Esther in Indonesië

merapi en dieng plateau

2009-12-11T00:22:00.001-08:00

Dit zal mijn laatste reisverhaal vanuit Indonesie worden.
Zondag vliegen we al weer terug en er is nog veel te veel te doen. Daarom wordt dit even een kort verhaal met veel foto's. We zijn druk bezig met het afmaken van ons eindproduct en afscheid nemen van iedereen. Juist in deze laatste week is er hier nog van alles te doen. Vorige week vrijdag zijn we nog een keer naar de Bambini school geweest. We hadden daar een soort bijeenkomst met alle leraren. Erg leuk! Ze hebben ons zelfs gevraagd om bij hen op school te komen werken.Zaterdag 5 december hebben we een montessori presentatie en workshop gegeven voor studenten van de universiteit Sananta Dharma. Wij hoefde alleen voor de presentatie te zorgen en verder werd alles geregeld. Toen wij die ochtend binnen kwamen hing er een hele grote poster met onze namen erop. Er was een bandje, er waren hapjes en drankjes en maar liefst 32 studenten die kwamen luisteren en mee doen. Het was erg leuk. Aan het einde kregen we nog een lunch en als dank een batikdoek.Woensdag zijn we sprekers geweest bij de Nederlandse film (Het Schnitzelparadijs) op het film festival en zaterdagavond geven we een soort optreden over Nederland bij het ' Cultural Fest' .
We zijn ook al even bij meneer Sarkim langs geweest om afscheid te nemen en deze mooie foto te maken, hihi.Maandag hebben we de Merapi vulkaan bezocht. Dit is een hele actieve vulkaan, dus het was best spannend om daar te zijn. In 2006 is er nog een uitbarsting geweest, waar meerdere mensen bij om het leven zijn gekomen. Helaas was het heel erg bewolkt, dus konden we heel die vulkaan niet zien. Toen we later weer naar beneden reden, werd het ineens vrij zonnig en hebben we toch nog een puntje Merapi kunnen bewonderen. Maar toch was het met die bewolking ook wel heel mooi. Een beetje mysterieus. We stonden op een punt waar je de vulkaan normaal heel goed kunt zien. Er was daar ook een rivier, zonder water, die al het puin van de vulkaan op moet vangen, wanneer hij uitbarst. We zijn ook nog naar de uitkijk post van de Merapi geweest. In dat huis wordt de vulkaan 24 uur per dag in de gaten gehouden. Onderweg kwamen we ook allemaal fruitbomen tegen. De chauffeur vertelde ons precies welk fruit in welke boom groeide. In deze boom groeit Jackfruit! Het groeit niet alleen aan de takken, maar zelfs uit de stam. Die dingen zijn heel erg groot. Het was leuk om het te zien. Nadat we de uitkijkpost hadden bezocht zijn we nog naar het monkey forrest geweest. Je kon daar een soort klim maken van 20 minuten omhoog en 20 minuten weer naar beneden. Bovenaan kon je dan de Merapi weer zien. Wij hebben alleen veel groen en wat aapjes gezien. Het was daar wel erg mooi.Ergens achterin het 'forrest' zag je deze waterval. Hierna gingen we weer naar huis.
Donderdag zijn we naar het Dieng plateu geweest. Dit was weer een heel ander verhaal. We hadden een chauffeur die nogal haast had, maar daar was de weg die we moesten nemen, niet op gemaakt. We moesten drie uur rijden door een soort oerwoud met hier en daar een hutje of een mens. Verder was er alleen het woud en de weg. Het was een soort bergweg. Steil omhoog en dan weer omlaag. Het uitzicht was prachtig, maar daar kon ik niet heel erg van genieten. De weg was namelijk net breed genoeg voor twee auto's. Er reed aardig wat verkeer over de weg, scooters, bussen en auto's. Het leek wel of iedereen hier haast had, want ze scheurden als gekken langs elkaar heen. Doordat er zoveel bochten en heuvels waren, waren er ook heel veel dode hoeken, maar ook daar hielden de bestuurders geen rekening mee. Ze haalden elkaar in en moesten dan keihard remmen om niet tegen een onverwachte tegenligger aan te botsen. Maar we hebben het allemaal overleefd!
Het was wel een hele leuke tocht. Eerst naar een soort uitkijkpost, waar we drie oude Indonesiers ontmoetten. Zij hadden 60 jaar in Nederland gewoond en konden dus goed Nederlands spreken. Ze deelden meteen al hun eten met ons, gefrituurde bananen en rijst pannekoekjes. Daarna gingen we naar een soort tempelpark.Hier waren vervallen tempels te zien, maar ook hele mooie bomen, planten en bloemen. Er waren mensen hard aan het werk op het land en er liep een kudde schapen.
Daarna gingen we naar de zwavel krater. Bij scheikunde heb ik altijd geleerd dat zwavel naar rotte eieren ruikt. Nou, dat klopt!We kwamen bij een soort gelig gebergte en ergens midden in dat gebergte waren grote rookwolken te zien. Hoe dichter je bij de rook kwam, des te erger de lucht werd. Op een gegeven moment stonden we bij de zwavel bron. Het was een groot gat in de grond met een grijzige vloeistof erin. Het leek wel een kokende heksenpan, want overal waren bubbels en borrels te zien.
We sloten die dag af met een bezoekje aan het kleurenmeer. Ook in het meer waren bubbels te zien, door de zwavel die omhoog kwam en daardoor had het meer allerlei kleuren. Erg mooi om te zien.Hierna was het weer drie uur zweten in de auto naar huis. Op de terugweg reed de chauffeur nog wilder dan op de heenweg.
Nou het laatste verhaal is toch nog langer geworden dan dat de bedoeling was. Wij gaan onze tassen straks inpakken en dan zie ik jullie thuis wel weer...

Rias Jawa

2009-12-04T01:41:00.000-08:00

Hier zijn even snel wat foto's van de make-up cursus die wij afgelopen woensdag hebben gehad. Binnen twee uur werden we alledrie omgetoverd tot Javaanse prinsessen. Eigenlijk hield de cursus daarbij op, maar Ibu Nova (de vrouw die ons had omgetoverd) vond ons zo mooi, dat ze ons mee nam naar een studio voor foto's. Nu echt!Als je blote schouders hebt ben je ongetrouwd (Mbak) en met zo'n jas ben je getrouwd (Ibu).

Hier zie je hoe wij zo zijn geworden. Nadat ons haar helemaal kapot getoupeerd was en er kilo's haarlak in zat, kregen we make-up. Hierna werd we keihard gemummificeerd in een klein kamertje. Alles werd lekker strak aangetrokken, zodat we ons bij niet meer konden bewegen, laat staan konden zitten of bukken. We vonden het in het begin dan ook niet zo'n heel goed plan om naar die studio toe te gaan, want dan moesten we in een auto kruipen. Uiteindelijk is het toch gelukt. Eerst zijn we als drie opgeflufte pinguins naar de auto gewaggeld, daar hebben we ons op de een of andere manier naar binnen weten te werken. Eruit komen ging gelukkig veel makkelijker.
In de studio moesten we zo vaak lachen en cheese zeggen, dat ik de rest van de dag geen lachje meer kon opbrengen. Die dag was nog vrij kort, want we waren van 14.00-18.30 bezig geweest met de cursus. Toen we thuis waren, zijn we meteen gaan douchen bij het Plaza hotel. Het was nog een flinke klus om die getoupeerde coupe weer normaal te krijgen.Maar we zijn blij dat we het hebben gedaan, want het was weer een erg leuke cursus en we hebben nu meteen veel meer respect voor mensen die er de hele dag zo bij moeten lopen!

zilverworkshop en huisdieren

2009-12-01T00:59:00.001-08:00

Zo daar ben ik weer. Het is hier gelukkig niet meer zo regenachtig als eerst. Vandaag is het bijvoorbeeld weer een super warme en zonnige dag. En dat vinden wij helemaal niet erg. Ik wilde eerst deze foto even laten zien. Het is me eindelijk gelukt om een goede foto van een mooie vlinder te maken. Ze vliegen hier echt overal en in alle soorten en maten, maar ze zitten nooit eens stil. Mooi is deze he? We hebben trouwens nog steeds allemaal gezellige en minder gezellige huisdieren. Zo hing deze libelle pas in onze gang te chillen. Dat was een heel maf gezicht. Het was ook echt een hele grote.
We hebben nog steeds volop Harry's in huis (gekko's). Eentje is er volgens ons aan de schijt, want er liggen overal dunne, bruine kwakjes op de vloer. Deze Harry had zich proberen te verstoppen in de deur van de wc. De viezerik! Maar wij hebben hem mooi gespot! We hebben ook een grote, rode huiskater. Die ligt steeds voor onze Wisma en vangt alle muizen, ratten en vogels uit de buurt. De skeletjes legt hij dan vervolgens op onze deurmat. Wij vinden dus elke ochtend weer een kadootje op de mat.Deze zaterdag hadden we een zilverworkshop. Bridget en Vina kwamen ons op de scooter ophalen. Natuurlijk waren ze weer te laat, maar daar zijn we inmiddels wel aan gewend. De weg ernaar toe was erg lang. We reden op hele drukke wegen waar we nog nooit eerder waren geweest. Voor mij was het best leuk. Ik zag weer een heel nieuw deel van Yogyakarta. We hadden de workshop eigenlijk van 9.00-12.00. Om 9.45 kwamen we bij een soort grote werkplaats aan. Ervoor was een grote tuin met daarin een soort hutje met een magere, oude man erin. Ook stonden er twee mini boompjes met een hangmat er tussen. We kregen les van Agus (zoals de meeste mannen hier heten, hihi). We kregen eerst een soort uitleg en daarna moesten we onze ring gaan ontwerpen. Dit zijn trouwens Vina en Bridget. Zij zijn onze maatjes hier en helpen ons met van alles en nog wat. Vina had deze zilverworkshop voor ons geregeld. Zij kent Agus en had al eens eerder een ring bij hem gemaakt. Bridget niet en zij deed dan ook gezellig met ons mee. Vina speelde papparazzi. Hieronder zie je de werkplaats. Het was er aardig groot en alles was aanwezig. Agus wist ook precies waar hij alles had liggen. De hele tijd toverde hij allerlei gereedschappen uit kastjes, hoekjes en lades. De apparaten die hij gebruikte kwamen me wel bekend voor, maar waren allemaal net iets simpeler uitgevoerd dan in Nederland. Zo moest je deze brander met een voetpomp aanblazen. Dat was erg grappig. Ik heb een duimring gemaakt met een gekko erop en op de achterkant mijn naam geschreven in echte Javaans letters. Dat had Agus bedacht. Ik moest de gekko en de letters op mijn ring tekenen met een soort grafeerapparaat. Als ik het verkeerd zou doen, kon het niet meer weg worden gehaald. Ik heb dus eerst heel lang zitten oefenen. Uiteindelijk moest ik er toch aan geloven. Het resultaat is best ok, maar ik vond de proefstukjes eerst beter gelukt dan de ring zelf. Hier ben ik de ring trouwens aan het poetsen met lerak. Dat is een kleine tropische vrucht. Hij ruikt een beetje vreemd. Ze poetsen er hier zilver en batik mee. De batik wordt er schoon van en het zilver gaat er heel mooi van glimmen. Je moet de vrucht nat maken en er dan met een borstel langs wrijven, zodat er een soort schuim ontstaat.
Dit zijn wij met Bridget en Agus met het eindresultaat. En hier zijn onze handen nog van dichtbij. Na de workshop reden we terug naar de scooterverhuur. Dit was namelijk ons laatste ritje op de scooters. We hadden ze voor maar twee maanden gehuurd, omdat we ze die laatste twee weken waarschijnlijk toch bijna niet meer gebruiken. Toen we daar aankwamen, bleek dat de plastic bakjes op de scooter van Linda en mij, gescheurd waren. Dat hadden wij helemaal niet gezien. Het was een zonnige dag en wij hoopten dat we daar snel weg konden om lekker naar het zwembad te gaan, maar dat ging dus niet door. Vina ging met de scooterman mee om een nieuw onderdeel te halen en wij moesten daar wachten. Uiteindelijk was het allemaal nog best snel afgehandeld. Wij hebben voor het onderdeel betaald en konden daarna meteen in een taxi naar huis stappen. In de tijd dat we daar zaten te wachten, liep het kleine kindje van de scootermensen een beetje rond door de ' winkel'. Dat was leuk om te zien, want toen wij de scooters gingen halen, kon ze alleen nog maar kruipen. Zij had in die twee maanden tijd dus leren lopen.
Wij hebben hier nu nog maar twee weken over en in die twee weken hebben we nog veel te doen. Morgen sluiten we onze taalcursus af en krijgen we in de middag nog een make-up cursus. We worden dan aangekleed en opgemaakt op de traditionele, Javaanse manier. Ik ben benieuwd. Jullie krijgen de foto's vanzelf weer te zien.

Bambini Montessori

2009-11-25T00:51:00.000-08:00

Gisteren, dinsdag 24 september, zijn we naar een Montessori school geweest. Het is een Toddler, pre-school en kindergarten. Er zitten dus kinderen vanaf 1 t/m 6 jaar. Wij hebben de school zelf op internet gevonden en zijn gaan mailen. We kregen hier heel enthousiaste berichten op terug. Gisteren moochten we langskomen voor een bezoek.
We werden in een soort kleine gang ontvangen. Daar moesten we even wachten op de trainer, Vandalina. We kregen alvast een soort informatiefolder over de school om in de tussentijd te lezen. Na een tijdje kwamen de trainer, de directrice en nog iemand, waarvan we niet weten wie het is, naar ons toe. We mochten meekomen naar de pauzeruimte van de kinderen. Daar hebben we eerst wat zitten kletsen over wat wij in Nederland precies deden en wat we hier kwamen doen en wilden zien. Vandalina was echt heel blij dat wij er waren en ze wilde graag ervaringen met ons uitwisselen.
Helaas mochten we geen foto's maken, want dat zou de kinderen afleiden. Opzich wel logisch, maar wel erg jammer. We werden alledrie in een andere klas ondergebracht en mochten daar gaan kijken hoe het er in de klas aan toe ging.
Ik mocht meteen bij de eerste klas naar binnen. In deze klas zaten kinderen van kindergarten A en B. Het was een klas met 16 kinderen en twee leidsters. Het lokaal zag er heel mooi uit en overal waar je keek, stond Montessori materiaal. De leidsters waren meteen heel aardig tegen mij. Ik mocht bij de kinderen gaan zitten en in alle kasten kijken. Wat heel bijzonder was aan deze school, is dat er in de klas Engels wordt gesproken. En dat werkt blijkbaar goed, want die kleintjes konden al aardig Engels praten. Mijn fototoestel zat echt in mijn tas te kriebelen. Ik wilde van alles wel een foto maken. Er zaten bijvoorbeeld twee jongetje van ongeveer vijf jaar oud, naast elkaar een draad door een naald steken. Vervolgens rijgde ze de draad, heel precies, door een lapje stof. Ik denk dat niet veel kinderen van vijf jaar daar toe in staat zijn. Er zat ook een autistisch meisje in de klas. Ook zij was heel goed en geconcentreerd aan het werk.
De materialen worden trouwens niet besteld bij Nienhuis. Dat is veel te duur. Alles wordt met de hand nagemaakt. Sommige materialen worden gemaakt door een timmerbedrijf. Echt heel knap, want alles is wel aanwezig.
Het is zo leuk om de kinderen aan het werk te zien. Het is dan ook zo zonde dat ze na deze school niet naar een Montessori basisschool kunnen. Er zitten namelijk geen Montessori basisscholen in Indonesie. Dus alles wat de kinderen op deze school leren, wordt er op de basisschool weer uitgeramd. Het is dan ook de droom van Miss Vandalina om de huidige school te vergroten en uit te breiden met een Montessori basisschool. Er zijn ook al ouders die hier naar gevraagd hebben, dus interesse is er wel. Alleen is er geen geld en werkt 'the government' waarschijnlijk niet mee.
Linda, Wendy en ik zagen meteen allemaal mooie beelden voor ons. Dat wij met zijn drieen hier wel een Montessori school op zouden kunnen gaan bouwen.
We mogen in ieder geval volgende week weer terug komen en daarna zien we wel verder...

I spy.....TREE?

2009-11-25T00:50:00.001-08:00

Fotoshoot

2009-11-25T00:41:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag hebben wij een fotoshoot gehad. De foto's zijn erg 'mooi' geworden, dus die wilde ik graag met jullie delen.
Zo staan wij bijvoorbeeld op de cover van de Elle. Die hebben ze hier ook! Ook zijn wij gevraagd voor de cover van de Vogue :D.
Verder kan ik alleen maar zeggen: Geen commentaar!

KAKHOOFD!

