Batikles, wayangvoorstelling en barbecue

Hallo allemaal,
het is hier nog steeds lekker warm, bij jullie niet he? Hihi.
Wij zijn nu officieel met de cursussen begonnen. De eerste was afgelopen vrijdag. We gingen batiken. Om 8.30 moesten we in de woonkamer (van het language centre) zijn, zodat we om 9.00 echt konden gaan beginnen met batiken, maar ze zijn hier niet zo van op tijd komen. Om kwart voor 9 hadden we nog steeds niets of niemand gezien. Beetje jammer. Nana was al wel naar ons toegekomen met een overzichtje van de cursussen die we gingen volgen en ze zei dat de auto die ons op kwam halen, er bijna aankwam. Om 9.00 was het dan eindelijk zover. Ajeng en nog een meisje dat hier ook les geeft, kwamen naar ons toe en samen met Nana liepen we naar de auto toe. In de auto was het erg warm, maar zolang hij bleef rijden, vonden wij het allang best. De laatste keer dat we met een auto van Sanata Dharma weggingen hadden we namelijk autopech gehad.
Maar deze auto bracht ons keurig naar de plek waar wij onze batikles zouden krijgen. Toen we uit de auto stapten, kwamen we er achter dat het in de auto nog helemaal niet zo warm was. Buiten was het namelijk nog veel warmer. We moesten nog een stukje lopen en uiteindelijk kwamen we bij een heel leuk traditioneel Javaans huisje aan. Wij begrepen er in eerste instantie even niets van, maar dit was toch echt de plek waar wij gingen batiken. In het huisje woonde Ari samen met zijn vader, moeder en broertje. De vader van Ari is een echte batikkunstenaar. Hij heeft zelfs een keer in Nederland in de krant gestaan. Zijn vader liet ons het Nederlandse, vergeelde artikel zien. Echt grappig om te zien. Eerst kregen we een rondleiding door het huis. Dat alleen was al ontzettend leuk, want wij hadden nog nooit een echt Javaans huis van binnen gezien. Achterin het huis stonden grote teilen met kleurstof, hier werden de batikdoeken gekleurd en gewassen. Wij gingen voor het huis zitten met ons lapje katoen. Van tevoren moesten we hier met potlood een patroon op tekenen. Ik heb voor een papegaai gekozen :D
Ari liet ons de materialen zien. Voor een batikschilderij (of kledingstuk) heb je katoen/zijde, was, canting en een kwast nodig. Een canting (zegt tjanting) is een soort pijpje aan een houten handvat. In dat pijpje schep je de was en aan dat pijpje zit dan een kleine tuut, waarmee je de was op het doek aanbrengt. En ik kan je vertellen dat dat nog best lastig is. Die was is kokend heet en druipt voor je het weet op plaatsen waar je hem niet wilt hebben. In het begin zaten onze doeken dus ook steeds onder de vlekken. Gelukkig was er een mevrouwtje aanwezig die dat heel handig kon oplossen. Met een gloeiend heet staafje, smolt ze de was weer weg. Daarna maakte ze het doek nat, zodat er geen gaten in je doek zouden ontstaan. Erg fijn! Wij moetsen steeds de was aan brengen en de vader van Ari gaf vervolgenskleur aan onze ' paintings' (dat zeggen ze hier heel grappig, hihi). Het hele proces duurt wel erg lang. Elke keer als je je doek met was hebt behandeld, ga je het kleuren en wassen en voordat je dan weer verder kunt, moet het drogen, in de zon. Nu is dat niet zo'n probleem, die zon is er wel, maar toch neemt dat vrij veel tijd in beslag. Gelukkig werd er goed voor ons gezorgd. De moeder van Ari had heerlijke hapjes en heel zoete thee voor ons gemaakt. Het waren chocolade broodjes en een soort sojaflappen met uienblaadjes. Die mensen hier stoppen tegelijk met die flapjes een hele groene peper in hun mond, maar dat stukje hebben wij maar even overgeslagen. Om twaalf uur gingen vader en zoon naar de moskee en moesten wij dus wachten. Toen ze terug kwamen, dachten wij dat we weer verder zouden gaan met batiken, maar toen was het lunchtijd. En wij kregen ook. Dat was de eerste keer dat wij ook iets aten wat verpakt zat in een bruin stuk papier en een palmblad. Het was wel erg lekker.
