dan dat wij zelf foto's hebben gemaakt. Linda is tijdens ons verblijf al vaker op de foto gevraagd, maar vandaag leek het net of we beroemdheden waren, heel grappig, maar wel gek. Toen we door de poort naar binnen liepen, vroeg een man ons wat voor een taal we spraken. In het Engels zei hij dat er een gids inbegrepen was bij het kaartje. Hij liep met ons door heel het paleis en vertelde ons van alles. Dat waas erg leuk. Zo liet hij ons zien dat in het paleis pilaren waren waarop de tolerantie tussen de drie grote geloven, islam, hindoeisme en boeddhisme te zien was. Hier onder zie je de foto van zo'n pilaar. Ook was de traditionele klederdracht te zien. De man legde ons uit dat je aan de kleding kunt zien wat voor een functie iemand heeft en of iemand getrouwd is of niet. Er stond een troon op een soort podium. Dit was helaas niet de echte troon, want die was van puur goud en werd alleen gebruikt met ceremonies. De man vertelde ons ook wat er nog meer in de buurt was en leuk om te bezoeken. Hij wees ons een moskee en vertelde dat er een soort kunststichting was. Zij maakte batik schilderijen. Hij is met ons meegelopen naar een man met een koets en een paard. Wij hadden een koets met daarvoor 1 van de weinige paarden die er wel mooi en verzorgd uitzag, gelukkig. De man in de koets sprak namelijk geen woord engels, dus dat was voor ons lastig communiceren. De man van het paleis heeft voor ons een bedrag afgesproken, waarvoor de man met de koets ons naar het batik centrum zou brengen.

Het in die koets zitten was een hele ervaring. Het is zo maf, steeds weer, om dat verkeer hier te zien. Paarden, scooters, becak's en auto rijden kris kras door elkaar heen en toch hebben we nog geen enkel ongeluk gezien. Wij voelden ons in die koets net de Koningin (in een rijtuigie, helemaal naar Vinkeveen, hihi). Veel mensen zwaaiden naar ons en ze werden helemaal gek als wij dan terug zwaaiden of lachten. Op een gegeven moment kwam er een heel grote truck naast ons rijden, het raam ging open en er kwam een joekel van een lens uit om een foto van ons te maken. Hahaha, wij dachten, dat kunnen wij ook, dus ik maakte ook een foto van die man. Oh en onderweg kwamen we hele toffe pilaren tegen. Iets met een ananas bovenop. Geen idee waar ze voor bedoeld waren, maar ze zagen er te gek uit.

De foto's die je hierboven ziet zijn foto's van die man die een foto van ons nam, de ananaspaal en de middelste is een foto van ons drieen in de koets + paard + koetsier. Kun je ons alle drie vinden? Uiteindelijk werden we afgezet bij een steegje aan een grote straat. Daar stond een groen huis en dat was de kunststichting. We kwamen daar binnen en er was een man die ons vroeg of we wisten hoe dat nou werkt, dat batiken. Hij gaf ons meteen een uitleg. Echt heel tof. Hij liet ons stap voor stap zien hoe het werkt en vertelde dat je altijd met de lichtste kleur begint en eindigt bij de donkerste. Als er in een kleed 5 kleuren zitten, is het hele proces 5 keer doorlopen. Daarna mochten we rondkijken of we iets moois zagen. We kregen een prijslijst mee. Er was werk van meesters en leerlingen te vinden. Mijn oog viel meteen op een groot, Dali-achtig schilderij. Het duurste dat er was. Er waren nog meer schilderijen van die kunstenaar en ze waren allemaal even mooi. Er zaten ook allemaal symbolische betekenissen in de schilderijen verwerkt. Uiteindelijk heb ik er drie meegenomen. Echt heel erg. Twee grote en een kleine. Maar ze zijn ook wel heel mooi. Dus Thijs, ik hoop dat er een plekje voor is later in ons huisje.
Maar het was nog niet zo simpel om die schilderijen te krijgen hoor. Ik had namelijk niet genoeg geld bij me, dus eerst was het de bedoeling dat ik, samen met de man van de galerie, op de scooter naar ons Wisma ging om geld te halen en dan terug naar de galerie waar Wendy en Linda zouden wachten. Dat leek me niet zo'n goed idee. Er was ook een pinautomaat in de buurt, dus daar zou de man samen met mij naar toe gaan. Ik wist alleen niet dat dat ook op de scooter ging gebeuren. Voordat ik het door had zat ik achterop bij die vent, op een scooter, dwars door het verkeer heen scheurend (dat viel wel mee, maar zo voelde het). Ik had geen idee waar we heen gingen, dus wachtte ik maar af. Uiteindelijk zag ik een pin, ik gepind en hup weer op de scooter (op mijn eigen klunsige manier ;p) en nu maar hopen dat we echt terug gingen naar de galerie. Het is de bedoeling dat iedereen hier links rijdt, maar ik heb alle kanten van de weg gezien. Het was achteraf wel erg leuk om meegemaakt te hebben. Maar dat dacht ik pas toen ik Lin en Wen weer zag en weer veilig terug was in de galerie. Tijdens die tocht heb ik ook het eerste ongeluk gezien hier. Er vielen twee mensen heel klungelig van hun scooter. Na dit hele avontuur boodt de man van de galerie ons nog aan om in de vakantie langs te komen, als we een keer geen lessen hebben, om een cursus batik te volgen. Dus, wie weet. Na de batikgalerie gingen we te voet, het