Vervolg Jamu, Janur en Ramayana

2009-11-24T23:55:00.001-08:00

Zo, ik hier ben ik dan eindelijk om mijn Jamu-verhaal af te maken. Als het goed is zat iedereen met smart op dit verhaal te wachten door die geweldige clifhanger.
Vorige keer had ik verteld dat de kruiden vroeger tussen twee stenen werden gemalen. Tegenwoordig doen ze dit met een soort gehaktmolen voor kruiden. Deze machine draait op menselijke spierballen en zit gemonteerd aan een niet al te comfortabel bankje. Maar het werkt en daar gaat het om! Had ik al verteld dat de vrouw vooral met soorten kaneel en gember werkte? Ze had ook kruidnagel, een soort mintballetjes, teveel om op te noemen.
Als die kruiden dat vermalen zijn, worden ze gekookt in water. Het drankje dat hieruit voort komt, laten ze afkoelen en dat wordt dan gedronken het schoongemaakte kokosdoppen. Die dus een ronde onderkant hebben. Je moet dus of het drankje in een keer naar achteren gooien of je zit er de hele tijd mee in je handen. Jamu moet ook bitter zijn. Daaraan zie je dat het werkt, omdat antibiotica ook bitter is. Het is dus ook de bedoeling om eerst een Jamuutje te atten en vervolgens een kokosdop met palsuikerwater naar achteren te gooien. Dit is om de bittere smaak weg te spoelen. Er zijn allerlei verschillende kwaaltjes die bestreden zouden kunnen worden met de verschilledne soorten Jamu. Zo kan het zijn dat de ene kruiden helpt tegen hoofdpijn en het volgende kruid tegen koorts. Het mooie is, dat wanneer je die twee mengt, je best wel eens een Jamu tegen hoesten zou kunnen krijgen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Haha. Het was erg leuk en gezellig tijdens de Jamu workshop. Wij hebben ook wat Jamu geproefd, maar niet teveel. Op het einde kregen we nog een soort thee. Ik had alleen even niet verwacht dat zelf de thee hier pittig is. Dus dat was even heftig. Toen we weggingen zwaaiden de vrouw, haar dochter en de huismuis ons uit.
De volgende dag hadden we een Janur workshop in het language centre. Janur zijn vouwsels van jonge palmbladeren en dat is nog moeilijker dan je denkt. Het was wel heel leuk om te zien wat je allemaal wel niet van zo'n blad kunt maken. We hebben een kris (traditioneel wapen), een vogel, twee bloemen en een sprinkhaan gevouwen. Gewoonlijk gebruikt men Janur ter decoratie bij bijvoorbeeld een bruiloft. Wij hebben ook al meerdere keren Janurvouwsels op straat zien hangen. We kregen les van een man die de hele les heeft staan boeren. Dat was erg grappig. Zeker toen wij te horen kregen dat onze bloemen met to much pressure (te strak) gevouwen waren en hij precies op dat moment een boer liet, haha. Helaas werden onze vouwsels al na drie dagen bruin. Maar gelukkig hebben we nog foto's.
Donderdag was Linda jarig, dus dat was wel reden voor een feestje. We zouden die dag eerst uit eten gaan in de buurt van het Ramayana ballet en daarna naar een voorstelling van het Ramayana ballet gaan kijken. De chauffeur zou ons tussen half 6 en 6 ophalen. De voorstelling begon namelijk om half 8 en zo zouden we nog genoeg tijd over houden voor het eten. Helaas kwam de chauffeur pas om kwart voor 7 aanzetten, wat een ei was dat! Hierdoor konden we helemaal niet meer uit eten. We waren net optijd voor de voorstelling. We hebben in de auto een zak chips naar binnen gewerkt. Dat was dus niet zo'n leuk begin van de avond. Gelukkig waren we alles al snel vergeten toen de voorstelling begon. Het was echt heel gaaf. Er was live gamelan muziek en de kostuums en bewegingen waren heel mooi. Het Ramayana verhaal gaat over prins Rama en prinses Shinta. Met een schietwedstrijd wordt bepaald wie er met Shinta mag trouwen. Dit is Rama. Ze zijn verliefd. Op een dag maken Shinta, Rama en de broer van Rama een wandeling in het bos. De slechterik uit het stuk, zorgt er daar d.m.v. een list voor dat hij Shinta kan ontvoeren. Rama is erg verdrietig en gaat opzoek naar Shinta. Uiteindelijk vindt hij haar en gaan ze trouwen. Voordat we de voorstelling gingen bekijken, kregen we een blad met daarop de Nederlandse vertaling van het verhaal. Dit was erg fijn, want anders snapte je er niks van. Het hele stuk werd er trouwens niet gesproken, maar toch werd alles duidelijk. Dat was heel mooi gedaan. Het was wel apart. De spelers kwamen namelijk niet alleen via het podium op, maar ook steeds vanuit het publiek. Zo gingen ze soms ook af. Wij zagen de voorstelling in het ' dichte' theater, maar dat is, zoals alles hier, niet echt afgesloten van de buitenlucht. Tijdens de voorstelling kon je daarom niet alleen de dansers bewonderen, maar ook de kakkerlakken op de grond en de vleermuizen boven je hoofd.Het was echt super om te hebben gezien. De spelers vonden het ook erg leuk dat wij er waren. Aan het einde wilden ze nog graag met ons op de foto, hihi.

Jamu, Janur en Ramayana

2009-11-20T02:13:00.000-08:00

Zo, daar ben ik weer. Mijn been is weer bijna helemaal hersteld en we hebben al weer veel leuke dingen gedaan en gezien.
Zo hebben we maandag een Jamu workshop gevolgd, dinsdag een Janur workshop gevolgd en afgelopen donderdag (Linda's verjaardag!) een Ramayana voorstelling bezocht. Het was allemaal weer super leuk en we hebben er natuurlijk weer flink op los geschoten. Mijn derde fotokaartje is inmiddels vol, dus het wordt weer tijd voor een nieuwe.

De Jamu les op maandag was erg leuk. Jamu zijn kruidendrankjes. Wij gingen naar het hutje van de grote Jamu-heks. Zij was de enige in dat gebied. We mochten kijken hoe zij Jamu maakt en zelf ook wat in elkaar flansen. Daar mochten we van alles proeven. Maar nou moet ik er bij vertellen dat Jamu heel bitter is. De reden: Antibiotica is bitter en dat helpt tegen kwaaltjes, Jamu is ook bitter, dus dat helpt ook. Logisch toch? Over al waar je in dat hutje keek, zag je kruiden. Ze had vooral veel gember-en kaneelsoorten. Vroeger maalde ze de kruiden tussen twee stenen, maar tegenwoordig is er moderne technologie, zoals zij dat noemde. Een ....

volgende keer verder.
Als dat geen clifhanger is!

Het ongeluk...

2009-11-12T23:28:00.000-08:00

Zo, dat klinkt spannend he? Nou dat was het ook wel hoor. Gisteren (donderdag de 12e en niet eens vrijdag de 13e) reden we met de scooter naar Ambarrukmo om boodschappen te doen, want werkelijk alles was op. We hebben dit al ik weet niet hoe vaak gedaan, dus geen probleem. Wendy kreeg vlak voor Ambarrukmo iets in dr oog en waarschuwde ons dat we moesten stoppen aan de kant van de weg. Dat is hier allemaal geen probleem, dus wij gingen rustig naar de zijkant van de weg. Wendy stond al stil en Linda en ik bijna. Ik keek achterom naar Wendy en zag in mijn ooghoek dat iemand keihard op ons af kwam rijden. Aan de linkerkant. Wij gingen ook naar de linkerkant, dsu ik dacht al:ojee! Alleen zat ik achterop en hij reed zo snel dat nog voor ik iets kon zeggen, de andere scooter al tegen ons aan was gereden en het volgende moment lagen wij op de grond. Linda had nog geprobeerd de scooter staande te houden, maar helaas lukte dit niet. Ik lag met mijn linkerbeen onder de scooter. Gelukkig zaten er allemaal tentjes aan de kant van de weg en daar kwmaen meteen allemaal mensen vandaan om ons te redden. Ze hielpen me onder de scooter vandaan en zetten me op een bankje. Ik had op dat moment nog niet door dat de gast die kreunend naast mij zat, dit allemaal had veroorzaakt. We werden echt goed geholpen. Iedereen vroeg meteen wat ze konden doen en of we naar het ziekenhuis gebracht wilden worden. Dat was erg fijn. DIe mensen riepen ook meteen na het ongeluk dat we zo snel mogelijk van de weg af moesten. Dat was wel fijn, want daar had ik even helemaal niet aan gedacht.
Mr Sarkim was gelukkig nog in Indonesie (morgen vliegt hij naar Nederland), dus we hebben hem maar gebeld. Hij was binnen 10 minuten bij ons met zijn kleine gele autootje en bracht ons naar het ziekenhuis. Daar werden mijn wonden(dat is een groot woord hoor, ik heb een wondje op mijn knie en een naar jaap in mijn rechter teen, hoe die daar nou komt?) schoongemaakt en er werd een foto van mijn linkeronderbeen gemaakt. Die deed namelijk erg veel pijn en er zaten twee rare bulten aan de voor en achterkant. Mr Sarkim had Bridget ook meteen ingelicht, dus zij kwam ook meteen naar het ziekenhuis. We hebben daar toen met zijn allen ruim twee uur op de uitslag van de foto zitten/ liggen hangen wachten. Gelukkig bracht de zuster na die twee uur het goede nieuws dat er niets gebroken was. Het was wel zwaar gekneust. Ik moet nu vier dagen rusten en ik heb gel en pillen gekregen. Het zijn flinke joekels en ik heb zo'n hekel aan pillen slikken, maar tot nu toe gaat het gelukkig aardig. De ene is een pijnstiller en de andere een antibiotica voor de wond op mijn teen. Gelukkig gaat het inmiddels, na een nachtje rust, al een stuk beter. Gisteren kon ik er niet op staan en dat lukt nu al aardig.
Met Linda gaat het ook niet zo heel goed. Zij heeft veel last van haar knie, zit onder de blauwe plekken en is helemaal stijf aan de linkerkant.Ik hoop maar dat het snel weer beter gaat met iedereen, zodat we hier weer kunnen doen wat we willen. Nadat we het goede nieuws haden gehad, heb ik nog even ramptoerist gespeeld en stiekem wat foto's van het ziekenhuis (rumah sakit) gemaakt. Want hoe vaak zie je nou een Indonesisch zieken huis van binnen? Ik hoop nooit meer!
Vanochtend hebben we weer een cursus gehad. Gelukkig was hij gewoon in het language centre, dus ik kon er op mijn gemakje naar toe strompelen. We kregen een Wayangles. Van tevoren hadden we geen idee wat dat precies inhield. De les werd gegeven door en heel grappig mannetje. Hij heeft ons van alles verteld over de achtergrond van het wayangspel en de betekenis en de verhalen enzo. Ook had hij allerlei poppen bij zich. Helaas was het alleen luisteren en mochten wij zelf niets doen. Dat was wel jammer. Maar we hebben weer veel geleerd!

Een RAMP!

2009-11-11T02:07:00.000-08:00

Ohje, afgelopen zondag is er een ramp gebeurd. De meeste mensen zullen wel weten dat wij elke zondag na het skypen/msn-en naar de pizzeria gaan en meestal daarna nog naar de bios. Afgelopen zondag (deden de computers het weer super) kwamen wij om kwart voor 7 bij de pizzeria aan. Ze hebben daar standaard een krijtbord hangen met sold out erboven. Daar wordt dus alles opgeschreven wat uitverkocht is. Die zondag hebben wij niet eens een blik op dat bord kunnen werpen, want er werd ons meteen verteld dat ALLES, ik herhaal ALLES was uitverkocht. Wat nu?
Naja, gewoon ergens anders eten. Maar dat was dus wel even een ramp, want het is inmiddels een traditie geworden om elke zondag pizza te eten. Hihi. Gelukkig konden we ook bij Solaria terecht, een tentje in Ambarrukmo, dus het probleem was opgelost. Nadat we daar heerlijk hebben gegeten (om een beetje in de Italiaanse sfeer te blijven, heb ik spaghetti gekozen), zijn we naar de bios gegaan. Naar G-Force. Ik weet niet of iemand hem al gezien heeft, maar hij was echt super grappig. Dus ik zeg...GAAN. Of draait hij in Nederland al niet meer.
Nou na dit hele onboeiende verhaal zal ik eens wat vertellen over onze volgende twee cursussen (na het batiken). Afgelopen maandag zijn Linda en ik namelijk gaan koken. Siska en Endru gingen met ons mee (zij geven ons bahasa Indonesia lessen). We gingen naar een huis, hier niet zo ver vandaan. Daar stond een klein Indonesisch vrouwtje ons op te wachten. Ze had een soort boekje voor ons gemaakt waar de recepten van alle gerechten die we zouden gaan maken in stonden. In het indonesisch. Dus we snapten er helemaal niets van. Gelukkig konden Endru en Siska ons ermee helpen. We hebben van alles gemaakt. Tempe, tofu, rijst, groenten pedas, sate, pudding en een soort kaneelachtige thee. Die thee is voor hen, wat voor ons champagne is. Zij drinken dat bij feesten. Het is alleen wel jammer dat veel van de ingredienten niet in Nederland te krijgen zijn, maar er is een recept dat ik in Nederland waarschijnlijk wel na kan maken en dat was nog lekker ook, dus dat komt goed uit.We begonnen met het koken van de rijst en het bereiden van het tempe, tofu gerecht. Ik heb volgens mij al eens eerder verteld dat alles hier zo zoet is, nou nu weet ik hoe dat komt. Ze hebben hier een soort grote, bruine klonten suiker en die gaan door elk gerecht. En als er niet zo'n klont door heen gaat, dan gaat er wel een kommetje witte suiker door heen. Al het eten werd flink gekruid en wij hebben dan ook aardig wat uitjes, teentjes knoflook en pepers weggesneden. We vroegen of het eten dan niet heel erg pedas (pittig) zou worden, maar de kookjuf zei dat dit niet het geval was. Alles zou manis (zoet) worden. Nou ik kan je vertellen, als dit niet pittig was, dan wel ik het eten dat wel pittig is niet proeven, hihi. Alles was heel lekker hoor, maartoch zeker wel aan de pittige kant.
Nadat we klaar waren met het tempe gerecht, gingen we verder met een groente gerecht. Daarin zaten allemaal groenten verwerkt die wij nog nooit eerder hadden gezien. Die stukjes tempe zaten trouwens heel leuk ingepakt, in palmbladen en later zag ik dat je ze zo ook echt in de winkel kunt kopen. De groenten werden klaargemaakt met veel pepers en kokosmelk. Na dit gerecht, maakten we nog iets van kokosmelk. Er moest ook rijstbloem doorheen. Had ik nog nooit van gehoord. Dit werd een hele dikke brei. Deze brei moesten we in palmbladen scheppen, daarna moest er een mini banaantje op en als afsluiting weer een klodder brei. Dit pakketje werd dichtgevouwen en gestoomt voor ongeveer 15 minuten. Daarna was het een heerlijke pudding. Op een gegeven moment moesten we mee naar achteren lopen en daar stonden een mini barbecue, zoals je hem nog nooit hebt gezien. Hij was van aardewerk en aan beide kanten stond de kop van een kip. Er lagen heel veel kolen in en op die kolen lagen ijzerdraadjes. De sate stokjes werden op de ijzerdraadjes en dus ook direct op de kolen, gebakken. Zo kwam het dus ook vaak voor dat er een kooltje aan je kip zat vastgeplakt. Ze hebben hier ook een soort matten aan een stok waarmee ze het vuur aanwapperen. Maar dat hoef je natuurlijk niet te doen als de barbecue al warm genoeg is. Endru vond het geloof ik leuk om te wapperen, want hij ging als een gek met dat ding te keer en zo stonden binnen de kortste keren alle stokjes in de hens. Siska dacht dat dit goed was en die hield de stokjes die nog niet zwart waren, ook nog even in de vlammen. Hihi, een hele grappige manier van sate maken. De kookjuf moest om half 4 weg, dus zij vertrok op haar scooter. Wij mochten toen gewoon in haar huis blijven. Ze had de tafel gedekt en zelf nog een soort kaneelthee gemaakt. Het was nu tijd om al ons geproduceerde voedsel te proberen. Zoals ik al zei, was het allemaal erg lekker, alleen de groenteschotel was erg pittig. Die tempe dingen waren echt heerlijk, zonde dat we ze zo niet in Nederland kunnen maken. Het was een hele leuke cursus. Alleen hadden we afgesproken om nu maandagavond naar de pizzeria te gaan, omdat we gisteren niet konden, maar je hebt niet zo veel trek als om 4 uur nog een hele maaltijd hebt gegeten. Ik zat dus in dubio bij de pizzeria. Moest ik nou toch een pizza nemen, of toch beter een salade. Nou, daar hebben we bij deze pizzeria een oplossing voor. Pizza met salade, hihi. Grappig he?

We hebben woensdag ook nog een cursus gevolgd en niet zomaar een. We hebben een Gamelanles gehad. Dat is traditionele muziek die tijdens wayangvoorstellingen bijvoorbeeld te horen is. Endru en Dea gingen met ons mee. De afgelopen twee cursussen waren we ergens heen gebracht met de auto, maar deze cursus was gewoon in het language centre zelf. We liepen naar boven en daar ontmoetten we drie studenten. Om gamelan muziek te maken heb je namelijk heel veel instrumenten en dus ook heel veel mensen nodig, om op die instrumenten te spelen. Zij zouden ons ondersteunen tijdens de les. De les werd gegeven in een een warm, stoffig lokaal vol met instrumenten. Tijdens het bespelen van die instrumenten zit je op een matje op de grond. De mannen in kleermakerzit en de vrouwen met hun benen onder hun lijf of naast hun lijf gevouwen. In Nederland had iemand ons verteld dat het bij Gamelan spelen eigenlijk niet uitmaakt waar je, wanneer op slaat. Tijdens deze les kwamen we er achter dat dit helemaal niet waar is. Ze hebben een soort notenbalksysteem d.m.v. cijfers en boogjes. Zo weet je precies waar je, wanneer moet slaan. Maar het is echt nog best lastig. Wij verwisselden steeds van instrument, zodat we aan het einde van de les, alle instrumenten een keer hadden bespeeld. Tegen die tijd konden we met zijn zessen een heel stuk spelen. Dat was echt heel gaaf. Endru en Dea hebben er ook allemaal filmpjes van gemaakt, dus jullie zijn het wel als ik weer terug ben. De gong is ook een van de instrumenten die bespeeld wordt in een gamelanstuk en dat is nog lastiger dan je denkt. Het is niet gewoon maar een beetje op die gong rammen, maar je moet op het juiste moment zorgen dat er geluid uit komt op het juiste volume.
Nou dat waren dus weer leuke cursussen, op naar de volgende. We krijgen nog Wayang (a.s. vrijdag), Jamu (a.s. maandag) en Janur (a.s. dinsdag).