Na het eten ging Ari weg. Gelukkig waren Ajeng en Dea er nog als tolk, zodat wij toch nog begrepen wat Bapak batik (zeg pa batik) allemaal zei en bedoelde. Helaas ging de tijd veel te snel en kregen wij ons doek niet voor 3 uur af. Op die ene foto zie je onze drie doeken aan de waslijn hangen. Zo ver zijn we gekomen. De doeken zijn daar gebleven en worden afgemaakt door de vader van Ari. Ik denk dat we ze ergens volgende week terug krijgen. Dan zijn ze als het goed is, helemaal af! Bij mij moest er alleen nog bruin en rood bij, dus ik ben nieuwd. Op de laatste foto zie je ons met vader batik en de twee juffies van het language centre. Ajeng (zij heeft ons al eens lesgegeven) en Mia (haar hadden we nog nooit gezien). Het was erg gezellig en leuk!
De dag erna, zaterdag, zijn we vroeg opgestaan om naar het Keraton te gaan. Daar zou namelijk elke dag een voorstelling te zien zijn. De ene dag wayang, de andere dans en soms ook gamelan. Op die zaterdag was er een leren poppen show (wayangpoppen) achter het Keraton. We moesten even een kaartje kopen en toen konden we erheen. Het was heel anders dan ik had verwacht. Het was een open, maar overdekte ruimte. Er stonden wat stoeltjes voor het doek, maar je kon ook achter het doek kijken. En dat was juist zo leuk. Zo'n voorstelling ziet er misschien vrij simpel uit. Wat leren poppen, wat stemmen en wat (gamelan) muziek, maar als je dan naar achteren liep, zag je pas hoeveel mensen er voor zo'n voorstelling nodig zijn. Echt niet normaal veel. Wij hebben een tijdje zitten kijken en luisteren en zijn toen gaan kijken wat er verder nog te zien was. En dat was veel. Ik wist van tevoren helemaal niet dat er nog zoveel te zien was bij het Keraton. Je kon allemaal kamers in en in die kamers lagen dan allemaal spullen van de huidige en vroegere sultans. Er lag servies, meubulair, kleding, echt van alles. Hele mooie, maar ook uhh....minder mooie dingen. Het was alleen wel jammer dat er precies op het moment dat wij er waren, ook een schoolklas was. Vanaf het moment dat die kinderen ons zagen, zijn ze achter ons aan blijven lopen. En van kinderen vind je dat dan nog niet zo heel erg. Maar er was ook een volwassen vrouw die perse met ons op de foto moest. Die bleef ons ook maar volgen en insluiten. Dat was na een tijdje een beetje irritant. Gelukkig hadden we tegen die tijd alles wel gezien en konden we weer terug naar de Wisma. Maar dan is het nog de vraag hoe. We waren namelijk gekomen met een taxi, alleen normaal gesproken rijden daar in de buurt de taxi's niet vrij rond. Wij hebben daarrom een paard en wagen uitgezocht. Die heeft ons naar Jalan Malioboro gebracht en van daaruit konden we overstappen op de taxi. We hebben al helemaal door hoe het hier werkt, haha.
De dag was tot nu toe al heel gezelig en leuk, maar 's avonds werd het nog veel leuker. We gingen namelijk barbecuen bij het Plaza hotel (voor wie het nog niet door had, dat is onze vaste hang/ zwem/ sport en douche plaats hier!). We hadden dat nog nooit eerder gedaan, dus we wisten niet precies wat we moesten verwachten. Toen we, na het zwemmen en sporten, bij het zwembad kwamen, vonden we het eigenlijk meteen al leuk. Het zwembad was helemaal mooi versierd. In het water lagen grote waterlelies en een soort rots met ganzen erop. Het zwembad was afgezet, want het was niet de bedoeling dat er tijdens het barbecuen gezwommen werd, maar sommige toeristen (Nederlanders!) begrepen dat niet helemaal.
Om het zwembad heen stonden tafels en stoelen en precies naast onze tafel kwamen twee mannen staan. Een oudere met een gitaar en een jongere met een viool. Moet je je even indenken, je zit met kaarslicht, onder de sterren, naast een zwembad, naast je wordt live muziek gemaakt en om je heen is er allemaal lekker eten. Wie wil dat nou niet? Je kon vlees en vis uitzoeken en dat werd dan voor je klaargemaakt op de barbecue en naar je tafel toegebracht. Er waren ook volop andere gerechten, zoals mais, rijst, salades, aardappelen op allerlei verschillende manieren bereid en dan heb ik het nog niet eens over de lekkerste gang gehad. De toetjes! Er was taart, pudding, fruit. Een waar paradijs als je Esther het dus! Hihihi. Die man op de gitaar was ook heel aardig en kon echt goed zingen en spelen. We mochten ook verzoeknummers aanvragen. Conclusie: het is ons goed bevallen, dus we gaan zeker nog een keer...
(helaas lukt het uploaden van de foto's nu niet, dus die komen er volgende keer bij)