zou heel dichtbij zijn, op weg naar het waterkasteel. Maar eerst wilde we wat eten, want ondertussen gingen we zo'n beetje van ons stokje. We vonden een soort supermarktje. Ik dacht, laat ik eens iets kiezen dat ik niet ken. En dat beviel goed. Ik had iets van zoet deeg met noten, erg lekker en iets van zoet deeg met scherpe zooi. Ook wel te doen. Na een tijdje wisten we niet of we rechts of links moesten en toen kwamen we een aardige man tegen die ons de weg wees. Zo kwamen we weer aan bij het paleis van de Sultan en daar in de buurt moest ook het waterkasteel ergens zijn. We moesten allemaal erg nodig plassen. Vlakbij het paleis was een museum over de koesten van de sultan en wij hoopten dat ze daar ook een wc zouden hebben, dus besloten we daar naar binnen te gaan. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Voordat we naar binnen konden moesten we namelijk nog poseren met alle mensen die een foto van ons wilden maken. Zo grappig. Sommigen durfden het eerst niet te vragen en probeerden het stiekem te doen. Anderen kwamen op ons af en vroegen het. Als we dan ja zeiden, kwam er meteen een hele menigte. Zo raar om je voor te stellen dat mensen met ons op de foto wilden.

Uiteindelijk waren we binnen (geen wc te bekennen ) en daar ging het poseren nog verder. We verlieten het museum en liepen maar wat rond op zoek naar een wc en het waterkasteel en opeens kwamen we een man tegen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen (sprak Engels) en waar we heen gingen. Het was een heel aardige man en hij heeft ons vanaf dat moment, zomaar, een hele rondleiding gegeven. Er zijn blijkbaar shows bij het paleis en dat rooster leit hij ons zien. We gaan zeker nog eens terug om naar die shows te kijken. Er zijn poppenshows en dansshows. Ik zei dat ik die poppen heel leuk en mooi vond en toen zei hij dat hij ons wel even mee zou nemen naar een atelier waar de lerenpoppen gemaakt worden. Daar mochten we gaan zitten en werd ons precies verteld hoe de leren poppen werden gemaakt en ook de hele symboliek erachter. Hij vertelde dat die poppen eigenlijk voor het leven van de mens staan. Onderaan (hij zei in de kont) begint het. Daar zit de baby. De baby kent nog geen emoties/ gevoelens. Voor de baby zijn alleen de basisbehoeftes van belang. Daarna ben je volwassen en kom je in het gebied waar het hart zit. Daar zit het gevoel en de emoties. Daarna ga je naar het hoofd en de hersenen en daar zit je als je oud bent (open mind, whisdom). Achterop het hoofd zit een masker. Je kunt namelijk niet alles in de gaten houden als er geen ogen in je achterhoofd zitten, maar echt twee paar hoofden/ ogen kan ook niet, want dan zouden die twee verschillende richtingen uit willen. Verder zaten er krullen omhoog en krullen omlaag op de vleugels bij het hart in de buurt. De pop moet namelijk alle gevoelens weergeven en soms ben je vrolijk (krul omhoog) en soms verdrietig (krul omlaag). De man vertelde ook dat wajang, spiegel betekent. Het is een spiegel, omdat je je voor je gevoelens niet kunt verstoppen. Ook zaten er oneindigheidstekens op de pop, omdat het leven nooit eindigt. Het was een heel mooi verhaal en je verwacht in eerste in stantie ook niet dat er zoveel achter 1 pop zit. Op de foto's zie je een pop die nog niet gekleurd is. Dit doen ze overigens met natuurlijke kleurstoffen. Ook zie je hoe de man aan het werk is. Hij maakt een nieuwe pop. De poppen zijn van leer en kunnen heel lang meegaan. De poppen stellen allemaal goden voor en zij zijn zo gekleurd dat de betekenis van de kleuren ook overeen komen met de karakters en functies van de goden.