Batikles, wayangvoorstelling en barbecue

2009-11-08T22:36:00.000-08:00

Hallo allemaal,
het is hier nog steeds lekker warm, bij jullie niet he? Hihi.
Wij zijn nu officieel met de cursussen begonnen. De eerste was afgelopen vrijdag. We gingen batiken. Om 8.30 moesten we in de woonkamer (van het language centre) zijn, zodat we om 9.00 echt konden gaan beginnen met batiken, maar ze zijn hier niet zo van op tijd komen. Om kwart voor 9 hadden we nog steeds niets of niemand gezien. Beetje jammer. Nana was al wel naar ons toegekomen met een overzichtje van de cursussen die we gingen volgen en ze zei dat de auto die ons op kwam halen, er bijna aankwam. Om 9.00 was het dan eindelijk zover. Ajeng en nog een meisje dat hier ook les geeft, kwamen naar ons toe en samen met Nana liepen we naar de auto toe. In de auto was het erg warm, maar zolang hij bleef rijden, vonden wij het allang best. De laatste keer dat we met een auto van Sanata Dharma weggingen hadden we namelijk autopech gehad.
Maar deze auto bracht ons keurig naar de plek waar wij onze batikles zouden krijgen. Toen we uit de auto stapten, kwamen we er achter dat het in de auto nog helemaal niet zo warm was. Buiten was het namelijk nog veel warmer. We moesten nog een stukje lopen en uiteindelijk kwamen we bij een heel leuk traditioneel Javaans huisje aan. Wij begrepen er in eerste instantie even niets van, maar dit was toch echt de plek waar wij gingen batiken. In het huisje woonde Ari samen met zijn vader, moeder en broertje. De vader van Ari is een echte batikkunstenaar. Hij heeft zelfs een keer in Nederland in de krant gestaan. Zijn vader liet ons het Nederlandse, vergeelde artikel zien. Echt grappig om te zien. Eerst kregen we een rondleiding door het huis. Dat alleen was al ontzettend leuk, want wij hadden nog nooit een echt Javaans huis van binnen gezien. Achterin het huis stonden grote teilen met kleurstof, hier werden de batikdoeken gekleurd en gewassen. Wij gingen voor het huis zitten met ons lapje katoen. Van tevoren moesten we hier met potlood een patroon op tekenen. Ik heb voor een papegaai gekozen :D
Ari liet ons de materialen zien. Voor een batikschilderij (of kledingstuk) heb je katoen/zijde, was, canting en een kwast nodig. Een canting (zegt tjanting) is een soort pijpje aan een houten handvat. In dat pijpje schep je de was en aan dat pijpje zit dan een kleine tuut, waarmee je de was op het doek aanbrengt. En ik kan je vertellen dat dat nog best lastig is. Die was is kokend heet en druipt voor je het weet op plaatsen waar je hem niet wilt hebben. In het begin zaten onze doeken dus ook steeds onder de vlekken. Gelukkig was er een mevrouwtje aanwezig die dat heel handig kon oplossen. Met een gloeiend heet staafje, smolt ze de was weer weg. Daarna maakte ze het doek nat, zodat er geen gaten in je doek zouden ontstaan. Erg fijn! Wij moetsen steeds de was aan brengen en de vader van Ari gaf vervolgenskleur aan onze ' paintings' (dat zeggen ze hier heel grappig, hihi). Het hele proces duurt wel erg lang. Elke keer als je je doek met was hebt behandeld, ga je het kleuren en wassen en voordat je dan weer verder kunt, moet het drogen, in de zon. Nu is dat niet zo'n probleem, die zon is er wel, maar toch neemt dat vrij veel tijd in beslag. Gelukkig werd er goed voor ons gezorgd. De moeder van Ari had heerlijke hapjes en heel zoete thee voor ons gemaakt. Het waren chocolade broodjes en een soort sojaflappen met uienblaadjes. Die mensen hier stoppen tegelijk met die flapjes een hele groene peper in hun mond, maar dat stukje hebben wij maar even overgeslagen. Om twaalf uur gingen vader en zoon naar de moskee en moesten wij dus wachten. Toen ze terug kwamen, dachten wij dat we weer verder zouden gaan met batiken, maar toen was het lunchtijd. En wij kregen ook. Dat was de eerste keer dat wij ook iets aten wat verpakt zat in een bruin stuk papier en een palmblad. Het was wel erg lekker.
Na het eten ging Ari weg. Gelukkig waren Ajeng en Dea er nog als tolk, zodat wij toch nog begrepen wat Bapak batik (zeg pa batik) allemaal zei en bedoelde. Helaas ging de tijd veel te snel en kregen wij ons doek niet voor 3 uur af. Op die ene foto zie je onze drie doeken aan de waslijn hangen. Zo ver zijn we gekomen. De doeken zijn daar gebleven en worden afgemaakt door de vader van Ari. Ik denk dat we ze ergens volgende week terug krijgen. Dan zijn ze als het goed is, helemaal af! Bij mij moest er alleen nog bruin en rood bij, dus ik ben nieuwd. Op de laatste foto zie je ons met vader batik en de twee juffies van het language centre. Ajeng (zij heeft ons al eens lesgegeven) en Mia (haar hadden we nog nooit gezien). Het was erg gezellig en leuk!
De dag erna, zaterdag, zijn we vroeg opgestaan om naar het Keraton te gaan. Daar zou namelijk elke dag een voorstelling te zien zijn. De ene dag wayang, de andere dans en soms ook gamelan. Op die zaterdag was er een leren poppen show (wayangpoppen) achter het Keraton. We moesten even een kaartje kopen en toen konden we erheen. Het was heel anders dan ik had verwacht. Het was een open, maar overdekte ruimte. Er stonden wat stoeltjes voor het doek, maar je kon ook achter het doek kijken. En dat was juist zo leuk. Zo'n voorstelling ziet er misschien vrij simpel uit. Wat leren poppen, wat stemmen en wat (gamelan) muziek, maar als je dan naar achteren liep, zag je pas hoeveel mensen er voor zo'n voorstelling nodig zijn. Echt niet normaal veel. Wij hebben een tijdje zitten kijken en luisteren en zijn toen gaan kijken wat er verder nog te zien was. En dat was veel. Ik wist van tevoren helemaal niet dat er nog zoveel te zien was bij het Keraton. Je kon allemaal kamers in en in die kamers lagen dan allemaal spullen van de huidige en vroegere sultans. Er lag servies, meubulair, kleding, echt van alles. Hele mooie, maar ook uhh....minder mooie dingen. Het was alleen wel jammer dat er precies op het moment dat wij er waren, ook een schoolklas was. Vanaf het moment dat die kinderen ons zagen, zijn ze achter ons aan blijven lopen. En van kinderen vind je dat dan nog niet zo heel erg. Maar er was ook een volwassen vrouw die perse met ons op de foto moest. Die bleef ons ook maar volgen en insluiten. Dat was na een tijdje een beetje irritant. Gelukkig hadden we tegen die tijd alles wel gezien en konden we weer terug naar de Wisma. Maar dan is het nog de vraag hoe. We waren namelijk gekomen met een taxi, alleen normaal gesproken rijden daar in de buurt de taxi's niet vrij rond. Wij hebben daarrom een paard en wagen uitgezocht. Die heeft ons naar Jalan Malioboro gebracht en van daaruit konden we overstappen op de taxi. We hebben al helemaal door hoe het hier werkt, haha.
De dag was tot nu toe al heel gezelig en leuk, maar 's avonds werd het nog veel leuker. We gingen namelijk barbecuen bij het Plaza hotel (voor wie het nog niet door had, dat is onze vaste hang/ zwem/ sport en douche plaats hier!). We hadden dat nog nooit eerder gedaan, dus we wisten niet precies wat we moesten verwachten. Toen we, na het zwemmen en sporten, bij het zwembad kwamen, vonden we het eigenlijk meteen al leuk. Het zwembad was helemaal mooi versierd. In het water lagen grote waterlelies en een soort rots met ganzen erop. Het zwembad was afgezet, want het was niet de bedoeling dat er tijdens het barbecuen gezwommen werd, maar sommige toeristen (Nederlanders!) begrepen dat niet helemaal.
Om het zwembad heen stonden tafels en stoelen en precies naast onze tafel kwamen twee mannen staan. Een oudere met een gitaar en een jongere met een viool. Moet je je even indenken, je zit met kaarslicht, onder de sterren, naast een zwembad, naast je wordt live muziek gemaakt en om je heen is er allemaal lekker eten. Wie wil dat nou niet? Je kon vlees en vis uitzoeken en dat werd dan voor je klaargemaakt op de barbecue en naar je tafel toegebracht. Er waren ook volop andere gerechten, zoals mais, rijst, salades, aardappelen op allerlei verschillende manieren bereid en dan heb ik het nog niet eens over de lekkerste gang gehad. De toetjes! Er was taart, pudding, fruit. Een waar paradijs als je Esther het dus! Hihihi. Die man op de gitaar was ook heel aardig en kon echt goed zingen en spelen. We mochten ook verzoeknummers aanvragen. Conclusie: het is ons goed bevallen, dus we gaan zeker nog een keer...
(helaas lukt het uploaden van de foto's nu niet, dus die komen er volgende keer bij)

Kleuters in Indonesie

2009-11-03T02:21:00.000-08:00

We zijn vanochtend weer bij de Demangan school geweest, alleen vandaag gingen we op bezoek bij de kleuters. Je zou misschien verwachten dat het er daar weer heel anders aan toe gaat, maar dat is niet zo..hihi. Ook hier zijn er kinderen die lekker doen waar ze zin in hebben en juffen die niks in de gaten hebben. Het waren wel weer hele schattige kindjes. Het zag er hier ook veel kleuriger uit. Overal platen en versiersels. Ook de tafels en kasten zijn rood, geel, groen en blauw geschilderd. Ze begonnen met zingen en daarna kregen ze Engelse les van een speciale Engelse lerares. Het was erg grappig om die kleintjes 'Engels' te horen praten en zingen. Ze leerden inktvis en vis. Na de pauze hadden ze schrijfles, maar daar waren ze het niet allemaal mee eens. Een jongetje verstopte zich onder de tafel van de juf, zonder dat de juf dat zag, of wilde zien, hihi. Een ander pakte de bordenwisser en begon het voorbeeld van de juf uit te vegen. Dat was erg leuk om te zien. Het is hier nu al aardig laat, we moeten nog boodschappen doen en koken, dus ik stop nu en ga morgen verder.

Prambanan

2009-10-30T19:59:00.000-07:00

Goedemorgen allemaal. Het is hier nu zaterdagochtend 10.00. Gisteren zijn we naar de Prambanan geweest. Dat is een hindoeistisch tempelcomplex. Het is een soort verhoogd plein met alle tempels erop. Er omheen is een mooi park aangelegd en ook daar zijn nog drie tempels te vinden. We werden om 9.00 weer opgehaald door een chauffeur bij onze Wisma. Het was een hele lieve man, alleen kon hij bijna geen Engels, dus we konden niet echt met hem kletsen. Dat was wel jammer.

Voor de Prambanan was een soort grote parkeerplaats met allemaal marktkraampjes met souvenirs. Daar zette de chauffeur ons af. We moesten zelf verder lopen om een kaartje te halen. Hij bleef wachten op de parkeerplaats. Wat lijkt dat me een saaie baan zeg. Maarja, wij liepen dus over het marktje heen naar een klein gebouw waar je een entreekaartje kon kopen. Onderweg werd ons natuurlijk weer van alles aangesmeerd. Het is wel grappig. Als ze zien dat je iets al hebt (je loopt bijvoorbeeld met een grote zonnebril op je neus of met wayangpoppen in je hand), dan proberen ze je dat nog exta aan te smeren. Terwijl het mij toch veel handiger lijkt het dan met iets anders te proberen. Je gaat toch niet iets kopen wat je al hebt? Naja, de meeste mensen doen dat in ieder geval niet. Bij mij lukt het ze aardig, want ik heb inmiddels 4 verschillende wayangpoppen (oeps!). Hihi...

Bij het reisbureau in Nederland hebben we een studenten kortingkaart gekocht, omdat we hier dan heel veel korting op de entree van vanalles zouden krijgen. Elke keer werd ons hier echter gezegd dat die kaart hier niet geldig was, maar voor de Prambanan hebben we hem dan eindelijk kunnen gebruiken hoor. Dus dat was weer mooi meegenomen. Nu kunnen we in ieder geval niet meer zeggen dat we hem helemaal voor niets hebben gekocht. In het gebouw waar je je entreekaartje kocht, kon je nog koffie of thee drinken, een 'Engelstalige' gids inhuren en er was een maquette van de Prambanan. Wij zijn nadat we ons kaartje hadden lekker zelf op onderzoek uitgegaan. Het was erg mooi daar. Overal zagen we weer mooie vlinders, bloemen en bomen. De Prambanan was alleen niet meer helemaal in tact. Door een gempa (aardbeving) in 2006 is hij erg beschadigd en waren ze nu nog bezig met de renovatie. Hierdoor mochten we sommige tempels ook niet in en daar baalde ik wel van. Er was namelijk een tempel met binnenin een beeld van Ganesha en dat had ik graag willen zien, maarja wat doe je eraan. Het was wel allemaal erg mooi. Het was gisteren ook wel erg warm, dus nadat we een tijdje hadden rondgekeken gingen we even lekker onder een boom zitten om af te koelen en wat te drinken. Dat was ook weer zo'n gave boom. Deze boom had ook een grappig aanhangsel. De hele tijd dat wij er waren, zat er onder de boom, op het bankje, een mannetje. Hij probeerde foto's te verkopen, maar dat lukte niet zo goed. Zie je hem zitten? Helemaal links. Toen wij aankwamen was het nog vrij rustig bij de Prambanan, maar na een tijdje kwam er een schoolklas aan. Dat was meteen goed te merken. De juf van de schoolklas kwam naar ons toe om te vragen of ze met ons op de foto mocht...hihi. Toen wij uiteindelijk uitgekeken waren en naar de uitgang wilden lopen, zagen we een bord waarop stond dat er nog drie andere tempels waren. Die zijn we dus ook maar even gaan bekijken. Hiervoor moesten we door het park lopen. Dat was nog best een flinke wandeling in die hitte. Er was dan ook een treintje gemaakt waarmee je door het park heen kon rijden, maar die reed steeds voor onze neus weg. Dus er zat niets anders op dan te lopen. Het was een leuk park met allemaal hutjes tussendoor. Ook waren er schapen en een herder. De schapen zagen er wel erg dun uit. De drie tempels die we tegen kwamen waren duidelijk ook getroffen door de gempa. Twee leken meer op een ruine dan op een tempel. Het was een erg triest gezicht. De laatste tempel vond ik wel erg mooi. Daar stond ook nog wat meer van overeind. Wat wel vreemd was, was dat bijna alle boeddha's onthoofd waren. Zelfs van de boeddha's die in de reliefs van de tempel verwerkt zaten. Toen we echt alles hadden gezien, liepen we terug naar de uitgang. We kwamen nog langs een speeltuin (arena bermain anak-anak) en langs een hertenkamp. De uitgang hadden we zo gevonden, maar toen we eenmaal op de parkeerplaats tussen de marktkraampjes stonden, zagen we onze chauffeur nergens. En die hadden we toch echt nodig om thuis te komen. We hebben wat rondgelopen en net toen we bijna wanhopig begonnen te worden en alvast aan het kijken waren naar een geschikte slaapplaats voor die avond, hihi, zagen we de chauffeur naar ons staan zwaaien. Hij bracht ons gelukkig weer netjes naar huis, zodat we in ons eigen tentenkamp konden slapen. Wij leven trouwens wel een beetje met jullie mee hoor. Met die kou en die regen. We hebben hier namelijk ook een beetje herfst. Overal liggen verkleurde blaadjes op de grond (alleen dan van de droogte, hihihi).

Oh, dan heb ik nog 1 ding dat ik echt even kwijt moet. Ik zat gisteren achterop de scooter bij Linda en toen reden we langs een becak. Nou is dat niet zo speciaal. Dat gebeurt hier wel vaker, maar dit was niet zomaar een becak. Nee, dit was een gemotoriseerde! En die man had in plaats van een strohoed dus ook een helmpie op, hahaha.

Borobudur

2009-10-27T02:11:00.001-07:00

Zo, daar ben ik al weer. Dit is mijn eerste poging om mijn blog beter bij te houden. Volgens mij eindigde mijn vorige blog ergens woensdag of donderdag. Dit zijn nog wat foto's van ons dans-drum avond. Dit was in zo'n gamehal. Dat drummen en dansen is echt leuk! Woensdag avond hebben we trouwens ook nog een avontuur beleefd zeg! De airco was de avond daarvoor al uitgevallen, achteraf bleek dat de airco gelukkig niet kapot was, maar dat alleen de stop was doorgeslagen. Wendy wist nu precies welk stop bij de airco hoorde, dus toen woensdag de airco weer was uitgevallen wilde ze de schakelaar weer even omhalen. Helaas was het toen niet zo makkelijk. De draadjes in de stoppenkast waren namelijk aan het gloeien en er kwam een brandlucht uit de stoppenkast. Heel veeel goeds kon dat niet beteken. Wij zijn dus meteen naar het huis van Anna te gaan om even door te geven dat er iets niet helemaal goed ging. Gelukkig had de man van Anna dat ook door. Normaal lopen ze hier niet zo erg vlug, maar nu trok de man van Anna bijna een sprintje naar de telefoon om de elektricien te bellen. Een paar minuten later was het een gezellig boel in onze Wisma. Vol bewondering stonden, Anna, de man van Anna, de concierge en Davy (de leider van de papua's)met Hailey (de hond) naar de stoppenkast te staren. Het duurde best een tijdje voordat de elektricien er was, dus wij gingen maar even buiten zitten, aangezien daar op dat moment meer licht was dan binnen. Na een tijdje werden we even gek, omdat het van buitenaf net leek of onze Wisma weg stond te fikken. Toen we naar binnen liepen, zagen we dat er niets aan de hand was. De concierge had overal in de Wisma (heel dunne) kaarsen op de grond gezet. Achteraf was de elektricien er nog vrij snel. Hij heeft een onderdeel uit de stoppenkast vervangen en toen was alles, gelukkig, weer opgelost. We zijn wel heel blij dat Wendy het nog door had, voordat we die avond naar bed gingen. Je weet maar nooit wat er dan was gebeurd.

