Het ongeluk...

Zo, dat klinkt spannend he? Nou dat was het ook wel hoor. Gisteren (donderdag de 12e en niet eens vrijdag de 13e) reden we met de scooter naar Ambarrukmo om boodschappen te doen, want werkelijk alles was op. We hebben dit al ik weet niet hoe vaak gedaan, dus geen probleem. Wendy kreeg vlak voor Ambarrukmo iets in dr oog en waarschuwde ons dat we moesten stoppen aan de kant van de weg. Dat is hier allemaal geen probleem, dus wij gingen rustig naar de zijkant van de weg. Wendy stond al stil en Linda en ik bijna. Ik keek achterom naar Wendy en zag in mijn ooghoek dat iemand keihard op ons af kwam rijden. Aan de linkerkant. Wij gingen ook naar de linkerkant, dsu ik dacht al:ojee! Alleen zat ik achterop en hij reed zo snel dat nog voor ik iets kon zeggen, de andere scooter al tegen ons aan was gereden en het volgende moment lagen wij op de grond. Linda had nog geprobeerd de scooter staande te houden, maar helaas lukte dit niet. Ik lag met mijn linkerbeen onder de scooter. Gelukkig zaten er allemaal tentjes aan de kant van de weg en daar kwmaen meteen allemaal mensen vandaan om ons te redden. Ze hielpen me onder de scooter vandaan en zetten me op een bankje. Ik had op dat moment nog niet door dat de gast die kreunend naast mij zat, dit allemaal had veroorzaakt. We werden echt goed geholpen. Iedereen vroeg meteen wat ze konden doen en of we naar het ziekenhuis gebracht wilden worden. Dat was erg fijn. DIe mensen riepen ook meteen na het ongeluk dat we zo snel mogelijk van de weg af moesten. Dat was wel fijn, want daar had ik even helemaal niet aan gedacht.
Mr Sarkim was gelukkig nog in Indonesie (morgen vliegt hij naar Nederland), dus we hebben hem maar gebeld. Hij was binnen 10 minuten bij ons met zijn kleine gele autootje en bracht ons naar het ziekenhuis. Daar werden mijn wonden(dat is een groot woord hoor, ik heb een wondje op mijn knie en een naar jaap in mijn rechter teen, hoe die daar nou komt?) schoongemaakt en er werd een foto van mijn linkeronderbeen gemaakt. Die deed namelijk erg veel pijn en er zaten twee rare bulten aan de voor en achterkant. Mr Sarkim had Bridget ook meteen ingelicht, dus zij kwam ook meteen naar het ziekenhuis. We hebben daar toen met zijn allen ruim twee uur op de uitslag van de foto zitten/ liggen hangen wachten. Gelukkig bracht de zuster na die twee uur het goede nieuws dat er niets gebroken was. Het was wel zwaar gekneust. Ik moet nu vier dagen rusten en ik heb gel en pillen gekregen. Het zijn flinke joekels en ik heb zo'n hekel aan pillen slikken, maar tot nu toe gaat het gelukkig aardig. De ene is een pijnstiller en de andere een antibiotica voor de wond op mijn teen. Gelukkig gaat het inmiddels, na een nachtje rust, al een stuk beter. Gisteren kon ik er niet op staan en dat lukt nu al aardig.
Met Linda gaat het ook niet zo heel goed. Zij heeft veel last van haar knie, zit onder de blauwe plekken en is helemaal stijf aan de linkerkant.Ik hoop maar dat het snel weer beter gaat met iedereen, zodat we hier weer kunnen doen wat we willen. Nadat we het goede nieuws haden gehad, heb ik nog even ramptoerist gespeeld en stiekem wat foto's van het ziekenhuis (rumah sakit) gemaakt. Want hoe vaak zie je nou een Indonesisch zieken huis van binnen? Ik hoop nooit meer!
Vanochtend hebben we weer een cursus gehad. Gelukkig was hij gewoon in het language centre, dus ik kon er op mijn gemakje naar toe strompelen. We kregen een Wayangles. Van tevoren hadden we geen idee wat dat precies inhield. De les werd gegeven door en heel grappig mannetje. Hij heeft ons van alles verteld over de achtergrond van het wayangspel en de betekenis en de verhalen enzo. Ook had hij allerlei poppen bij zich. Helaas was het alleen luisteren en mochten wij zelf niets doen. Dat was wel jammer. Maar we hebben weer veel geleerd!