Het was echt leuk om dat gezien te hebben. Ik kon er helaas geen kopen omdat ik al mijn geld al aan batik had uitgegeven, maar misschien gaan we nog een keer terug. Je krijgt ook een mailtje van die man, met daarin de uitleg die bij jouw pop hoort. Hij zei dat je echt goed moest kiezen en nadenken welke pop het beste bij je past en dat zo'n pop dan nog generaties mee kan gaan.

Na de poppen liepen we nog wat batik tentjes in, maar daar waren we snel uitgekeken, want dat hadden we al gezien. We liepen echt door een soort buurtje met allemaal huisjes van de mensen die daar leven. Het was leuk eens echt onder de mensen van hier te zijn. Dat is bij onze Wisma toch weer heel anders. We zouden nog een ondergrondse moskee en het waterkasteel gaan bezoeken. Ik maakte wat foto's van de straatjes en vogelkooitjes en toen begon een grijze, Indonesische man opeens tegen ons te praten. In het Nederlands. Dat had ik nou nooit verwacht! Hij zei dat de man die ons rondleidde een goede man was. Het was zijn vriend. Ook vertelde hij dat het vroeger rechten had gestudeerd in Leiden. Hij had 3 jaar in Nederland gewoond. Zijn dochter was op dit moment ook in Nederland. Het was een hele lieve oude man. Hij vertelde dat er vroeger echt water stond in het waterkasteel en liet ons er ook een foto van zien, maar tegenwoordig is het leeg. We namen afscheid van de man en gingen verder richting moskee.

Die zag er ook alweer heel speciaal uit. Onderweg kwamen we trouwens nog jongens tegen die met Linda op de foto wilde. Dat verbaasde ons ondertussen al niet eens meer.

Na de moskee (zie de 2 foto's ) gingen we naar het waterkasteel. Dit bleek vroeger het zwembad van de Sultan te zijn geweest. Ervoor was een pleintje waar nu allemaal kinderen speelden. We moesten een heel smal gangetje door en keken dan precies op het waterkasteel uit. We konden er niet meer in, omdat het te laat was. Als je eerder bent, kun je er echt in en ook door de kasteeltuin lopen. Dat gaan we nog een keer doen.

Het was een super dag, maar ik was wel helemaal kapot van al dat hoesten en snotteren, dus wilden we nu naar huis. De man heeft nog een taxi voor ons gebeld, omdat er weinig taxi's door de straat waar wij waren, reden. We hebben afscheid van
hem genomen, hem bedankt en hem nog iets gegeven, waar hij heel blij mee was.
Thuis aangekomen was het even balen dat we geen thee konden zetten. Onze telefoons deden ook weer raar, dus konden we geen eten bestellen. We zijn nog een stukje gaan wandelen. Gaan eten. Daarna gingen Linda en ik naar Wisma en Wendy ging nog even slapen en douchen.
Ik heb, helaas, heel de nacht niet kunnen slapen, maar voel me nu al wel beter. 's Ochtends lekker een koude douche in onze Wisma genomen. De straal was nu veel beter dan de eerste keer en daarna heeft Linda nog een huis dier ontdekt. We hebben een heel schattige huisrat, met flaporen. Hij heeft een holletje in onze tuin. Ik was helaas net te laat om een foto te maken. Oh en we zijn vandaag achter de gasfles aan gegaan. Ik had in ons woordenboek op gezocht hoe je zegt: basfles is op = botol gas sunah habis. Anna, de baas van de Wisma's praat namelijk geen Engels. Haar man deed open en moest erg lachen om ons briefje met ; botol gas sunah habis. Binnen een kwartier hadden we een nieuwe!!!

Eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen, maar ze gaan hier weer bijna dicht (zit ook al ruim 2 uur te schrijven), dus de rest komt later.
Dit is trouwens de man die zondag mijn pizza calzone heeft gebakken. Wat doet ie dat goed he? Hihi.