De volgende dag was een donderdag. We hebben lekker wat aan ons onderzoek en ons schoolplan gewerkt en 's avonds zijn we gaan bowlen in Sophir Square. Dat is een winkelcentrum vlakbij onze Wisma. Ode, de jongen die we bij Fort Vredenburg hadden ontmoet, ging ook mee. Het was erg gezellig, ook al was ik de loser. Ik bakte er helemaal niets van. Wat wel erg grappig was, wij kwamen allemaal aan op slippers en hadden dus geen sokken bij ons, dus we kregen sokken van de bowling baan. Hele grote, lelijke, witte van het merk....ja, nu komt het hoor....ADIMAS. Hihi. Toen we weggingen zeiden ze ook nog tegen ons dat we die sokken de volgende keer weer mee moesten nemen, want dat ze heel duur waren en dat we niet elke keer een paar zouden krijgen. Dat heb ik in Nederland nou nog nooit meegemaakt. Dat je sokken krijgt bij de bowling baan. Die avond hebben we nog even een ijsje gegeten en daarna zijn we maar naar huis en naar bed gegaan. De volgende dag moesten we om 2.45 op om om 3.30 bij de poort van de Wisma klaar te staan. Daar werden we opgehaald door de chauffeur die ons naar de Borobudur zou brengen. Het was eindelijk eens een keer rustig op de weg (dat hadden we nog nooit meegemaakt). We hebben weer een heel andere kant van Yogyakarta gezien. Rond 4.00 reden we door een klein dorpje en daar was het opeens heel druk. Er liepen allemaal mensen over straat. Wij vroegen ons af wat die daar deden en waarom ze niet lekker in bed lagen. De chauffeur vertelde ons dat er markt was. Traditionele markt. Zo vroeg! Maar opzich snap ik het wel, want nu was het tenminste nog een beetje koel. Om 4.15 kwamen we aan bij het hotel waar we onze kaartjes op konden halen. Ook kregen we daar een zaklamp en ik kan je vertellen dat die erg goed van pas kwam. Het was namelijk echt nog pikkedonker toen we om half 5 door een gids naar de Borobudur werden gebracht. En natuurlijk stapte ik, ondanks de zaklamp, alsnog in een hele grote modderpoel. Lekker lomp weer. Na een tijdje lopen, zagen we daar opeens de Borobudur en het zag er heel mooi uit (en op dat moment was het nog donker, hihi). Voordat we door de hekken mochten, werd onze tas door een bewaker MET ochtendhumeur nagekeken en daarna konden we beginnen aan onze klim naar boven. Nouja, in het begin dacht ik dat het een hele klim was, maar dat viel achteraf reuze mee. Helaas had het die nacht geregend en was het erg mistig en bewolkt, dus de luchten die je altijd op de plaatjes in de boeken ziet hebben wij niet gezien, maar die mist had ook wel weer iets moois. Het leek wel alsof het van het ene op het andere moment opeens licht begon te worden. Alle chinezen (+wij) trokken hun camera en begonnen als een gek plaatjes te schieten. Het was daarom vrij lastig om foto's te schieten zonder Chinezen, hihi. Toch is het gelukkig een paar keer gelukt. Na een uur of anderhalf kwam de zon zelfs even

echt door de wolken heen. Ook daar heb ik gelukkig een foto van kunnen maken. Er liepen veel mensen op de Borobudur rond. Chinezen, wij en monniken. Het schijnt dat die monniken nog elke dag een gebed opzeggen bij de Borobudur en zo ook deze morgen. Dat was wel erg interessant om te zien. Ze zongen een soort monotoon deuntje, dat ik stiekem op mijn camera heb vastgelegd. Dat deuntje heeft vervolgens de hele dag in mijn hoofd gezeten, tot ergernis van Linda en vooral Wendy, hihi. Terwijl ze dat deuntje zingen, lopen ze een aantal keer om de grootste stoepa heen. De Borobudur is opgebouwd uit Stoepa's. Dat zijn een soort grote klokken gemaakt van vulkanisch gesteente. In de meeste stoepa's zitten gaten, zodat je de boeddha die binnenin zit, kunt zien en zelfs kunt aanraken. Wanneer je dit doet, zul je je leven lang geluk hebben. Wij hebben dus allemaal even zo'n boeddha aangeraakt. Lang leven ons geluk! We hebben er ok even een foto van gemaakt, als bewijs. Niet alle boeddha's zaten opgesloten in een stoepa. Er waren er ook een paar die in een open stoepa zaten. Die vond ik echt heel mooi. Als je een paar verdiepingen naar beneden ging (de bovenste verdiepingen zijn rond en de onderste vierkant), kwam je op de vierkanten verdiepingen. Daar zaten mooie reliefs in de muur en er waren weer veel boeddha's. Er waren boeddha's met een standaard boeddha hoofd, boeddha's zonder hoofd en er was er eentje met wel zo'n vreemd hoofd. Die moest ik dan ook even op de foto zetten. Hij had wel iets van mij weg. Vinden jullie ook niet? Apart he? Hihi.

Toen we terug liepen vanaf de Borobudur naar het hotel, kwamen er allemaal mannetjes op ons af. Ze verkochten weer allemaal souvenirs en wilden er blijkbaar heel graag vanaf. Eentje was wel erg wanhopig. Hij bood ons poppen aan, voor bijna niks en bleef ons volgen, totdat we bij het hotel aankwamen. Daar werd hij weggestuurd door iemand van het hotel.

Bij het hotel kregen we nog koffie/thee met een mini-muffin en een pisang goreng met kaas (:s). Eigenlijk zou de chauffeur ons na ons uitstapje bij de Borobudur, weer terug brengen naar de Wisma. Deze chauffeur had blijkbaar niet zo veel zin om naar huis te gaan, want hij heeft ons onderweg naar huis nog allerlei andere dingen laten zien. Ze zijn we bij een keuken tempel geweest, daar hing er net een man in een palmboom.

Kunnen jullie hem vinden? Ook zijn we doorgereden naar een soort tempel met een slapende boeddha. In het gebouwtje waar hij lag, zaten mooie glas in lood ramen. Er was ook helemaal een tuin bij gemaakt. Het zag er erg mooi uit. Ook stond er weer een tempel bij met een hele mooie boom. Het lijkt net of er lianen in de boom hangen. Hij was ook echt super groot.

Na het bezoek aan de tempels, zijn we nog doorgereden naar een zilverfabriek. Het blijft leuk om daar te kijken. Ook hier mochten we weer zien hoe de sieraden gemaakt werden en daarna natuurlijk weer een kijken nemen in de winkel die erbij hoorde.

De laatste stop was bij een batikcentrum vlakbij onze Wisma. Het was niet zo leuk als het batikcentrum vlakbij het Keraton. Toen we uiteindelijk thuis kwamen, hadden we het gevoel dat we er al een hele dag op hadden zitten, maar eigenlijk was het pas 9.30. We besloten even lekker te gaan zwemmen (lees slapen) bij het zwembad in het Plaza hotel. Verder hebben we die dag niet heel veel meer gedaan dan boodschappen gehaald en gegeten. Na het boodschappen doen wilden we meteen gaan koken, maar helaas viel de stroom weer uit! Gelukkig hadden we allemaal onze mooie, groene zaklamp die we bij de Borobudur hadden gekregen nog, dus we zaten tenminste niet helemaal in het donker. Ook hebben we wat kaarsen gehad van de man van Anna. Het was deze keer wel vrij snel weer opgelost.

Er rijden hier heel erg veel volkswagen busjes en kevers rond. Echt heel gaaf! En dit is, tot nu toe, de allermooiste. Wilde ik even met jullie (en vooral met Thijs) delen.

Zaterdag zijn we trouwens voor het eerst echt uit geweest hier. We gingen naar Ceasars. Een van de grootste clubs van Yogyakarta. Alleen weten ze hier nog niet dat het tijdens het stappen ook leuk is om te dansen. De club stond vol met krukjes en tafels. Iedereen zat dan ook duf voor zich uit te kijken op zo'n kruk. De enige plek waar gedanst werd was op het podium door (bijna) blote vrouwen met nephaar. Hihi. Dat was wel jammer, aangezien wij net zo'n zin hadden om te dansen. Maarja, we werden al aangestaard en als je dan ook nog eens als enige gaat staan dansen helemaal. Dat was dus niet zo'n succes.

Zondag zijn we na het msn-en weer pizza gaan eten bij onze vaste pizzatent en daarna lekker naar de bios geweest. We hebben 'The last Legion' gezien. Was erg leuk.

Maandag hadden we weer bahasa les. Na de les zijn we onze les voor gaan bereiden, want dinsdag hebben we weer Engels les gegeven op de SDK Demangan school. Dat was weer erg leuk. De kinderen luisteren ook steeds beter naar ons en durven steeds vaken, vrijwillig, voor de klas te komen. Nou nu is het dus woensdag. Vanochtend hebben we weer bahasa Indonesia les gehad. Het was weer erg leuk. We moesten over onze famailie vertellen en opschrijven hoe je ideale familie er uit ziet. Erg grappig. Nu is mijn blog weer helemaal bijgewerkt. We gaan strakjes sporten, daarna lekker uit eten en dan naar de film van Michael Jackson. Ben benieuwd.

Sampai nanti...

Carnaval en lesgeven in Indonesie

2009-10-20T03:54:00.001-07:00

Hallo, daar ben ik weer. In de afgelopem twee weken is er weer heel wat gebeurd en hebben we weer veel gezien. Ik zou mijn blog misschien iets beter bij moeten houden. Het is zo moeilijk om je alles van twee weken te herinneren.

Ik begin maar bij de school (SD Kanisius Demangan Baru Yogyakarta), omdat dat tenslotte de reden is dat we hier zijn. Na onze eerste ontmoeting zijn we al drie keer terug geweest naar de school. Twee keer om te observeren. Alleen dat observeren was al erg leuk en zelfs vermoeiend. De school begint dus om 7.00 (gelukkig is het 5 minuten vanaf onze Wisma) en duurt tot 12.20, maar na die tijd kunnen kinderen nog kiezen voor extra lessen. Zo is er vioolles voor groep 3 en 4 en allerlei talen en dialecten voor de hogere groepen. Heel veel kinderen doen daar aan mee. Maar na zo'n dag ben je dus helemaal gesloopt. Ten eerste door de hitte en ten tweede door het geluid. De gebouwen hier zijn namelijk erg open en totaal niet geluiddicht. In de klassen gaat het er zo anders aan toe dan dat wij van tevoren hadden verwacht. We dachten dat de leraren hier erg streng zouden zijn en de kinderen heel strak zouden houden, maar dit is totaal niet het geval. Ze praten en lopen wanneer zij dat willen en we hebben tot nu toe maar 1 leraar gezien die de kinderen hier op aanspreekt. Dat zijn dus een heleboel klassen met nog meer geluid. Als het dan dus een keer stil is in je eigen klas, dan heb je weer last van het geluid van de buren. In het begin moest ik hier erg aan wennen. Het is wel heel leuk en grappig om de verschillen te zien. De kinderen en de leerkrachten reageren wel allemaal heel leuk op ons. Eerst waren er nog wat kinderen die het zo vreemd vonden om ons te zien dat ze ons gingen uitlachen en grapjes over ons gingen maken, maar inmiddels zijn ze wel aardig aan ons gewend. De leerkrachten zijn ook allemaal erg aardig en behulpzaam. Zeker Ibu Rina, de juf Engels, zij sleept ons heel de dag (lees ochtend) mee. Tijdens onze eerste observatiedag werden we door de dansjuf ook uitgenodigd voor een dansles. Dat was erg leuk. We leerden een traditionele Indonesische dans. Op de foto zie je Linda en mij in actie, hihi. Heel de dag observeren is wel vrij saai. We waren daarom erg blij dat we op de tweede observatiedag lekker mee mochten doen met de handvaardigheidles. Ze maakten bloemen van lint en sate stokjes. Erg leuk. Alleen vonden de kinderen ons interessanter dan de bloemen. Aan het einde van de tweede observatiedag vroegen we of we de volgende keer zelf ook iets met de kinderen mochten doen en dat vond Ibu Rina een heel goed idee. Het maakte haar ook eigenlijk niet uit wat we deden, ze vond alles wel goed. Wij hebben maandagavond dus allerlei spelletjes voorbereid om de volgende dag met de kinderen te kunnen doen. Afgelopen dinsdag was het dan zover. We mochten zelf les gaan geven, in Indonesie. Ik had er aan de ene kant heel erg veel zin in, maar aan de andere kant vond ik het wel heel spannend. Je weet van tevoren niet hoe de kinderen hierop zullen gaan reageren en of ze wel naar ons zouden luisteren. Als ze dat al niet doen bij hun eigen leraren....We begonnen meteen om 7.00 bij de zesde klas (groep 8). De kinderen zouden eerst een klein testje gaan maken en daarna mochten wij de les overnemen. Er was een jongen, die had vorige week tijdens onze observatie al de hele les niets gedaan, die tijdens het inlevermoment pas alle antwoorden opschreef. Met behulp van zijn buurman. Was grappig om te zien, maar wij wisten wel meteen wie we in de gaten moesten houden! We begonnen onze les met een namenrondje. De kinderen praten alleen heel zacht en het omgevingsgeluid is, zoals ik al eerder zei, heel erg hard. Het was dus vrij lastig om de kinderen verstaan. Na het namenrondje gingen wij iets vertellen over Nederland en moesten de kinderen ons wat vertellen over Indonesie. Ze luisterden braaf naar wat wij zeiden, maar durfden zelf niets te zeggen. Slechts een paar kinderen wilden naar voren komen om wat op het bord te schrijven. Na het bord spel gingen we bloemen met ze vouwen. In deze bloemen moesten ze familieleden schrijven. Met de bloem zouden ze dan een spelletje gaan spelen, waarbij ze familieleden moesten beschrijven. Het was erg leuk om te zien hoe goed en geconcentreerd ze aan het werk gingen en hoe goed ze elkaar hielpen. De ene jongen die steeds niets deed was zelfs bezig, al moest je hem wel steeds in de gaten blijven houden. De meeste kinderen waren ook echt leuk met het spel bezig, al vonden ze het wel heel moeilijk om Engels te praten. Als laatste gingen we een zoekspel met ze doen. Wij hadden verschillende Engelse woorden in tweeen gesplitst. Elk kind kreeg een kaartje en moest zijn/ haar woord compleet zien te krijgen. Dit vonden de kinderen erg leuk. Zeker omdat ze lekker door de klas mochten lopen. Ze hielpen elkaar weer en vrij snel waren alle woorden gevonden. Zelfs de jongen die steeds niets deed kwam vrolijk met zijn woord naar me toe. Hij was helemaal blij dat zijn woord compleet was. Erg leuk om te zien. Helaas was de tijd sneller voorbij dan dat we van tevoren hadden gedacht. We hebben even pauze gehad en daarna hebben we de tweede klas, ook een zesde klas, les gegeven. Deze klas luisterde minder goed naar ons dan de vorige klas, maar ze deden opzich wel goed mee. Ook deze kinderen waren weer vrij verlegen en durfden niet naar voren te komen om aan onze spelletjes mee te doen. Hierdoor waren we bij deze groep al twintig minuten voor tijd door onze stof heen. We hebben daarom nog wat spelletjes gedaan als ' Simon says' en 'When you're happy'. Om de laatste paar minuten op te vullen hebben we hoofd-schouders-knie en teen gezongen. DIt vonden ze erg leuk. Eerst in het Engels en daarna probeerden we ze de Nederlandse versie te leren. Na deze lessen heeft Ibu Rina ons meegenomen naar de bibliotheek. Daar heeft ze ons al haar lesmaterialen laten zien. Ze heeft erg veel mooie spullen, alleen is er van alles maar een exemplaar. Op deze manier kan ze dus nooit met de materialen werken met een klas van 30-40 kinderen. De materialen zagen er dan ook allemaal nog erg mooi en nieuw uit. Sommigen zaten zelfs nog in het folie. Wij mochten een thema kiezen om volgende week in onze les centraal te stellen. Wij hebben voor de seizoenen gekozen. Om de les goed voor te kunnen bereiden hebben we allemaal mooie materialen mee naar huis gekregen. Een grote poster van de seizoenen, een lesboek en kaarten met plaatjes van de seizoenen. Waarschijnlijk gaan we voor deze school ook ons eindproduct maken. Ibu RIna heeft tijdens onze lessen allemaal foto's en filmpjes gemaakt. De filmpjes zijn ook heel leuk, maar die zien jullie als ik weer thuis ben.

De dag dat we de les aan het voorbereiden waren, maandag 19 oktober, kregen we ook een sms van meneer Sarkim. We waren om 16.30 uitgenodigd voor een soort vergadering. Ze zijn hier namelijk erg geinteresseerd in Montessori onderwijs en willen graag dat wij daar iets over komen vertellen. We hebben afgesproken dat wij een presentatie en verschillende workshops organiseren voor de studenten en leerkrachten van hier die erin geinteresseerd zijn. Echt heel leuk. Alle materialen die we nodig hebben worden verzorgd en we gaan de presentatie echt in een ander groot gebouw geven met beamer enzo. Heb er nu al zin in.

De huisdieren blijven nog steeds aangroeien. We hebben nu weer een paar dagen bezoek gehad van een supermot. Hij was ongeveer zo groot als mijn handpalm. Nu is mijn handpalm opzich niet zo groot, maar voor een mot is dat supersized! Hihi. Hij was trouwens niet heel bewegelijk. Hij heeft voor ongeveer 3-4 dagen stil gezeten, op precies dezelfde plek. Blijkbaar vond hij het gezellig. Oh, ze hebben hier trouwens heel lekker jam en zelfs pindakaas (al is de kleur nogal mysterieus). Dit is onze jam en pindakaas voorraad. Ananas jam, aardbei, meloen, ananas jam en chunky pindakaas (met stukjes noot). Ze hebben hier ook een soort jam met kokosnoot en ei. Die moet ik nog proberen, spannend! Oh, wij hebben hier ook een nieuw soort groente ontdekt. Van de buitenkant lijkt het een courgette en van de binnenkant een komkommer. Mag ik u voorstellen...de Courkommer!

Ik had volgens mij al eens eerder verteld over de boekenwinkel bij ons in de buurt. Ik vind het echt een superwinkel. Niet alleen omdat ze er super veel spullen hebben (mapjes, papier, speelgoed, verf, knutselzooi etc.), maar ook omdat ze er een heel apart systeem hebben. Je pakt iets wat je wilt kopen, loopt naar de bali. Daar schrijven ze het product en de prijs op. Je loopt met je blaadje naar de kassa en betaalt. Ondertussen komt iemand anders jouw product naar de kassa brengen. Als je iets van boven koopt, wordt je product met deze ' goederenlift' naar beneden gebracht. Daar staat dan iemand die het product naar de kassa brengt. Mooi toch? Daar moest ik gewoon een foto van hebben.

Wij zijn trouwens elke maandag en woensdag in het language centre te vinden, dus ik dacht misschien is het wel eluk om te zien hoe dat er nou uitziet. We krijgen met zijn drieen les. We hebben drie verschillende leraren. Tetty, Ciska en Endrew, maar Endrew is nu vervangen door Ajuing. Je zit dan in een lokaal met een whiteboard en van die stoeltjes met een soort tafel er aan vast. We hebben een soort werkboek gehad (wat we mogen houden!) en daar maken we dan allerlei oefeningen uit. Zoals alle gebouwen hier, bestaat ook het language centre uit wat muren met allemaal open ruimtes ertussen. In de ruimtes zijn een soort tuintjes gemaakt. Oh, en overal door het gebouw lopen zwerfkatten. Er is ook een soort computerruimte, met internet. Daar zit ik op dit moment ook. Er is een computer die alles doet (msn, internet etc.), een computer die bijna alles doet (geen msn en een toverbalbeeldscherm) en een computer die weinig tot niets doet (geen internet). Er zit weer een tralieraam in de kamer en als je naar buiten kijkt lijkt het wel of je middenin een oerwoud ziet (zie foto). Ze hebben hier zoveel aparte planten en vlinders. Ik zag er daarnet ook nog eentje. Helaas heb ik nog steeds de kans niet gehad om zo'n mooie vlinder op de foto te krijgen.

