Scooters met vrienden (nu horen we er echt bij!)

Hallo allemaal, daar ben ik weer.

We hebben sinds gisteren twee scooters. Het zijn twee hele, mooie, nieuwe, honda scooters. De ene is net iets groter dan de andere, dus Linda zit op de grotere, Wendy op de kleinere en ik achterop. Ik heb namelijk geen rijbewijs en ze pakken toeristen er hier expres tussen uit om te kijken of ze een rijbewijs hebben of niet. Veel mensen rijden hier namelijk zonder rijbewijs. Hoe je aan een rijbewijs kunt komen, is ook erg apart. Je kunt een rijbewijs kopen. Voor rp. 2.000.000 heb je er eentje en moet je een test doen, maar voor rp. 4.000.000 kun je hem zo ophalen.

Dit zijn trouwens de scooters (met vrienden).

En dit ben ik, aka Willempie. We nemen nu officieel deel aan het verkeer hier en dat is toch weer een heel andere ervaring dan het zo nu en dan oversteken van de straat. Linda en Wendy zijn de scooters samen met Bridget en haar vriend Jody gaan ophalen. Ze moesten daarna met onze scooters terug naar huis rijden. Ik was ondertussen beetje aan het opruimen en afwassen en computeren. Ik hoorde steeds bromgeluiden, maar iedere keer waren ze het niet. Na een tijdje hoorde ik een heleboel getoeter. Dat kon niet missen! Linda en Wendy op de scootah. We hebben afscheid genomen van Bridget en Jody en zijn toen meteen met zijn drieen op de scooter gestapt. We gingen naar Ambarukmo Plaza (het grote winkelcentrum) om daar iets te eten. Op de heenweg ging ik bij Linda achterop en op de terugweg bij Wendy. Om even te kijken waar ik het beste zat. Maar achterop kun je dus alleen maar toekijken en hopen dat het goed gaat. Overal komen scooters en auto's vandaan. Er bestaat hier ook niet zoiets als een maximale snelheid. Scooters kunnen veel harder dan in Nederland. Ze kunnen dezelfde snelheden behalen als auto's. Maf! Maarja, wij dachten dus dat we wat minder zouden opvallen als we ook op een scooter zouden zitten, zoals iedereen hier. Maar dat is dus verkeerd gedacht. We worden alleen maar nog meer aangestaard. En ze beginnen tegen je te praten voor het verkeerslicht. Wel grappig. Het is nog wel wennen voor Linda en Wendy, want je moet hier links rijden en rechts inhalen, maar ondertussen komt de rest van het verkeer overal vandaan. De grotere wegen bestaan uit twee brede banen. Eentje voor de ene kant op en eentje voor de andere kant op. Als je dus aan de ene kant van de weg bij een winkelcentrum bent geweest, kun je niet meteen de goede richting naar huis op, maar dan moet je eerst nog een heel stuk verder rijden op die weg. Je hebt namelijk maar een paar punten waar je de andere weg op kunt draaien. En dat is dan ook nog een heel gedoe, want de andere kant wil het liefst ook zo hard mogelijk doorrijden. Maar we raken al steeds meer gewend aan alles hier, dus het komt goed. De scooters kunnen we nu gaan gebruiken voor het bezoeken van scholen enzo.

Over scholen gesproken, we hebben vandaag onze eerste les Bahasa Indonesia gehad. Het was super leuk en leerzaam. We krijgen les van Tetty. Ze is 22 en studeert zelf ook nog. Het gaat alleen wel allemaal ontzettend snel zeg. Iedereen zegt altijd dat Indonesisch zo makkelijk is, maar dat valt nog best tegen. Er zijn allemaal kleine uitzonderingen. Dat is altijd lastig. We zijn vandaag begonnen met het voeren van simpele gesprekjes, zoals je naam zeggen en hoe oud je bent. Ook hebben we getallen geleerd en de persoonlijke voornaamwoorden. We hebben ook huiswerk gekregen voor volgende week maandag. Dus dat wordt hard studeren. Woensdag hebben we ook les, maar dan van een ander. Maandag is meer spreken en woensdag meer luisteren. Na de les zijn we nog even bij de coordinator langs gegaan om te vragen naar die andere cursussen. Ze heeft meteen de volledige lijst voor ons gepakt. Nu kunnen we rustig gaan kijken wat we willen en dat woensdag doorgeven. Er zijn lessen in;

-Traditionele klederdracht-

-Batik

-Wajang poppenspel

-Traditionele kruidendrankjes maken

-Indonesisch koken

-Origami met kokosnootbladeren

-Indonesisch dans

-Gamelan spelen

Ik vind bijna alles leuk, dus ben van plan flink wat cursussen te gaan volgen. Alle mensen hier zijn ook zo aardig, vriendelijk en geinteresseerd. Er komen veel mensen naar ons toe om een praatje met ons te maken. Dat is erg leuk. Zeker als wij dat straks in het Bahasa kunnen.

Sampai nanti (see youn later)!