We zijn ook weer uitstapjes aan het maken. We hebben altijd zoveel geluk met onze trips, want we zijn steeds op het goede moment op de goede plaats en komen aardige, behulpzame mensen tegen. Zaterdag 17 oktober gingen we bijvoorbeeld naar Fort Vredeburg toe. Dat is nog een oud Nederlands Fort. We zijn er met de taxi naartoe gegaan en werden daar meteen opgevangen door een gids. Het was een heel grappig mannetje en hij vertelde ons van alles. Het was een soort museum en m.b.v. poppen hadden ze allerlei situaties nagebouwd. De gids vroeg wat wij allemaal nog meer hadden gezien en nog wilden gaan bekijken. Hij zei dat het erg leuk was om met een becak naar 'Borobudursilver' te gaan. Dat is een soort winkel waar ze zilveren sieraden verkopen, maar ook maken. Met de hand. Wij mochten in de werkplaats kijken en daarna, natuurlijk, in de winkel. Er lagen erg veel mooie dingen. We gingen heen en weer met de becak en dat is weer een avontuur apart. Op de heenweg wilde de gids van het fort bij mij instappen en Linda en Wendy zaten in de andere becak. Op het laaste moment kon hij niet mee, omdat hij bij het fort moest blijven om te werken, dus ik zat op de heenweg alleen. Opzich was dat helemaal niet zo erg, want die becak zijn niet op onze westerse billen gemaakt, hihi. Met zijn tweeen is het lekker krap. Een paar keer dacht ik even dat er ongelukken zouden gaan gebeuren. Er kwam namelijk een scooter recht op me afgereden en de becakman reed een paar keer vlak langs andere voertuigen. Ze duwen die becak ook zo overal voor. Het is wel erg leuk om in zo'n ding te zitten. Je kunt goed om je heen kijken en lekker veel foto's en filmpjes maken. Dat heb ik dan dus ook gedaan. De becakmannen wachtten op ons bij het zilverhuis en zouden ons daarna weer naar Malioboro (winkelcentrum vlakbij het fort) brengen. Ik zat op de terugweg met Linda in de becak. We reden langs allerlei rare dingen, zoals bijvoorbeeld een kooi met blauwe, groene en roze kuikentjes. Onze becak man was erg spraakzaam, dus we hebben in half Engels, half Indonesisch zitten kletsen. Ik heb ook een filmpje van hem gemaakt en aan hem laten zien. Dat vond hij heel grappig! Wij vonden dat weer grappig, hihi. Op een gegeven moment reden we langs een winkeltje waar Wayangpoppen werden gemaakt en verkocht. Ook daar hebben we nog even een stop gemaakt. Ik had bij het Keraton nog geen pop kunnen kopen, dus ik heb nu mijn slag geslagen. De becakman had ons wel nog meer willen laten zien, maar wij waren inmiddels wel toe aan een pauze met veel drinken, dus besloten dat we liever naar het winkelcentrum wilden gaan. De mannen konden ons niet voor het winkelcentrum afzetten, omdat ze daar met de becak niet konden komen, dus zetten ze ons af bij een soort markt vlak voor het winkelcentrum. Het zag er erg leuk uit, dus daar zijn we nog even overheen gelopen. We vonden daar een grote winkel met allemaal leuke, typisch Indonesische spulletjes. Ik heb daar een toffe trommel gekocht. Ik had ze al vaker zien staan, bij andere zaakjes, maar had er steeds maar geen gekocht. Nu kon ik me echt niet meer inhouden. Hij is echt heel gaaf. Er was ook een hele mooie trein, gemaakt van een soort hout/bamboo-achtig spul. Heb ik speciaal voor opa een foto van gemaakt. Toen we eindelijk bij Malioboro waren aangekomen, hebben we

daar lekker wat gedronken (en gegeten). Het toevallige was dat precies op die dag, bij Malioboro Carnaval werd gevierd. Het was op dat moment 17.30 en om 19.00 zou het gaan beginnen. Wij hebben onze tijd tot 18.00 volgemaakt in het winkelcentrum (wat natuurlijk heel moeilijk was voor ons) en zijn daarna voor het winkelcentrum gaan zitten. Wij hadden tenminste alvast een goed plekje. Rond 19.00 hoorden we ineens geluid, iedereen ging klappen en staan. De optocht was begonnen. Het was zo gaaf om te zien. Er kwamen allemaal prachtige karren langsrijden en overal klonk muziek en vuurwerk. Door de vele bewegingen

en omdat het al donker was, was het erg lastig om mooie foto's te maken. Toch heb ik het maar geprobeerd. Er waren blijkbaar ook allemaal dansgroepen met mooie kleren aan, maar die heb ik helaas niet zo goed kunnen zien. Op een gegeven moment waren er ook allemaal van die draken uit China te zien. Dat was echt gaaf. Ze deden er echt een soort dans mee. Dat heb ik gelukkig kunnen filmen. De optocht was na ongeveer anderhalf uur afgelopen. Toen zijn we eerst nog wat gaan drinken en daarna zijn we lekker naar huis gegaan.

Door alle zieken konden we een tijdje niet uit eten, maar dat hebben we even flink ingehaald hoor. We zijn lekker gaan eten bij Bee's. Dat is zo grappig. Dan krijg je je eten in een soort bak, verdeeld in allemaal kleine bakjes. Ook krijg je er stokjes bij en ik heb de hele bak met stokjes leeggegeten. Goed he? Hier is even een foto als bewijs. Het is hier erg leuk om iets te bestellen, omdat je vaak geen idee hebt wat je besteld hebt. Zo had ik een keer een bakje met slierten, kip en een soort soep met ballen. Helaas komt het natuurlijk ook wel eens voor dat je iets bestelt wat achteraf niet zo lekker is. Dat had ik gisteren. Gelukkig hebben we dat wel snel goed gemaakt. Aan de overkant van het restaurant waar we hadden gegeten, stond een kraampje met twee chocolade fonteinen. Je mag dan een soort fruit kiezen en dat houden ze dan onder die fontein. Nice! Dat wil ik thuis ook wel. Wij stonden daar te genieten van onze aardbeien/chocolade lolly en toen kwam er opeens een gast naar ons toe. Hij probeerde in gebrekkig Engels te zeggen dat hij graag vrienden met ons wilde worden, omdat hij geen buitenlandse vrienden had. Hij wilde meteen weten waar we woonden en ons telefoonnummer hebben. Heel apart. Na een tijdje begon hij te stotteren en zei ons gedag. Ik denk dat onze blikken genoeg zeiden, hihi. We hebben nog wat door het winkelcentrum gewandeld, chocolade gehaald bij de supermarkt (wat dat smaakt altijd naar meer) en toen zijn we gaan gamen. Je hebt hier overal van die gamehallen. En in de gamehal in Ambarrukmo heb je zo'n dansplaat. Dan moet je op het goede moment, op de juiste plek op die plaat gaan staan. Dat is echt grappig! Maar wel best moeilijk. De man van de gamehal ging ons helemaal voordoen hoe het moest en we kregen ook allemaal wat te drinken van hem. Ze hebben hier ook een soort trommel spel. Dan moet je op het juiste moment op de juiste trommel slaan. Ook heel grappig. Daarna zijn we lekker naar huis gegaan en gaan slapen.

Toen we vanochtend wakker werden, kwamen we er achter dat de airco in de slaapkamer er mee op was gehouden. Dat wordt een warme nacht vannacht. Morgen gaan we maar weer eens aan school werken en de dag daarna gaan we naar de Borobudur. Dat is een boedhistische tempel. We worden vrijdag nacht/ochtend om 3.30 opgehaald door de chauffeur en die brengt ons er dan heen. We zijn daar dan rond 4.30 en precies dan komt de zon op. Een typisch kodakmomentje, hihi. Je hebt daar een soort beelden van budha's en die zitten in een soort kooi. Als je arm door die kooi steekt en je kunt de budha aanraken dan heb je voor de rest van je leven geluk. Dat gaan we dus even proberen. Nu maar hopen dat er niemand klem blijft zitten.....

ps: die laatse foto dat zijn Wendy en ik op de dansplaat.

Terug van weggeweest

2009-10-09T04:10:00.000-07:00

Zo, het heeft even geduurd, maar hier is weer een verhaal hoor!!! Ik zag dat mijn laatse blog van 28 september was. We hebben inmiddels weer veel meegemaakt, dus het zal wel een heel lulverhaal worden. Ik waarschuw jullie vast...

Weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. We hebben inmiddels al zo veel gedaan. We zijn bijvoorbeeld naar de bioscoop geweest hier, naar de speelhal, we hebben een gezellige meiden/ breezeravond gehouden, we zijn naar de dierentuin geweest en we hebben voor het eerst een.....SCHOOL BEZOCHT!!!
Ik begin maar bij de breezeravond, hihi. Linda en ik gingen even naar het postkantoor om postzegels te kopen, alleen we gingen vrij laat dus hij was dicht! Toen zijn we even langs cirkle K gelopen om koekjes in te slaan. Toen we daar eenmaal binnen waren zagen we mix en max flesjes, een soort nepbreezers, dus die hebben we lekker meegenomen. Van alle kleuren 1. Die avond hebben we lekker film gekeken, mixmax gedronken en bonanza gespeeld. En toen, opeens....viel de stroom uit. En hier is het dan ECHT donker. We zagen helemaal niks meer. Wij graaien naar onze mobiels, zaklampen etc. Het was inmiddels al 01.00, dus we konden Anna ook niet meer wakker maken. Maarrrr, geen stroom betekent geen airco, dus het beloofde een warme nacht te worden. Achteraf viel het allemaal reuze mee. Midden in de nacht sprong de airco weer aan en deed alles het dus weer. Waarom die nou was uitgevallen? Ik heb geen idee.

Ik probeer trouwens steeds al het geluid van een gekko op te nemen. Het lijkt wel alsof de gekko's dat geen goed idee vinden, want elke keer als ik ze hoor, is mijn camera niet in de buurt en tegen de tijd dat ik hem heb gevonden, stoppen de gekko's met geluidmaken. Volgens mij gewoon om mij te pesten. Maarrr...het is me gelukt. Ik heb het geluid op kunnen nemen en er is nog meer goed nieuws, want ik weet nu ook wie die rotzak is. Dit is een foto van onze 'gekkorotzak' (hihi, i.p.v. zoekierotzak mam). Hij zit af en toe gewoon op een muurtje van onze Wisma. Misschien zie je het niet zo goed, maar hij is groenig met rode stippen. De eerste foto, van die hond, dat is een foto van Hailey. Ze woont in een van de andere huisjes van ons Wisma park. Wij hebben hondenkoekjes voor haar gekocht en nu vindt ze ons geloof ik wel aardig, hihi. Het is echt een heel leuk hondje. Ze was in het begin, en nu af en toe nog, alleen erg bang.

We hebben ook al weer wat uitstapjes gedaan. We zijn op de scooters op zoek geweest naar een Hindutempel. Die zou heel dicht bij onze Wisma moeten zitten. Wij vol goede moed op pad, volgens de kaart moesten we over een brug en dan naar rechts. Wij reden eerst onze oude, vertrouwde weg af en toen op zoek naar de brug. Die was nergens te bekennen, maar we zijn op een gegeven moment toch maar naar rechts gegaan. Dat was blijkbaar ook niet goed, want we kwamen bij op de snelweg naar een af andere stad terecht. Zo snel als het kon (en dat is hier niet zo heel snel) zijn we daarom maar omgekeerd en naar huis gereden. Het was namelijk al donker en we hadden geen zin om in het donker te verdwalen. Het is hier trouwens heel vroeg en heel snel donker. Zo rond half 6 is het nog licht en een half uur later is het pikdonker.

Ook zijn we een avond naar de bioscoop in Ambarrukmo geweest (dat is dat grote winkel centrum). We zijn naar 'The ugly truth' geweest. Het was echt een hele leuke film. Eigenlijk ook een heel mooie bioscoop. De stoelen (waren blauw) zaten heerlijk en wisten julie dat je hier bij de bios frietjes en kipnuggets kunt bestellen? Wij hadden lekker een flinke snackvoorraad ingeslagen bij de Carrefour. De grote supermarkt in Ambarrukmo. Toen we uit de bioscoop kwamen was het al 24.00, dus we hoopten maar dat de parkeergarage nog open was. Toen we naar buiten liepen, liepen we trouwens langs een club, daar gaan we nog een keer uit.
We zijn voor de verandering trouwens ook weer eens bij de pizzeria gaan eten en daar had ik een pizza met mozzarella, zalm, ui, knoflook en tomaat. Is echt heel lekker op een pizza. Dat wilde ik even kwijt.
Afgelopen dinsdag zijn we naar de Gembira Loka Zoo geweest. Dat was echt super! Al zaten sommige dieren er wel een beetje zielig bij. Er zat erg veel verschil tussen het ene hok en het andere. Zo had de ene tijger een heel grote ruimte voor zich alleen, terwijl de volgende in een klein, roestig hok zat. De apen daar maakten wel hele leuke geluiden. Dat doen ze in Nederland niet, tenminste ik heb het nog nooit gehoord, hihi. Ze verkopen ook pinda's om de beesten te voeren en dat weten die beesten volgens mij ook. We stonden als eerste bij de olifanten. Die olifant kwam heel dichtbij ons staan, precies op de plek dat wij er goed bij konden. Linda en ik hebben haar allebei twee pinda's gegeven. Ze slurpte ze echt van je hand af met haar slurf. Dat was echt een heel grappig gevoel. Op een gegeven moment gingen we ergens zitten om een ijsje te eten, want het was een extra warme dag. Opeens hoorden we de telefoon van Linda af gaan. Het was meneer Sarkim met de boodschap dat we morgen (woensdag) om 11.00 een school konden bezoeken. Helaas hebben we precies dan bahasa Indonesia les, dus we konden niet, maar hij zou proberen te regelen of we donderdag konden komen. Na de olifanten liepen we een slangengedeelte in. Linda en Wendy stapten een hok in. Daar zat een man met een heel grote cobra waar je mee op de foto kon. Ik wilde eens kijken wat er daar aan de hand was, dus stapte ook het hok in, dat dus gewoon de hele tijd wijd open stond, en zag vlak bij de deur van het hok een hele dikke slang liggen. Daar keek niemand naar om! Hij kon gewoon rustig de kooi uit glibberen. Toen ik dat tegen Linda en Wendy zei, waren zij ook vrij snel weer uit het hok, hihi. Een paar hokken later zagen we iets minder leuks. Wendy zei ineens:,, Oh, een cavia. Leuk zeg, die heb ik nog nooit gezien!" Het bleek al snel dat die cavia niet alleen in dat hok zat. In de hoek lag een grote slang te slapen. De cavia zat helemaal aan de andere kant. Die had, geloof ik, nog niks in de gaten, want hij zat zich nog rustig te wassen. Ik ben maar snel doorgelopen, want ik vond het niet zo'n leuk gezicht.
Ze hadden ook kakketoes in de dierentuin. Eentje kwam heel dicht bij. Dat was wel gaaf. Het is trouwens wel vreemd om te zien in wat voor een hokken de beesten hier zitten. Om een grote krokodil staat alleen maar een gammel gaaswerkje. Het lijkt me dat hij daar zo uit komt, maarja.
Oh, voordat we de dierentuin trouwens inkwamen, stond er een gave boom met allemaal rare slierten eraan. Daarna gingen we door de poort en toen kwamen we eerst in een soort speeltuin met een lelijke sneeuwwitje en nog lelijkere dwergen. Daarna konden we een laboratorium in. Dat was denk ik wel leuk geweest voor jou, Jewa. Je zag daar allemaal insecten en planten en vooral ook heel veel vlinders. Ze hebben hier sowieso hele mooie vlinders. Ook zo groot. Alleen willen ze nooit op de foto. Dan maar zo (zie foto van opgeprikte vlinders). De insecten hier zijn ook belachelijk groot. Ik heb er gisteren eentje op de foto kunnen krijgen. Een soort mega bij met een gele romp en een zwarte kont.
Het park ligt om een soort plas heen. We konden dan ook in maffe gemotoriseerde bestuurbare kazen op de plas varen en dat hebben wij natuurlijk even gedaan. Op die manier hebben wij meteen weer een attractie gecreeerd. Langs de kant stonden rijen mensen te kijken/ zwaaien/ (uit)lachen, omdat het er waarschijnlijk nogal maf uitzag. Gelukkig konden wij er zelf ook om lachen. Het waren echt leuke bootjes.
We zijn terug gereden met de taxi. We wilden eerst weer met zo'n paardenkar gaan, maar dat mannetje van die kar stond heel de tijd op mijn tenen te spugen, ieuw...hihi. Die avond hebben we bij Harihari gegeten. Je kunt daar kiezen of je aan een gewone tafel gaat zitten of aan zo'n extra lage tafel. Het was hartstikke lekker en het is ook een gezellig tentje, maar toch werd ik de volgende dag wakker met buikpijn, diarree en misselijkheid. Ik heb de hele dag op bed gelegen en zo dus ook de vierde les bahasa Indonesia gemist.
De dag erna zouden we waarschijnlijk die school gaan bezoeken, maar we hadden nog niets nieuws van meneer Sarkim gehoord. Daarom zijn we maar wat gaan internetten en bij het language centre langs gegaan om naar onze keuzecursussen te vragen. Nu blijkt achteraf dat wij die cursussen alleen kunnen volgen als we ze zelf betalen. Maandag krijgen we een prijslijst. Ben benieuwd! De volgende dag (vrijdag) wilde ik optijd opstaan om mijn blog bij te werken. Dat is achteraf niet gelukt, maar dat vond ik helemaal niet erg. Linda maakte me die ochtend om 8.45 wakker. Zij had om 5.30 een sms-je gehad van Nanik van het language centre met de boodschap dat we die zelfde dag nog een school mochten bezoeken. We moesten er om 11.00 zijn. Omdat Bridget en Vina niet mee konden (onze buddy's), ging Widuri mee. Ook een student van hier. Een heel aardige jongen. We hadden dit helemaal niet verwacht, dus ook niets voorbereid. Dit hebben we 's ochtends nog even gedaan. Om 10.50 stonden wij op de afgesproken plek te wachten op Nanik en Widuri, maar er was niemand te zien...Om 11.00 kwamen ze aanlopen. Het zou ongeveer 5 minuten tot de school zijn, maar we moesten wel echt op de scooter komen. Ik was eigenlijk net bij Linda achterop gestapt en toen waren we er al. De school is echt op 5 minuten loopafstand van onze Wisma. Ideaal! Bij de school werden we meteen bestormd door alle kinderen die op het plein stonden. Ze zijn hier helemaal niet gewend aan mensen die er anders uit zien. In Nederland heb je mensen in alle vormen, kleuren en maten, maar hier niet. SOmmige kinderen reageerden heel leuk op ons, maar andere deden een beetje gek. Er was een jongetje die iets tegen ons zei, daarna begon te lachen en het was blijkbaar zo raar wat hij zij, dat zijn lerares het niet eens wilde vertalen. We hebben de directeur en de lerares Engels ontmoet. Het is een Katholieke 'private' school. Er zitten meer dan 700 kinderen op school en die hebben allemaal tegelijk pauze. De lokalen zien er kaal en leeg uit. In een klas zitten ongeveer 40 kinderen. Op straat wordt altijd allerlei afval verbrand, daarom stinkt het hier soms ook erg, maar op die school scheiden ze het afval. Dat vond ik wel grappig om te zien. Ze hebben een mooi computerlokaal en daar zijn ze zuinig op. Iedereen moet binnen zijn schoenen uit. De vrouw op de foto is Ibu Rina. De lerares Engels. Zij is erg aardig. DIsndag en donderdag mogen we bij haar in de klas komen kijken. Uit haar verhalen komt wel duidelijk naar voren dat zij het onderwijs op haar school graag zou willen veranderen. Dit is helaas niet mogelijk. Zij zou bijvoorbeeld liever 20 kinderen in een klas hebben, maar de directie wil dit niet. Elk kind levert geld op en dat hebben ze hard nodig omdat ze een 'private' school zijn en dus geen geld van de regering krijgen. Ik heb erg veel zin in dinsdag en donderdag. De week daarop hopen we dan weer een andere school te kunnen bezoeken.

Trouwens, voor mensen die al mijn foto's liever op picasaweb willen bekijken, omdat dat volgens Thijs beter is (hij heeft geen gelijk), kunnen via deze link op mijn picasaweb komen. Hihi:

http://picasaweb.google.com/estherreichart/EstherInIndonesie#

Ons huis

2009-09-28T01:43:00.000-07:00

Het heeft even geduurd, maar ik vond het nu wel eens tijd voor een uitgebreide beschrijving van ons huis. Ik heb foto's en een filmpje, maar dat filmpje probeer ik wel een andere keer, want dat duurt uren...
ps: misschien staan er een aantal dingen vermeld, waarvan jullie al op de hoogte zijn. Ik heb natuurlijk eerder al globaal beschreven hoe ons huis eruit ziet, maar dat is dan jammer, hihi.
Nog even tussendoor, dit is niet ons huis hoor, maar een huis in onze straat. Er groeit een boom door het huis naar buiten. Op het plaatje rechts zie je wel ons huis. Je komt binnen in de hal. Hier staan twee stoelen en een tafeltje (zie foto) Dit is een afgesloten ruimte en zoals ik al eerder vertelde, kom je daarna door een deur weer buiten. Je staat dan in een openlucht hal, maar je kunt het ook een overdekte tuin noemen. Als je meteen de eerste deur links in gaat, kom je in onze woonkamer. met rieten bank, twee rieten stoelen, rieten tafel, bureau en bureaustoel, televisie en internet aansluiting. Inmiddels hebben wij het hier een beetje versierd. We hebben allemaal een poster gemaakt en er is een pervers corner (dit zagen wij in een restaurant in Bali, the posers pub, daar hadden ze ook een pervers corner, hihi). Op de deur hangt onze aftelkalender. Elke dag (aan het einde van de dag eigenlijk) mag een ander een kruis zetten. Ohja, er zitten gaten in onze muur en die zijn keurig dichtgeplakt met plakband. Als je uit de woonkamer komt en rechtdoor gaat, zie je aan je linkerhand een deur. Deze leidt je naar de eetkamer. MET airco. In de eetkamer staat een tafel met vier stoelen. Bedekt eerst met stof en afgewerkt met een plastic laag. Best slim, zo wordt de bekleding niet vies. Ook staat er in de eetkamer een koelkast, een servies kast en een voorraad kast, tenminste, wij hebben er een
voorraadkast van gemaakt. In de eetkamer is ook een wasbak met spiegel. Best handig, want je kunt je voorstellen dat wij 's ochtends niet met zijn drieen voor 1 spiegel passen. Ik ga daarom vaak naar de eetkamer. SInds gisteren hangt er ook in de eetkamer een aftelkoord. Hier knippen we elke avond een stukje vanaf. Naast de eetkamer zit ons tentenkamp, ik bedoel onze slaapkamer. Alles wat je hier op wilt hangen, moet je met ducktape ophangen. Onze klamboo's hangen met ducktape aan de muur en ook de versieringen. Het vervelende is, dat de muur meekomt als je een stuk ducktape van de muur wilt trekken, hihi. Oeps! Verder staat er in onze slaapkamer een kast en is er een wastafel met spiegel. Ohja, dit is de tweede en tevens laatste ruimte met airco in ons huis.
Daarna ga je weer een deur door naar een andere ruimte. Hier bevinden zich de keuken (met dat gaas ervoor), het washok (dat grijzige), de pannenkast (spreekt voor zich), de douche en de wc. Deze bevinden zich in dezelfde ruimte. Dat is wel lastig, maar gelukkig zijn wij niet echt vaak onder de douche te vinden hier (wij douchen WARM na het sporten in het hotel). Er staan hier bij de wc's en douches wel overal vreemde bakken water met emmertjes erbij. Wij hebben al een functie voor deze bak gevonden. Je kunt er een emmertje water uit scheppen, zodat je haar wel nat wordt. Onder die straal lukt dat namelijk niet. En je kunt er ook de wc mee doorspoelen. Onze wc thuis spoelt gelukkig wel door, maar andere wc's, zoals die in het language centre, niet. Nogal lullig als je net hebt gepoept en je komt er achter dat de doortrekker niet werkt.........

Allemaal losse flodders

2009-09-28T00:34:00.001-07:00

Selamat siang.

Nog even een berichtje. Ik heb namelijk nog allemaal leuke foto's en verhaaltjes die niet echt ergens bijhoren, dus vandaar alle losse flodders bij elkaar (rijmt nog ook).

Dit zijn nog wat foto's van ons laatste uitstapje. Dit is het waterkasteel. Hier zwom de sultan vroeger in. Nu staat het droog en is het voornamelijk voor de toeristen.

Die rechts onder (van de 4) is een plattegrond van het kasteel.

Ze hebben hier bij fastfood restaurants, rijst verpakt als hamburgers bij de MacDonalds. Erg vreemd om te zien, maar wel lekker. Ze eten het dan ook met hun handen of zoals ik dat doe op de foto.

We hebben er weer een nieuw huisdier bij (of hadden). Dit is het holletje van Reggy rat. Ze heeft een holletje in onze tuin/ gang. Ik heb haar 1 keer gezien. Ze was heel lief, klein en had schattige flapoortjes. Ik was net te laat met het maken van de foto. Waarschijnlijk ga ik haar ook niet meer op de foto krijgen. Gisteren avond lag er een heel skelet voor onze deur. Waarschijnlijk heeft 1 van de katten de rat opgegeten. Maar we weten niet of het onze huisrat was of een andere. (Wordt vervolgd...)

Deze poster hing in het kleine winkelcentrum, op loopafstand van onze Wisma. Ik vond het wel een grappige, foute foto. Die avond hadden we boodschappen gedaan. We hadden aardig wat tassen vol en wilde graag met de taxi naar huis. Een fietstaxi (becak) wel te verstaan! We hadden er twee. De voorste met Wendy en Linda, de achterste met mij en de boodschappen. Het was erg leuk om dat mee te maken. Het valt wel op dat het voornamelijk oude mannetjes zijn die rondrijden in een becak. En dat is juist zo zielig. Moet zo'n oud mannetje zo'n zware fiets besturen en vooruit krijgen. Die van Linda en Wendy was toevallig jong. Ik heb deze foto onder zware stress gemaakt. Naast mij wiebelende boodschappentassen, tussen mijn benen mijn rugzak en mijn voet (met bungelende slipper) hing over de rand van de becak heen. Toch is het mij gelukt om mijn fototoestel uit mijn rugzak te krijgen, zonder dat ook de rest van de inhoud van mijn tas mee naar buiten kwam en op de weg viel, mijn voet weer veilig binnen boord van de becak te plaatsen, alle boodschappen te redden en ook nog eens de uiteindelijke foto te maken. Is ie niet leuk? Het einde van onze becak tocht was trouwens ook nog erg spannend. We hadden namelijk bedacht dat we niet bij onze Wisma, maar bij cirkle K (minisupermarkt) afgezet wilden worden, omdat we daar nog brood moesten halen. De becakmannen begrepen ons alleen niet goed, dus Linda en Wendy werden richting cirkle K gebracht, terwijl ik de hele andere kant op ging. En dat was dus niet de bedoeling. Uiteindelijk werd het mijn becakman duidelijk dat hij achter de andere becakman aan moest. Maar toen moesten we dus wel helemaal van de rechterkant van de weg, naar de linkerkant. Er klonk wat getoeter, maar uiteindelijk waren we allemaal veilig aangekomen bij de cirkle K.

Dit is het zwembad waar wij bijna elke dag te vinden zijn. Ze hebben hier ook heerlijke drankjes!

Ik houd van spekkoek!!! Hihihi, dit was onze eerste poging spekkoek. Deze is inmiddels op. We hebben nu een iets kleiner stukje gekocht en die is veeeeel lekkerder. Waarschijnlijk gaat er daar ook stukje van mee naar huis :D

En dan tot slot: dit zijn wij met Agus, onze reisleider/chauffeur uit Bali. Bijna iedereen heet hier trouwens Agus of Agun. Wisten jullie trouwens dat de namen Linda en Esther hier nog best vaak voorkomen. En Wendy's is hier een restaurant. Nou Selamat tinggal.

Scooters met vrienden (nu horen we er echt bij!)

2009-09-27T23:56:00.000-07:00

Hallo allemaal, daar ben ik weer.

We hebben sinds gisteren twee scooters. Het zijn twee hele, mooie, nieuwe, honda scooters. De ene is net iets groter dan de andere, dus Linda zit op de grotere, Wendy op de kleinere en ik achterop. Ik heb namelijk geen rijbewijs en ze pakken toeristen er hier expres tussen uit om te kijken of ze een rijbewijs hebben of niet. Veel mensen rijden hier namelijk zonder rijbewijs. Hoe je aan een rijbewijs kunt komen, is ook erg apart. Je kunt een rijbewijs kopen. Voor rp. 2.000.000 heb je er eentje en moet je een test doen, maar voor rp. 4.000.000 kun je hem zo ophalen.

Dit zijn trouwens de scooters (met vrienden).

En dit ben ik, aka Willempie. We nemen nu officieel deel aan het verkeer hier en dat is toch weer een heel andere ervaring dan het zo nu en dan oversteken van de straat. Linda en Wendy zijn de scooters samen met Bridget en haar vriend Jody gaan ophalen. Ze moesten daarna met onze scooters terug naar huis rijden. Ik was ondertussen beetje aan het opruimen en afwassen en computeren. Ik hoorde steeds bromgeluiden, maar iedere keer waren ze het niet. Na een tijdje hoorde ik een heleboel getoeter. Dat kon niet missen! Linda en Wendy op de scootah. We hebben afscheid genomen van Bridget en Jody en zijn toen meteen met zijn drieen op de scooter gestapt. We gingen naar Ambarukmo Plaza (het grote winkelcentrum) om daar iets te eten. Op de heenweg ging ik bij Linda achterop en op de terugweg bij Wendy. Om even te kijken waar ik het beste zat. Maar achterop kun je dus alleen maar toekijken en hopen dat het goed gaat. Overal komen scooters en auto's vandaan. Er bestaat hier ook niet zoiets als een maximale snelheid. Scooters kunnen veel harder dan in Nederland. Ze kunnen dezelfde snelheden behalen als auto's. Maf! Maarja, wij dachten dus dat we wat minder zouden opvallen als we ook op een scooter zouden zitten, zoals iedereen hier. Maar dat is dus verkeerd gedacht. We worden alleen maar nog meer aangestaard. En ze beginnen tegen je te praten voor het verkeerslicht. Wel grappig. Het is nog wel wennen voor Linda en Wendy, want je moet hier links rijden en rechts inhalen, maar ondertussen komt de rest van het verkeer overal vandaan. De grotere wegen bestaan uit twee brede banen. Eentje voor de ene kant op en eentje voor de andere kant op. Als je dus aan de ene kant van de weg bij een winkelcentrum bent geweest, kun je niet meteen de goede richting naar huis op, maar dan moet je eerst nog een heel stuk verder rijden op die weg. Je hebt namelijk maar een paar punten waar je de andere weg op kunt draaien. En dat is dan ook nog een heel gedoe, want de andere kant wil het liefst ook zo hard mogelijk doorrijden. Maar we raken al steeds meer gewend aan alles hier, dus het komt goed. De scooters kunnen we nu gaan gebruiken voor het bezoeken van scholen enzo.

Over scholen gesproken, we hebben vandaag onze eerste les Bahasa Indonesia gehad. Het was super leuk en leerzaam. We krijgen les van Tetty. Ze is 22 en studeert zelf ook nog. Het gaat alleen wel allemaal ontzettend snel zeg. Iedereen zegt altijd dat Indonesisch zo makkelijk is, maar dat valt nog best tegen. Er zijn allemaal kleine uitzonderingen. Dat is altijd lastig. We zijn vandaag begonnen met het voeren van simpele gesprekjes, zoals je naam zeggen en hoe oud je bent. Ook hebben we getallen geleerd en de persoonlijke voornaamwoorden. We hebben ook huiswerk gekregen voor volgende week maandag. Dus dat wordt hard studeren. Woensdag hebben we ook les, maar dan van een ander. Maandag is meer spreken en woensdag meer luisteren. Na de les zijn we nog even bij de coordinator langs gegaan om te vragen naar die andere cursussen. Ze heeft meteen de volledige lijst voor ons gepakt. Nu kunnen we rustig gaan kijken wat we willen en dat woensdag doorgeven. Er zijn lessen in;

-Traditionele klederdracht-

-Batik

-Wajang poppenspel

-Traditionele kruidendrankjes maken

-Indonesisch koken

-Origami met kokosnootbladeren

-Indonesisch dans

-Gamelan spelen

Ik vind bijna alles leuk, dus ben van plan flink wat cursussen te gaan volgen. Alle mensen hier zijn ook zo aardig, vriendelijk en geinteresseerd. Er komen veel mensen naar ons toe om een praatje met ons te maken. Dat is erg leuk. Zeker als wij dat straks in het Bahasa kunnen.

Sampai nanti (see youn later)!

Op onderzoek in Yogyakarta

2009-09-23T23:55:00.000-07:00

links: ik met pizza calzone, op te eten zonder bestek, alles was dicht, dus helaas moesten we wel bij de pizzeria om de hoek eten.

rechts: freddy de huiskikker, kleine broer van fred

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Het feest en dus de vakantie is hier gelukkig bijna weer voorbij, dus alles gaat weer langzaam aan open en ik kan weer internetten. Ten eerste wil ik even sorry zeggen tegen iedereen die een leuke reactie heeft achtergelaten. Ik hoorde dat het voor jullie lastig was om een reactie te plaatsen, maar voor mij was het ook lastig om erachter te komen dat er reacties waren geplaatst. Daar kwam ik nu net pas achter. Ik heb ze nu allemaal gelezen. Bedankt, daar moeten jullie vooral mee door blijven gaan. En kan ik dan ook weer op jullie reacties reageren??? Of moet dat gewoon zoals ik het nu doe?
Want dan wil ik even tegen Nina zeggen dat dat van "Lang en gelukkig" een heel goed idee is!
Ik zit ondertussen trouwens een fruit soy bar te eten en hij is een beetje taai, maar wel lekker. Hihi.

Er is weer veel gebeurd de afgelopen dagen. Wendy was als eerste een beetje ziek, verkouden, keelpijn etc. Aangezien we steeds met zijn drieen bij elkaar zijn en ook in 1 kamer slapen kon het niet uitblijven dat ook Linda en ik het moesten krijgen. En dat was dus ook zo. Het begon een beetje bij mij, maar ik heb meteen tragitol genomen en toen leek het wel weer aardig weg te gaan. Maar helaas twee dagen later kwam het des te harder terug. Gisteren was het echt erg. Erg verkouden en keelpijn en hoesten enzo. Vannacht een nachtje wakker gelegen, maar nu lijkt het weer langzaam weg te gaan. En je raadt het al. Nu komt het bij Linda op. Maarja, als we het dan alledrie gehad hebben, zijn we er maar vanaf ook.

De vakantie hier viel ons een beetje tegen, want we konden dus nog niet met de lessen bahasa of ons onderzoek beginnen. We hebben dus maar wat gesport de afgelopen dagen en een beetje gegeten. Ook zijn we een dagje naar het grote winkelcentrum geweest, we weten nu waar hij zit, en hebben we ons daar aardig vermaakt. Onze buren, de Papua's, zitten met zijn 21'en in 4 huisjes en hebben 1 begeleider. Hij moet ze leren wanneer je naar bed gaat, op staat etc. Daar hebben we een beetje vrienden mee gemaakt en nu bleek dat die begeleider echt een heel grappige man is met heel veel dvd's, die wij dan weer mogen lenen. We hebben dus ook lekker filmpjes gekeken, maarja op een gegeven moment gaat dat niks doen vervelen. Dus ook al waren we niet helemaal lekker, zijn we gisteren toch maar op onderzoek in Yogyakarta gegaan en dat beviel heel goed.

De dag begon wat minder, omdat, zoals ik al verteld had, ik me rottig voelde door verkoudheid enzo, maar dat was nog niet eens het ergste (hihi). We hadden ons erg verheugd op rijstepap als ontbijt, dus ik was enthousiast begonnen met het koken van de rijst. De rijst was klaar, tijd voor de melk......je raadt het al, melk zuur! En we hadden het ook meteen door de rijst gegooid, dus met die rijst konden we ook niets meer. Ik dacht, geen probleem, dan nemen we toch yoghurt met 'verse' ananas. Ik begon vol goede moed aan het slachten van de ananas ( en dat is best lastig met een bot mes), maar zag tot mijn spijt dat dit geen verse ananas meer was. Nu is dit alles bij elkaar natuurlijk al meer dan verschrikkelijk (;p), maar tot slot was ook nog eens de gasfles op en konden we geen thee zetten. Wat zijn we toch zielig he?

We besloten ons snel aan te kleden en klaar te maken voor een uitstapje. De Borobudur ging vandaag niet meer lukken, dat moet je echt van te voren beetje plannen ofzo. Maar het Kraton, daar staat het paleis van de sultan, ging wel. Als je daar bent, ben je ook meteen in een leuk cultureel centrum, er is daar veel te zien. We hadden op internet wat taxinummers opgezocht, maar die hadden we niet nodig, want we konden vrijwel meteen in een taxi stappen. De chauffeur bracht ons naar het Kraton en gooide ons er voor de deur van het paleis uit. Rondom het paleis stond het vol met marktkraampjes, fietstaxi's (becak), koetsen met paardjes ervoor en er zaten twee oude mannetje te schaken op de straat.

We werden meteen door een man naar het kaartenloket begeleid. Daar kon je voor rp 3.000 een kaartje kopen om naar binnen te mogen en voor rp 1.000 en kaartje, zodat je foto's mocht maken. Het grappige van vandaag was dat er volgens mij meer foto's van ons werden gemaakt, dan dat wij zelf foto's hebben gemaakt. Linda is tijdens ons verblijf al vaker op de foto gevraagd, maar vandaag leek het net of we beroemdheden waren, heel grappig, maar wel gek. Toen we door de poort naar binnen liepen, vroeg een man ons wat voor een taal we spraken. In het Engels zei hij dat er een gids inbegrepen was bij het kaartje. Hij liep met ons door heel het paleis en vertelde ons van alles. Dat waas erg leuk. Zo liet hij ons zien dat in het paleis pilaren waren waarop de tolerantie tussen de drie grote geloven, islam, hindoeisme en boeddhisme te zien was. Hier onder zie je de foto van zo'n pilaar. Ook was de traditionele klederdracht te zien. De man legde ons uit dat je aan de kleding kunt zien wat voor een functie iemand heeft en of iemand getrouwd is of niet. Er stond een troon op een soort podium. Dit was helaas niet de echte troon, want die was van puur goud en werd alleen gebruikt met ceremonies. De man vertelde ons ook wat er nog meer in de buurt was en leuk om te bezoeken. Hij wees ons een moskee en vertelde dat er een soort kunststichting was. Zij maakte batik schilderijen. Hij is met ons meegelopen naar een man met een koets en een paard. Wij hadden een koets met daarvoor 1 van de weinige paarden die er wel mooi en verzorgd uitzag, gelukkig. De man in de koets sprak namelijk geen woord engels, dus dat was voor ons lastig communiceren. De man van het paleis heeft voor ons een bedrag afgesproken, waarvoor de man met de koets ons naar het batik centrum zou brengen.

Het in die koets zitten was een hele ervaring. Het is zo maf, steeds weer, om dat verkeer hier te zien. Paarden, scooters, becak's en auto rijden kris kras door elkaar heen en toch hebben we nog geen enkel ongeluk gezien. Wij voelden ons in die koets net de Koningin (in een rijtuigie, helemaal naar Vinkeveen, hihi). Veel mensen zwaaiden naar ons en ze werden helemaal gek als wij dan terug zwaaiden of lachten. Op een gegeven moment kwam er een heel grote truck naast ons rijden, het raam ging open en er kwam een joekel van een lens uit om een foto van ons te maken. Hahaha, wij dachten, dat kunnen wij ook, dus ik maakte ook een foto van die man. Oh en onderweg kwamen we hele toffe pilaren tegen. Iets met een ananas bovenop. Geen idee waar ze voor bedoeld waren, maar ze zagen er te gek uit.

De foto's die je hierboven ziet zijn foto's van die man die een foto van ons nam, de ananaspaal en de middelste is een foto van ons drieen in de koets + paard + koetsier. Kun je ons alle drie vinden? Uiteindelijk werden we afgezet bij een steegje aan een grote straat. Daar stond een groen huis en dat was de kunststichting. We kwamen daar binnen en er was een man die ons vroeg of we wisten hoe dat nou werkt, dat batiken. Hij gaf ons meteen een uitleg. Echt heel tof. Hij liet ons stap voor stap zien hoe het werkt en vertelde dat je altijd met de lichtste kleur begint en eindigt bij de donkerste. Als er in een kleed 5 kleuren zitten, is het hele proces 5 keer doorlopen. Daarna mochten we rondkijken of we iets moois zagen. We kregen een prijslijst mee. Er was werk van meesters en leerlingen te vinden. Mijn oog viel meteen op een groot, Dali-achtig schilderij. Het duurste dat er was. Er waren nog meer schilderijen van die kunstenaar en ze waren allemaal even mooi. Er zaten ook allemaal symbolische betekenissen in de schilderijen verwerkt. Uiteindelijk heb ik er drie meegenomen. Echt heel erg. Twee grote en een kleine. Maar ze zijn ook wel heel mooi. Dus Thijs, ik hoop dat er een plekje voor is later in ons huisje.
Maar het was nog niet zo simpel om die schilderijen te krijgen hoor. Ik had namelijk niet genoeg geld bij me, dus eerst was het de bedoeling dat ik, samen met de man van de galerie, op de scooter naar ons Wisma ging om geld te halen en dan terug naar de galerie waar Wendy en Linda zouden wachten. Dat leek me niet zo'n goed idee. Er was ook een pinautomaat in de buurt, dus daar zou de man samen met mij naar toe gaan. Ik wist alleen niet dat dat ook op de scooter ging gebeuren. Voordat ik het door had zat ik achterop bij die vent, op een scooter, dwars door het verkeer heen scheurend (dat viel wel mee, maar zo voelde het). Ik had geen idee waar we heen gingen, dus wachtte ik maar af. Uiteindelijk zag ik een pin, ik gepind en hup weer op de scooter (op mijn eigen klunsige manier ;p) en nu maar hopen dat we echt terug gingen naar de galerie. Het is de bedoeling dat iedereen hier links rijdt, maar ik heb alle kanten van de weg gezien. Het was achteraf wel erg leuk om meegemaakt te hebben. Maar dat dacht ik pas toen ik Lin en Wen weer zag en weer veilig terug was in de galerie. Tijdens die tocht heb ik ook het eerste ongeluk gezien hier. Er vielen twee mensen heel klungelig van hun scooter. Na dit hele avontuur boodt de man van de galerie ons nog aan om in de vakantie langs te komen, als we een keer geen lessen hebben, om een cursus batik te volgen. Dus, wie weet. Na de batikgalerie gingen we te voet, het

zou heel dichtbij zijn, op weg naar het waterkasteel. Maar eerst wilde we wat eten, want ondertussen gingen we zo'n beetje van ons stokje. We vonden een soort supermarktje. Ik dacht, laat ik eens iets kiezen dat ik niet ken. En dat beviel goed. Ik had iets van zoet deeg met noten, erg lekker en iets van zoet deeg met scherpe zooi. Ook wel te doen. Na een tijdje wisten we niet of we rechts of links moesten en toen kwamen we een aardige man tegen die ons de weg wees. Zo kwamen we weer aan bij het paleis van de Sultan en daar in de buurt moest ook het waterkasteel ergens zijn. We moesten allemaal erg nodig plassen. Vlakbij het paleis was een museum over de koesten van de sultan en wij hoopten dat ze daar ook een wc zouden hebben, dus besloten we daar naar binnen te gaan. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Voordat we naar binnen konden moesten we namelijk nog poseren met alle mensen die een foto van ons wilden maken. Zo grappig. Sommigen durfden het eerst niet te vragen en probeerden het stiekem te doen. Anderen kwamen op ons af en vroegen het. Als we dan ja zeiden, kwam er meteen een hele menigte. Zo raar om je voor te stellen dat mensen met ons op de foto wilden.

Uiteindelijk waren we binnen (geen wc te bekennen ) en daar ging het poseren nog verder. We verlieten het museum en liepen maar wat rond op zoek naar een wc en het waterkasteel en opeens kwamen we een man tegen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen (sprak Engels) en waar we heen gingen. Het was een heel aardige man en hij heeft ons vanaf dat moment, zomaar, een hele rondleiding gegeven. Er zijn blijkbaar shows bij het paleis en dat rooster leit hij ons zien. We gaan zeker nog eens terug om naar die shows te kijken. Er zijn poppenshows en dansshows. Ik zei dat ik die poppen heel leuk en mooi vond en toen zei hij dat hij ons wel even mee zou nemen naar een atelier waar de lerenpoppen gemaakt worden. Daar mochten we gaan zitten en werd ons precies verteld hoe de leren poppen werden gemaakt en ook de hele symboliek erachter. Hij vertelde dat die poppen eigenlijk voor het leven van de mens staan. Onderaan (hij zei in de kont) begint het. Daar zit de baby. De baby kent nog geen emoties/ gevoelens. Voor de baby zijn alleen de basisbehoeftes van belang. Daarna ben je volwassen en kom je in het gebied waar het hart zit. Daar zit het gevoel en de emoties. Daarna ga je naar het hoofd en de hersenen en daar zit je als je oud bent (open mind, whisdom). Achterop het hoofd zit een masker. Je kunt namelijk niet alles in de gaten houden als er geen ogen in je achterhoofd zitten, maar echt twee paar hoofden/ ogen kan ook niet, want dan zouden die twee verschillende richtingen uit willen. Verder zaten er krullen omhoog en krullen omlaag op de vleugels bij het hart in de buurt. De pop moet namelijk alle gevoelens weergeven en soms ben je vrolijk (krul omhoog) en soms verdrietig (krul omlaag). De man vertelde ook dat wajang, spiegel betekent. Het is een spiegel, omdat je je voor je gevoelens niet kunt verstoppen. Ook zaten er oneindigheidstekens op de pop, omdat het leven nooit eindigt. Het was een heel mooi verhaal en je verwacht in eerste in stantie ook niet dat er zoveel achter 1 pop zit. Op de foto's zie je een pop die nog niet gekleurd is. Dit doen ze overigens met natuurlijke kleurstoffen. Ook zie je hoe de man aan het werk is. Hij maakt een nieuwe pop. De poppen zijn van leer en kunnen heel lang meegaan. De poppen stellen allemaal goden voor en zij zijn zo gekleurd dat de betekenis van de kleuren ook overeen komen met de karakters en functies van de goden.

Het was echt leuk om dat gezien te hebben. Ik kon er helaas geen kopen omdat ik al mijn geld al aan batik had uitgegeven, maar misschien gaan we nog een keer terug. Je krijgt ook een mailtje van die man, met daarin de uitleg die bij jouw pop hoort. Hij zei dat je echt goed moest kiezen en nadenken welke pop het beste bij je past en dat zo'n pop dan nog generaties mee kan gaan.

Na de poppen liepen we nog wat batik tentjes in, maar daar waren we snel uitgekeken, want dat hadden we al gezien. We liepen echt door een soort buurtje met allemaal huisjes van de mensen die daar leven. Het was leuk eens echt onder de mensen van hier te zijn. Dat is bij onze Wisma toch weer heel anders. We zouden nog een ondergrondse moskee en het waterkasteel gaan bezoeken. Ik maakte wat foto's van de straatjes en vogelkooitjes en toen begon een grijze, Indonesische man opeens tegen ons te praten. In het Nederlands. Dat had ik nou nooit verwacht! Hij zei dat de man die ons rondleidde een goede man was. Het was zijn vriend. Ook vertelde hij dat het vroeger rechten had gestudeerd in Leiden. Hij had 3 jaar in Nederland gewoond. Zijn dochter was op dit moment ook in Nederland. Het was een hele lieve oude man. Hij vertelde dat er vroeger echt water stond in het waterkasteel en liet ons er ook een foto van zien, maar tegenwoordig is het leeg. We namen afscheid van de man en gingen verder richting moskee.

Die zag er ook alweer heel speciaal uit. Onderweg kwamen we trouwens nog jongens tegen die met Linda op de foto wilde. Dat verbaasde ons ondertussen al niet eens meer.

Na de moskee (zie de 2 foto's ) gingen we naar het waterkasteel. Dit bleek vroeger het zwembad van de Sultan te zijn geweest. Ervoor was een pleintje waar nu allemaal kinderen speelden. We moesten een heel smal gangetje door en keken dan precies op het waterkasteel uit. We konden er niet meer in, omdat het te laat was. Als je eerder bent, kun je er echt in en ook door de kasteeltuin lopen. Dat gaan we nog een keer doen.

Het was een super dag, maar ik was wel helemaal kapot van al dat hoesten en snotteren, dus wilden we nu naar huis. De man heeft nog een taxi voor ons gebeld, omdat er weinig taxi's door de straat waar wij waren, reden. We hebben afscheid van
hem genomen, hem bedankt en hem nog iets gegeven, waar hij heel blij mee was.
Thuis aangekomen was het even balen dat we geen thee konden zetten. Onze telefoons deden ook weer raar, dus konden we geen eten bestellen. We zijn nog een stukje gaan wandelen. Gaan eten. Daarna gingen Linda en ik naar Wisma en Wendy ging nog even slapen en douchen.
Ik heb, helaas, heel de nacht niet kunnen slapen, maar voel me nu al wel beter. 's Ochtends lekker een koude douche in onze Wisma genomen. De straal was nu veel beter dan de eerste keer en daarna heeft Linda nog een huis dier ontdekt. We hebben een heel schattige huisrat, met flaporen. Hij heeft een holletje in onze tuin. Ik was helaas net te laat om een foto te maken. Oh en we zijn vandaag achter de gasfles aan gegaan. Ik had in ons woordenboek op gezocht hoe je zegt: basfles is op = botol gas sunah habis. Anna, de baas van de Wisma's praat namelijk geen Engels. Haar man deed open en moest erg lachen om ons briefje met ; botol gas sunah habis. Binnen een kwartier hadden we een nieuwe!!!

Eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen, maar ze gaan hier weer bijna dicht (zit ook al ruim 2 uur te schrijven), dus de rest komt later.
Dit is trouwens de man die zondag mijn pizza calzone heeft gebakken. Wat doet ie dat goed he? Hihi.

Aangekomen in Java - Yogyakarta

2009-09-18T02:29:00.001-07:00

In onze woonkamer (lekker bekkie!!!)

Wij aan de bitterballen bij Double Dutch in Senur (Bali)

Ons huis (whisma)

Wij op onze hotelslippers in Jakarta

Ons tentenkamp in Yogyakata, mooie dekbedden he?

Hallo allemaal,
daar ben ik weer. Ik zit inmiddels in Java-Yogyakarta en er is heel wat gebeurd. We zijn van Kuta naar Java-Jakarta gevlogen. Daar aangekomen zijn we met een grote bus naar een hotel gebracht (FM7 Resort Hotel), maar dat ging niet zomaar even. Daarvoor moesten we eerst 2 uur STIL staan, in de file. Zelfs de scooters stonden stil en dat doen ze hier niet vaak hoor!!!
Toen we bij het hotel aankwamen zagen we dat het wel het wachten waard was. Het was een heel mooi, schoon, groot hotel. De kamer was luxe en we hadden airco. Dat is best fijn hier. We hebben daar 's avonds lekker gegeten en 's ochtends lekker ontbeten. Ze hadden er zelfs chocolade fondue bij het ontbijt!!! En heel vreemde groene cake en als klap op de vuurpijl een soort van kaas. Om 12.00 reden we weer terug met een andere bus richting vliegveld. We zouden om 15.05 gaan vliegen. We waren een beetje bang dat er weer file zou zijn en dat we dus onze vlucht zouden gaan missen, maar dat viel gelukkig mee. Onze koffers waren nog gesealed, dus die konden we snel afgeven. Maar helaas was het niet zo'n feest. Linda en Wendy hadden namelijk kilo's bijgeboekt bij een kantoor in Kuta, alleen was dat verkeerd gegaan.
Uiteindelijk kwam alles goed en konden we gaan wachten op ons vliegtuig. Zelfs de gate stond deze keer op het bord.
De vlucht van Bali naar Jakarta was namelijk wel even anders verlopen. Nadat we onze koffers hadden weggebracht en naar onze gate wilde gaan, kwamen we er achter dat onze hele vlucht bij geen enkele gate te vinden was. Er werd ook niets over omgeroepen, dus wij waren al bang dat we Bali niet uit zouden komen. Er was ook niemand die ons kon helpen. Uiteindelijk zijn we dus toch in Java aangekomen, alleen zijn we ruim een halfuur later uit Bali vertrokken.
Nou uiteindelijk kwamen we dus aan in Yogyakarta. We moesten het vliegtuig trouwens in en uit met een trappetje en niet door zo'n hele slurf. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ene Bridget zou ons komen ophalen, maar omat alles hier in Indonesie 'seriously easy going' gaat, hadden we verwacht dat we nog wel even zouden moeten wachten. Bij de uitgang van het vliegveld aangekomen stonden heel wat mensen ons op te wachten, maar geen Bridget.
Op een gegeven moment kwamen er twee meiden op ons af. Ze vroegen of wij de studenten uit Rotterdam waren.
Ze wilden meteen alles voor ons dragen en namen ons mee naar een auto van de universiteit. Het was eve proppen om alle bagage en personen in de auto te krijgen, maar het paste. Ze hebben ons meteen een beetje laten zien waar we kunnen pinnen, boodschappen doen en uit eten kunnen gaan en daarna brachten ze ons naar de Whisma (ons studentenhuis). Het is een soort minidorpje met allemaal Whisma's en er is zelfs beveiliging en laundry service. Anna, de vrouw die alles hier runt, liet ons alles zien. In het begin snapte we er niks van. Als je de voordeur open doet, kom je namelijk in een soort halletje met twee stoelen en een tafel, dan is er weer een deur en dan sta je eigenlijk in een soort openlucht hal, dus ben je eigenlijk weer buiten. Maar nu komt het. In de openluchthal zijn wel 4 deuren te vinden en achter die deuren bevinden zich de woonkamer, met tv, internetaansluiting en de gaten in de muur zijn keurig dichtgemaakt met plakband, vervolgens kom je bij de eetkamer, met groene koelkast :p , daar onze slaapkamer, met airco en gaas voor de ramen, uuhh ik bedoel gaten. Ohja in de eetkamer hebben we ook airco, dat is weer heel fijn. En de laatste deur leidt je naar een ruimte met daaraan de keuken, een washok, een wc en een douche.
De eerste avond zijn we bij de pizzeria gaan eten die Fina en Bridget (zij helpen en begeleiden ons) ons hadden aangeraden. Van buitenaf ziet het er niet uit, maar van binnen is het erg leuk en gezellig. De pizza worden er in een echte steenoven gebakken. Heerlijk!
Op de terugweg zagen we een leuk winkeltje ' the pink boetique'. Ze hadden daar echt hele leuke en rare spullen, dus daar zijn Wen en ik even flink los gegaan.
Toen we terug kwamen in onze Whisma hebben we onze klamboo's heel kunstig opgehangen met ducktape en touw. We kwamen er achter dat ze hier niet aan dekbed overtrekken doen. We hadden namelijk wel een kussensloop en een hoeslaken (en ze matchen nog ook), maar verder vonden we alleen nog een handdoek en een groot uitgevallen theedoek op ons bed. Hihi, het was dus de bedoeling dat we daar onder gingen slapen. Ik heb er stiekem eigenlijk best lekker onder geslapen, maar we zijn de volgende dag toch maar even ander beddengoed gaan kopen. Ik heb lekker oerhollandse koeien erop staan. Met geel en roze.
Toen we die ochtend wakker werden wilden we een lekkere douche gaan nemen. We wisten al dat er geen warm water was, maar we wisten niet dat er alleen maar een paar druppels uit de douche kwamen. Maar daar hebben we iets op gevonden hoor! We hebben een lidmaatschap voor drie maanden bij een hotel om de hoek. Daar mogen we zwemmen, fitnissen en.....
DOUCHEN. Je krijgt daar handdoeken en een kluisje en de douche straal is heerlijk warm.
Die dag werden we door Fina en Bridget (en de chauffeur + auto) opgehaald. Zij gingen ons rondleiden op de campus en door Yogya. Dat was erg leuk. We zijn naar het language centre geweest (daar zit ik nu ook te internetten), daar gaan we lessen bahasa en culturele cursussen volgen, zoals gamalan spelen (muziek), batik, indonesische klederdracht en make-up, indonesisch dansen en koken!!! Daar heb ik echt zin in. Volgende week is er hier vakantie. Groot islamitisch feest. De 28e beginnen onze lessen en gaan we ook beginnen met het bezoeken van scholen. We zijn gisteren bij meneer Sarkim geweest. Hij was heel aardig en behulpzaam. We mogen hem altijd bellen of mailen met vragen en hij gaat voor ons regelen dat we scholen kunnen bezoeken. Oh, die lessen zijn trouwens elke maandag en woensdag van 10.30-12.30. De tijden van die extra cursussen weten we nog niet.
Ik heb vandaag foute schoenen gekocht. Je moet er hier als juf namelijk heel netjes en simpel uit zien. Ik heb alleen nikes en slippers. Maar vandaag zijn we weer naar 'the mall' geweest en heb ik schoenen kunnen kopen. We hebben ook weer boodschappen gedaan en we hebben scooters gehuurd. Dan horen we er echt helemaal bij. We hebben voor twee maanden lang twee scooters. Ik ben benieuwd wat dat wordt hier. We moeten namelijk met de scooters naar de scholen toe.
Het is hier allemaal heel apart geregeld. Zo is er bijvoorbeeld een zebrapad en het is daar de bedoeling dat auto's en scooters stoppen, zodat voetgangers kunnen oversteken, mar dat doen ze gewoon niet! Elke keer dat je hier oversteekt zie je je leven aan je voorbij gaan, hihi. Fina heeft me al een paar keer gered. En het is hier ook NOOIT rustig op de weg.
Oh en ze zijn hier heel goed in het creeeren (krijg er geen ountjes op) van banen. Er is hier bijvoorbeeld een heel leuke winkel vol met schriften, papier, pennen, verf etc. Als je daar iets wilt kopen, neem je het mee naar een balie. Daar schrijven ze op een wit papiertje wat je wilt hebben en hoe duur het is. Vervolgens moet jij met je papiertje naar de kasir om te betalen. Ondertussen loopt er een mannetje met jouw spullen naar de man of vrouw naast de kasir die jou dan vervolgens je spullen geeft. Maar dat is alleen maar zo als je iets van beneden wilt hebben. Als je boven iets haalt, ga je weer naar de balie, maar dan worden jouw spullen met een mandje aan een kabel naar beneden getakeld. Hoe mooi is dat?
Als je hier boodschappen bij de supermarkt doet pakken ze trouwens alles voor je in. Al het fruit bijelkaar. AL het drinken, enz. Dat is erg fijn.
Wij hebben hier trouwens ook allerlei huisdieren, harry de gekko en fred de kikker. Die wilden we eergisteren vangen, maar dat wilde hij niet.
Nou dat was het voor nu. Ik ga stoppen, want ze gaan alles hier dichtgooien.

foto's van onze tour!!!

2009-09-13T00:36:00.001-07:00

Een ananas in een ananasplant. In een kruidentuin die we onderweg tegen kwamen.

De dolfijnen bij Lovina beach, tof he?

Wij met mooie bloemen op de achter/boven grond, hihi

De Gitgit waterfal

aapies in 'the monkey forest'

Mooie tempel (welke was t ook weer?)

Mooie rijstvelden

Dit was een heel grote vleermuis bij de Tanah Lot tempel

Dit zijn wij bij het zwembad.

Dit zijn mooie wajangpoppen. Ze waren te koop bij de Gitgit waterfalls

Zo, dit zijn wat foto's van onze tour. Ik heb er veel meer gemaakt, maar dit is alvast om een indruk te krijgen. Het is inmiddels al zondag en morgen vliegen we naar Java toe. We vliegen om 13.00 en komen om 13.40 (Javaanse tijd) aan op Java. De volgende dag vliegen we dan door (om 15.05) naar Yogyakarta en komen daar om 16.05 aan.

De afgelopen dagen hebben we weer best veel gedaan. We zijn een dag naar (donderdag) het waterbom park geweest. Dat is een soort grote waterspeeltuin met allemaal enge glijbanen en ik ben er gewoon van twee afgeweest. Stoer he? De ene heette de macaroni tube, hihi. Oh en vrijdag hebben we flink geshopt. Dat is ook altijd leuk. Ik had ergens iets gekocht en toen kreeg ik opeens een gratis waaier, hoe maf is dat? Ik dacht, dan krijg ik vast minder wisselgeld, want als ze hier te weinig wisselgeld hebben geven ze snoepjes ofzo, maar dat was niet zo. Ik ben gewoon gematst. Zaterdag hadden we een relax dagje. Lekker lang gezwommen in het zwembad bij het hotel, daarna heerlijk gelunched bij het hotel (een focaccia met gegrilde groenten, je hebt geen idee hoe lekker het is als je groente kunt eten. Dat is hier namelijk bijna niet!) en toen op naar het hardrock cafe. Ja! Dat hebben ze hier. Alleen was het dicht. Dus toen zijn we maar een mac Flurry gaan eten bij de Balinese mac. Een mac Flurry met wanri wani (M&M's, noemen ze hier ook wel cha cha's) voor minder dan een euro. Ze waren wel kleiner en het ijs was al gesmolten voordat je het kreeg, maarja.

Die avond zijn we met de taxi naar Sanur gereden. Drie kwartier vanaf ons hotel in Kuta. In Sanur is namelijk een restaurant, Double Dutch, en dat is van een Nederlandse eigenaar. Je kunt daar dus ook allemaal oerhollandse dingen eten. Bitterballen, gehaktballen, erwtensoep. En de menukaart is ook Nederlands. Zo grappig. We hebben daar heerlijk gegeten. Lekker weer eens een gekookte aardappel. En vooraf bitterballen. Oh en pa, de eigenaar heet toevallig ook Henk, hihi. We zijn daar terechtgekomen door een werknemer uit ons hotel. Hij vertelde erover, want hij had daar vroeger gewerkt. Nu ga ik maar weer eens stoppen en me klaar maken voor het vliegen morgen.

Volgende keer zit ik waarschijnlijk op Java.

Groetjes.

2 daagse tour door Bali

2009-09-09T02:09:00.000-07:00

Hallo allemaal,

ik ben net terug (gisteren 19.00 bali tijd) van onze tour door Bali en het was echt super. We hebben heel veel tempels gezien en natuurlijk de rijstvelden. Dat is zo maf om echt te zien. Het leek net of ik in een soort decor stond. Het waren er zoveel en zo groot. Het is ook zo leuk dat je die mensen er echt in ziet werken met van die hoedjes op. Ik wil er graag eentje hebben, maar ik moet even kijken of ik het allemaal nog wel mee terug krijg, want ik heb al aardig wat gekocht. Ook een wajangpop. Die heb ik de eerste dag bij de Git Git waterval gekocht. Het was daar heel mooi. De waterval liep uit in een soort klein meertje en dat was dan weer een badderplaats voor de bevolking daar. Je ziet ze ook echt met een handdoek om hun nel naar de rivier lopen voor een bad. En daarnaast zitten er dan vrouwen de was te doen.

De eerste dag van de tour was het wel vrij bewolkt en regenachtig, dat was jammer. Maar er waren ook momenten dat het heel zonnig was. Bij de eerste tempel hebben we echt een mega vleermuis gezien en een hele grote slang. Linda heeft hem aangeraakt! Door die mist leek het allemaal wel heel mysterieus, zo bij die tempels.

Onze gids voor die twee dagen was trouwens ook echt heel leuk en gezellig. Hij heeft ons allemaal indonesische woorden geleerd, dat was wel handig. Agus (weet niet precies hoe je het schrijft) heette hij. Het was een klein mannetje en hij had aan zijn linkerhand twee lange nagels. Dat viel mij erg op. Zijn duim en zijn pink nagel waren dat. Hij wist super veel van alles en stopte tussendoor steed om ons foto's te laten maken, of lemengras te laten ruiken of rijstkorrels in de rijstvelden te laten zien. Een keer stopte hij bij een kraampje met durian fruit. Dat is groot fruit met een stekelhuid. De vrucht zelf is heel zacht en wit en hij stinkt!!! De smaak is opzch nog best oke, maar door die lucht die er omheen hangt echt niet te eten. Hij had ons getrakteerd, maar heeft bijna die hel vrucht alleen opgegeten.

Bij de Tanah Lot tempel de eerste dag heeft hij ons ook zoiets mafs laten proeven. Ze hebben hier ook zwarte rijst en daarmaken ze dan een soort flexibele balletjes van met witte rijst eromheen en dat eten ze dan als snack. Wij mochten proeven en het was best lekker, ook al was de structuur in je mond een beetje raar. Linda dacht dat ze verstaan had dat deze balletjes waren voorgekauwd. Wij werden toen spontaan allemaal misselijk. Achteraf bleek dit helemaal niet waar te zijn, gelukkig! Van die zwarte rijst maken ze trouwens ook pudding. En daar doen ze dan kokosmelk daarheen. Het ziet er smerig uit, maar is best lekker.

Zo genoeg over eten. We hebben ook aapjes gezien, want we reden door ' the monkeyforrest' . Dat was zo grappig om te zien. Die apen zitten heel dichtbij en zijn best tam. De mensen voeren ze met bananen en nootjes om ze daar te houden, zodat de toeristen kunnen komen kijken.

Na de eerste dag gingen we slapen in het Lovina beach hotel. Dat was een heel mooi hotel aan het strand van Lovina (zoals de naam al zegt, hihi). We hebben daar 's avonds lekker gegeten en er was gratis internet. De volgende dag gingen we om 5.30 op om mee te kunnen met de dolfijnenboot. Toen we op het strand aankwamen lag daar een gele, gemuteerde kano met motor. Daar mochten wij met zijn drieen in gaan zitten. We zouden van 6.00-8.00 gaan varen en dan dolfijnen gaan zien. We hadden inmiddels drie kwartier gevaren, maar nog geen dolfijn gezien. Ons bootje vaarde ook heel ver van de andere bootjes af, dus dat vonden we een beetje vreemd. Na een tijdje kwamen alle bootjes bijelkaar en toen......zagen we de eerste dolfijnen!!! Het was zo gaaf. Ze waren heel dichtbij en echt overal. Ze sprongen ook een paar keer echt hoog uit het water.

Toen we terug kwamen van het dolfijnen kijken gingen we ontbijten en douchen, want om 11.00 zou Agus ons weer ophalen. We zijn naar twee vulkanen gereden. Dat was best indrukwekkend om in het echt te zien. Gelukkig stonden ze niet op uitbarsten toen wij daar waren. We hebben wat gegeten bij die vulkanen en reden toen weer verder. Tijdens het rijden kwamen we een soort begrafenisstoet tegen. Dat was maf om te zien zeg. Ze droegen een witte kist, vol met glitters. En ze waren heel vrolijk. Onze gids vertelde dat dat ook moest. Ze geloven dat de doden ze nog kunnen zien en willen dat de achterblijvers vrolijk en gelukkig zijn.

We hebben vandaag ook een soort kruidentuin bezocht. Er stond gewoon een plant met een ananas erin. Zo gek om te zien. En papaya's en bananen aan de bomen. Oh en er was een cacaoplant en koffiebonen. Er was daar ook een soort terras waar je van alle soorten koffie en thee die ze hadden, een gratis kopje kreeg. Ze hadden er ook beesten in kooien. De Luwak. En daar vertelde de gids een vreemd verhaal bij. Ze maken in Bali luwakkoffie door de Luwak op te sluiten, koffiebonen te eten te geven. Deze poept hij dan heel weer uit, maar die koffiebonen hebben dan zo'n speciale smaak. Dit heet luwakkoffie. Het is de duurtse koffie ter wereld. Wel 48 euro voor 1 pak. Maf toch. Wij hebben het niet geproefd, maar het schijnt heel lekker te zijn.

(helaas fimpje en foto's duurde te lang, komt volgende keer)

Eerste foto's en verdwalen

2009-09-05T01:22:00.000-07:00

nu

Hallo trouwe volgers, hihi
Hier ben ik weer. Je zou bijna denken dat ik hie niks te doen heb he? Dat ik gewoon alweer een verhaaltje zit te schrijven. Maar ik heb vandaag ook foto's die ik zo, als het goed is, op de blog kan gaan zetten. Oh Lieke en Elien? Willen jullie nog even de datum mailen dat jullie vertrekken. Kan ik jullie nog even officieel een goede reis wensen, hihi. In de titel van deze blog staat verdwalen, spannend he? Nadat ik gisteren de blog had bijgewerkt zijn we lekker door het stadje heen gaan dwalen. We gingen steeds een ander straatje of steegje in en op een gegeven moment hadden we echt geen idee meer waar we vandaan kwamen en waar we heen moesten. Dus liepen we nog verder. We hebben al wat souvenirs gekocht en ergens in zo'n restaurantje pannenkoeken gegeten. Linda had er een met kokos en Wen en ik met kaas. Maar het gemene was dat Wen wel 5 stukken kaas had en ik maar 3!!!(zie foto)
Oh en er lopen hier veel straathonden en aapjes (en we hebben pas 1 kat gezien). Er was ook een straathond met jongen, echt heel zielig. Daar zijn we maar vlug voorbij gelopen. Uiteindelijk was het rond 19.00 in Bali en toen hadden we niet meer zoveel zin om te lopen en ik moest heel nodig plassen, maar we hadden geen idee waar we waren. Toen hebben we een taxi aangehouden. Onze gids van die ochtend had ons verteld welke taxi's we wel en welke taxi's we niet moesten nemen. Dus dat was fijn. Linda en Wendy stapte in. Voor dat zij instapten, had ik de deur al open gedaan. Ik moest voorin. Ik wilde gaan zitten, maar de stoepen zijn daar zo hoog en de auto zakte naar beneden toen Wen en Lin gingen zitten. Dat ik de deur niet meer dicht kreeg. Dus wij in de stress dat we voor die auto moesten dokken. De taxichauffeur stapte uit....en toen ging de deur gelukkig dicht. We hebben die avond lekker not-indonesian food gegeten. Ee (kip)hamburger met frietjes in het hotel. Daarna hebben we de foto's op sticks gezet, zodat we ze nu op internet konden zetten, maar dat duurt nogal lang hier. Dus misschien toch nog geen foto's vandaag. Oh en ik ben gisteren trouwens al verbrand. Dus wit kom ik in ieder geval niet terug ;).
In ons hotel kun je tot 10.30 ontbijten. Ik werd vanochtend wakker, om 10.30 en Wen en Lin lagen nog in een diepe slaap. Dus ik dacht, nog maar even blijven liggen, het ontbijt hebben we toch al gemist. De tweede keer dat ik wakker werd was het 12.30. Nog steeds lagen Wen en Lin lekker te slapen....uiteindelijk zijn we vanochtend, of eigenijk vanmiddag om 14.00 uit bed gekomen. We hebben een maf bananenbroodje gekocht als ontbijt en zijn maar gaan internetten. Nou ik ga even wachten op de foto's. Tot blogs hihii

ps: de ene foto is van ons de eerste avond aan de pizza, de tweede is van de tweede dag aan de pannenkoeken en de kleintjes zijn van ons hotelcomplex.

aankomst in Bali

2009-09-04T00:19:00.000-07:00

Hallo iemand die dit leest.
We zijn aangekomen op Bali en het is hier warm!!! Toen we uit het vliegtuig kwamen, regende het, dus dat viel een beetje tegen, maar vandaag is het erg warm. We kregen op onze kamer telefoon met het bericht dat er om 12.00 iemand voor ons kwam. Hij gaf ons info en heeft ons verteld welke trips we kunnen gaan doen. We gaan maandag een soort tweedaagse rondreis maken door Bali. En dan blijven we ook een nachtje in een ander hotel slapen, zodat we dolfijnen kunnen zien!!
Het zwembad in ons hotel is super (daar komt later nog een foto van, nu heb ik mijn kabel niet bij me).
De vliegreis duurde erg lang, maar was minder eng dan ik had verwacht. Het hotel ziet er heel anders uit dan op de foto, maar daar zijn we nu wel aan gewend. We moeten alleen niet teveel naar de wc gaan en douchen en water gebruiken, want dan stroomt heel de kamer vol met water, hihi.
Oh en het ontbijt in het hotel valt mee. Er is 's ochtends al bami en kip en rijst enzo, maar ook gewoon boterhammen met jam en ei en.... we zagen gewoon pancakes, maar pas toen we klaar waren. Die nemen we morgen.
Nou tot de volgende keer, xx es

reisschema

2009-09-01T23:58:00.000-07:00

reisschema (de tijd die staat vermeld is steeds de lokale tijd)

02/09/09 14.00 Amsterdam (CX 279)
03/09/09 07.25 Hong kong vluchtduur:11.25

03/09/09 10.05 Hong kong (CX 785)
03/09/09 14.50 Denpasar bali vluchtduur: 4.45
_________________________________________

14/12/09 09.15 Jakarta (CX 718)
14/12/09 15.00 Hong kong vluchtduur: 4.45

17/12/09 00.30 Hong Kong (CX 271)
17/12/09 06.25 Amsterdam vluchtduur: 12.55

Adressen

03/09/09-14/09/09
Hotel - Balisani Padma - Kuta, Bali (11 nachten)

14/09/09-14/12/09
Wisma Sanata Dharma
J1. STM. Pembangunan No. 10, Mrican
Yogyakarta, Indonesia

14/12/09-17/12/09
Hotel - Regal Oriental, Hong Kong (2 nachten)

Test

2009-09-01T04:01:00.000-07:00

Hoi ik ben Esther en ik wil weten hoe ik mijn reis kan verslaan en hoe deze blog werkt.
Het is de dag voor mijn vertrek naar Indonesië. Morgen ga ik om 14.00 vliegen! Spannend! Maar wat er ook gebeurt, ik weet nu in ieder geval hoe de blog werkt, dus ik kan mooie reisverslagen gaan maken voor jullie hier.....